Πώς απέτυχε η επανάσταση του 1821…

.
.
Λ
οιπόν βρισκόμαστε κάπου στο 1821 ο γέρος του Μωριά έχει νικήσει σε  Βαλτέτσι, Γράνα, Δολιανά και πάει τρένο για Τρίπολη. Έτσι η Φιλική Εταιρία για να τον ευχαριστήσει και για να ανυψώσει το ηθικό των Ελλήνων στρατιωτών πριν απο την μεγάλη μάχη απευθύνεται στην ομάδα “Ε” που όπως και σήμερα έτσι και τότε κρατούσε διακριτική στάση.

Η ομάδα “Ε” λοιπόν γνωστή για τα διαγαλαξιακά conne της με εξωγήινους πολιτισμούς (φήμες λένε οτι ο ελληνισμός τους έδωσε τα φώτα), πρόσφερε ένα πολύ σημαντικό δώρο στην ελληνική επανάσταση…ένα μόνιτορ (!!!!)  το οποίο είχε μια φοβερή ιδιότητά: να δείχνει το μέλλον!!

(δεν είχε ανακαλυφθεί κάτι παρόμοιο εως τότε από γήινους ενώ οι ιντσες του παραμένουν άγνωστες μέχρι και σήμερα)
.
.
Έτσι κάλεσαν τον Κολοκοτρώνη με σκοπό να τον ενημερώσουν σχετικώς και όλοι μαζί συμφώνησαν οτι λίγες ώρες πριν την μάχη εκεί πάνω απο τον βράχο (κοτρόνα για την ακρίβεια) όπως θα στέκεται αγέρωχος, θα ενημερώσει τα στρατεύματά του γι’αυτό το θείο δώρο και έπειτα θα ακολουθήσει δημόσια προβολή μέσα στα λιβάδια, δείχνοντας πλάνα απο το 2013….και οτι η επανάσταση πέτυχε. Χαρακτηριστικά λίγο πρίν πατήσει το play είπε:

“ΕΛΛΗΝΕΣ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ…ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΧΑΣΚΟΓΕΛΟΥΣΑΤΕ ΚΑΠΟΙΟΙ ΠΡΟΧΘΕΣ ΠΟΥ ΑΝΑΦΩΝΗΣΑ ΤΟ “ΦΩΤΙΑ ΚΑΙ ΤΣΕΚΟΥΡΙ” ΣΤΟΥΣ ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΕΝΟΥΣ*. ΟΜΩΣ ΗΡΘΕ Η ΩΡΑ ΝΑ ΚΛΑΨΕΤΕ ΑΠΟ ΣΥΓΚΙΝΗΣΗ…ΓΙΑΤΙ Η ΓΙΑ ΚΑΠΟΙΟΥΣ ΑΥΤΗ “ΗΛΙΘΙΑ ΑΤΑΚΑ” ΜΟΥ, 200 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ ΑΚΟΥΓΕΤΑΙ ΣΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΤΟΠΟ ΑΠΟ ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΘΝΙΚΙΣΤΕΣ ΚΑΙ ΥΠΕΡΠΑΤΡΙΩΤΕΣ. ΣΤΗΝ  Ε Λ Ε Υ Θ Ε Ρ Η  ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΜΑΛΙΣΤΑ ΜΕΣΑ ΣΤΟ Ε Λ Λ Η Ν Ι Κ Ο Κ Ο Ι Ν Ο Β Ο Υ Λ Ι Ο … ΕΚΕΙ ΔΗΛΑΔΗ ΠΟΥ ΠΑΙΡΝΟΝΤΑΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΕΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΠΟΓΟΝΟΥΣ ΜΑΣ…
ΤΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΟ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΕΓΙΝΑΝ ΑΠΟ ΤΙΣ ΔΙΚΕΣ ΜΑΣ ΕΠΙΤΥΧΙΕΣ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΔΙΚΟΥΣ ΜΑΣ ΑΓΩΝΕ, ΚΑΙ ΩΣ ΑΠΟΔΕΙΞΗ ΑΥΤΟΥ ΘΑ ΔΕΙΤΕ ΕΙΚΟΝΕΣ ΑΛΙΘΗΝΕΣ ΚΑΙ ΖΩΝΤΑΝΕΣ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΑΥΤΟ ΤΟ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΜΑ ΤΟ ΘΕΩΝ…ΠΟΥ ΔΕΝ ΚΑΝΕΙ ΤΙΠΟΤΑ ΑΛΛΟ ΑΠΟ ΤΟ ΝΑ ΠΡΟΒΑΛΕΙ ΣΚΗΝΕΣ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΩΣ.

(κάπου εδώ εικάζεται οτι είπε “ας μην μακρηγορούμε άλλο πάμε να τελειώνουμε με τους Τούρκους γιατί το βράδυ θέλω να δώ champions league” αλλά δεν επιβεβαιώνεται)

*γελούσανε με τη ρήση αυτή του Κολοκοτρώνη για τον λόγο οτι ο ίδιος είχε 1,40 ύψος και πως μπορούσε να μιλάει για προσκυνημένους αφού ακόμη και ξαπλωμένοι στο πάτωμα θα ήταν κάτι σαν μικροί λοφίσκοι γι’αυτόν.
.
.
Ξάφνου το μόνιτορ άνοιξε λοιπόν και μέσα στα  κατασκοτεινά λιβάδια απλώθηκε ένα εκτυφλωτικό φως για να ακολουθήσει ένα  “Αααααααααααα” απο τους χιλιάδες Έλληνες που ήταν αραχτοί στα γρασίδια. Όμως όλα σκεπάστηκαν απο μία νεκρική σιγή στο άκουσμα των πρώτων λέξεων του ΥΠΕΡΠΑΤΡΙΩΤΗ ΕΘΝΙΚΙΣΤΗ του μέλλοντος και σίγουρο ίσως απόγονο κάποιου απο τους παρευρισκόμενους στην προβολή.,..

(επίσης εδώ εικάζεται οτι πάτησε το pause ο Κολοκοτρώνης για να τους εξηγήσει οτι βλέπουν άνθρωπο απο το μέλλον και όχι κάποιο εξελιγμένο ζώο, πχ αγελάδα η και ιπποπόταμο όπως νόμιζαν οι περισσότεροι. αρκετά λογικό αν σκεφτεί κανείς την πείνα που θέριζε τότε και οτι ο πιο παχύς άνθρωπος που είχαν δεί ποτε και αυτός μέσα απο ελαιογραφία, ήταν ο Ρήγας Φεραίος)

———-

—-

————

Το βίντεο από το μέλλον ήταν αυτό:

 

ο Θεόδωρος και όχι Κωνσταντίνος Κολοκοτρώνης αυτοκτόνησε επιτόπου με το γιαταγάνι του

.

.

.

.

η μάχη δεν έγινε ποτέ, οι Έλληνες χάσανε τον πόλεμο, η επανάσταση απέτυχε.

—–

η Οθωμανική αυτοκρατορία ύστερα απο λίγα χρόνια ανέκαμψε πάλι οικονομικός και η κατεχόμενη Ελλάδα γνώρισε την μεγαλύτερη ανάπτυξη στην Ιστορία της. 

 

THE END

 

 

Κατέρρευσε η σκευωρία σε βάρος του Τάσου Θεοφίλου

.
Αφιερωμένο σε όλα τα δεξιά και ακροδεξιά υποκείμενα που είχαν βγάλει την χολή τους πάνω στον  Τάσο Θεοφίλου μετά την σύλληψη του για την ληστεία και την δολοφονία στο νησί μας, με κατηγορίες του τύπου ήταν αναρχικός κλπ.

.
.
Από την τέταρτη κιόλας συνεδρίαση του Γ’ Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων Αθηνών, η σκευωρία σε βάρος του Τάσου Θεοφίλου κατέρρευσε σαν χάρτινος πύργος. Και κατέρρευσε με τις καταθέσεις των στελεχών της Αντιτρομοκρατικής, με πρώτον και καλύτερο τον εμπνευστή της, τον τμηματάρχη της κακόφημης αυτής υπηρεσίας και ενορχηστρωτή (και) αυτής της σκευωρίας, Ε. Χαρδαλιά.

«Μπορεί να μην ήταν ο άνθρωπος στη ληστεία»! Μ’ αυτή τη φράση, που την επανέλαβε μάλιστα δυο φορές και ασφαλώς δεν του ξέφυγε, ο Χαρδαλιάς έβαλε ταφόπλακα στη βασικότερη κατηγορία κατά του Τ. Θεοφίλου. Είναι δυνατόν να καταδικαστεί για τη ληστεία της Πάρου και το φόνο του ταξιτζή Μίχα, πράξεις τις οποίες αρνείται κατηγορηματικά από την πρώτη στιγμή της σύλληψής του, όταν ο ίδιος ο μαέστρος της Αντιτρομοκρατικής εκφράζει τόσο κραυγαλέα την αμφιβολία του; Μπορεί το δικαστήριο να παραβιάσει με τόσο ωμό τρόπο την αρχή «in dubio pro reo» (η αμφιβολία υπέρ του κατηγορούμενου), μετά απ’ αυτή την αποκαλυπτική ομολογία του τμηματάρχη της Αντιτρομοκρατικής;

Κατέρρευσε, όμως, και η άλλη κατηγορία, αυτή της συμμετοχής του Τ. Θεοφίλου στη ΣΠΦ, βάσει της οποίας χτίστηκαν οι υπόλοιπες κατηγορίες. Κι αυτό συνέβη μετά τις καταθέσεις τριών στελεχών της Αντιτρομοκρατικής.

Στο ρεπορτάζ μας για την προηγούμενη συνεδρίαση μιλούσαμε για «ξέχειλη προκατάληψη» εναντίον του Τ. Θεοφίλου, παράλληλα όμως σημειώναμε:
«Νομίζουμε ότι, παρά την επιθυμία τους, δε θα είναι εύκολη η καταδίκη του Τάσου». Την αισιόδοξη αυτή εκτίμησή μας στηρίζαμε καταρχήν στο υλικό της δικογραφίας, που αποκαλύπτει ένα εντελώς σαθρό κατηγορητήριο (στήθηκε από την Αντιτρομοκρατική και τη διεκπεραίωσή του ανέλαβε η «ανεξάρτητη» δικαστική εξουσία), το οποίο δε θα μπορούσε να σταθεί. Κι ακόμη, στη στάση που κράτησε η χήρα του άτυχου οδηγού ταξί. Δεν περιμέναμε, όμως, ότι αυτό το σαθρό κατηγορητήριο θα κατέρρεε τόσο σύντομα.

Ας δούμε όλο το ρεπορτάζ από την σημαντική (ελπίζουμε και καθοριστική) τέταρτη συνεδρίαση του δικαστηρίου.

Μετά από δύο μέρες βασανιστικής εξέτασής του από τους συνηγόρους υπεράσπισης Κ. Παπαδάκη, Α. Παπαρρούσου και Σ. Φυτράκη, ο ενορχηστρωτής της σκευωρίας Ε. Χαρδαλιάς κατέρρευσε, παρασύροντας και το σαθρό κατηγορητήριό του. Ηρθε στο δικαστήριο με ύφος χιλίων καρδιναλίων, συνοδευόμενος από κουστωδία στελεχών της Αντιτρομοκρατικής και κρατώντας μια τσάντα που δεν γνωρίζουμε τι περιείχε, αφού ποτέ δεν την άνοιξε. Προφανώς, την κρατούσε για να του… προσδίδει κύρος μέγα ερευνητή, πλην όμως αποδείχτηκε Κλουζό. Ο άνθρωπος αυτός, που σε μια από τις δίκες για τη ΣΠΦ δήλωσε με… μετριοφροσύνη «είμαι εδώ γιατί έχω την αλληλουχία  των γεγονότων και γνωρίζω από την αρχή ποια έχουν αξία για το δικαστήριο και ποια δεν έχουν» (!), στις ερωτήσεις των συνηγόρων υπεράσπισης απαντούσε με στόμφο, άφηνε να διαφανεί ότι γνωρίζει όλη την υπόθεση (μολονότι υποτίθεται ότι δεν διεξήγαγε προανακριτικό έργο και δεν συμμετέσχε στη σύνταξη της δικογραφίας) και γενικώς προσπαθούσε να αποπνέει έναν αέρα αυτοπεποίθησης, ως κάτοχος της απόλυτης αλήθειας. Ομως, ο ξερολισμός και η κομπορρημοσύνη δεν ήταν αρκετά για ν’ αντιμετωπίσει τους συνηγόρους. Ετσι, στα μέσα περίπου της εξέτασής του από τον Σπ. Φυτράκη, στην κυριολεξία κατέρρευσε και εμμέσως πλην σαφώς απάλλαξε τον Τ. Θεοφίλου  από τη βαρύτερη των κατηγοριών, αυτή της ανθρωποκτονίας του οδηγού ταξί Μίχα και της συμμετοχής στη ληστεία της Πάρου.

Σύμφωνα με το σενάριο της σκευωρίας, κάποιος άγνωστος, του οποίου  δεν κατέγραψαν το τηλέφωνο (!), τηλεφώνησε στις 14 Αυγούστου του 2012 στην Αντιτρομοκρατική και ανέφερε ότι κάποιος Τάσος πήρε μέρος στη ληστεία και στην ανθρωποκτονία του ταξιτζή στην Πάρο, δίνοντας και τη διεύθυνση του σπιτιού του στη Θεσσαλονίκη! Και οι… άφθαστοι ασφαλίτες της Αντιτρομοκρατικής, πήγαν αυθημερόν στη Θεσσαλονίκη, βρήκαν το σπίτι, βρήκαν ότι ο «Τάσος» λέγεται Θεοφίλου και σε τέσσερις μέρες, στις 18 Αυγούστου, τον βρήκαν να κάθεται στα σκαλάκια του Μετρό στον Κεραμεικό, με μια τσάντα που έγραφε «ΠΑΡΟΣ» στην πλάτη, και τον συνέλαβαν.

«Μπορεί  να περιλαμβάνει σφάλμα αυτό το τηλεφώνημα;», ρώτησε τον Χαρδαλιά ο Σπ. Φυτράκης, για ν’ ακολουθήσει ο εξής διάλογος:

Χαρδαλιάς: Τι σφάλμα δηλαδή περιλαμβάνει;

Φυτράκης:  Οτι μπορεί να είναι ψεύτικο.

Χαρδαλιάς: Μπορεί να μην είναι, ως ένα μέρος δεν γνωρίζω εάν είναι αλήθεια.Μπορεί να μην ήταν ο άνθρωπος στην ληστεία

Φυτράκης: (σύντομη φράση που δεν ακούγεται)

ΧαρδαλιάςΜπορεί να μην ήταν στην ληστεία. Από εκεί και πέρα, οι επιμέρους πληροφορίες που δίνονται, κατά την εξέτασή τους φαίνεται ότι επιβεβαιώνονται.

Θέλοντας να διασώσει το σκέλος της σκευωρίας που εντάσσει τον Θεοφίλου στη ΣΠΦ, ο Χαρδαλιάς αποποιείται το σκέλος της συμμετοχής στη ληστεία με φόνο στην Πάρο, εκφράζοντας ανοιχτά αμφιβολία και άγνοια. Προσέξτε: είναι αρμόδιος τμηματάρχης, είναι ο συντονιστής όλης της «έρευνας» της Αντιτρομοκρατικής και απαντά ότι ο Θεοφίλου μπορεί να μην ήταν στη ληστεία της Πάρου! Αν από την αστυνομική έρευνα προέκυπτε βεβαιότητα για τη συμμετοχή του Θεοφίλου στη ληστεία της Πάρου, ο Χαρδαλιάς δε θα κατέφευγε σε άτακτη φυγή, αλλά θα… άνοιγε την τσάντα που κουβαλούσε, θα ανέσυρε τις αποδείξεις του και θα απαντούσε στον συνήγορο: «Οχι, δεν ήταν ψεύτικο το τηλεφώνημα, διότι από την έρευνα της υπηρεσίας μας επιβεβαιώθηκαν αυτά κι αυτά κι αυτά»! Τι έκανε; Απάντησε ότι το τηλεφώνημα μπορεί να ήταν εν μέρει ψεύτικο (σε ό,τι αφορά τα της Πάρου), όμως οι υπόλοιπες πληροφορίες (σε σχέση με την υποτιθέμενη συμμετοχή στη ΣΠΦ) επιβεβαιώθηκαν!

Θα δούμε στη συνέχεια ποιες ήταν οι «επιμέρους πληροφορίες» και πώς «επιβεβαιώνονται». Προς το παρόν, σημειώνουμε ότι απ’ αυτό το υποτιθέμενο τηλεφώνημα ο Χαρδαλιάς εκφράζει αμφιβολίες για τη συμμετοχή του Θεοφίλου στην Πάρο, για να σώσει τον ισχυρισμό, ότι δήθεν απ’ αυτό το ανώνυμο τηλεφώνημα έφτασαν στον Θεοφίλου και όταν τον συνέλαβαν και τον κουβάλησαν στο άντρο τους, οι ασφαλίτες «θυμήθηκαν» ότι αυτός είχε επαφές με τους Κ. Σακκά και Γ. Καραγιαννίδη στην Καλλιθέα και στο ΚΤΕΛ στο Αγρίνιο! Η αλήθεια, όμως, είναι πως ο Θεοφίλου ήταν γνωστός, ήταν υπό παρακολούθηση, τον είχαν περιλάβει στη «δεξαμενή» με τα υποτιθέμενα μέλη της ΣΠΦ και όταν αποφάσισαν να τον εμπλέξουν στη ληστεία της Πάρου (για να κλείσουν την υπόθεση; για να καλύψουν άλλους; για λόγους αντι-αναρχικού μένους;), μηχανεύτηκαν το δήθεν ανώνυμο τηλεφώνημα που τους απεκάλυψε την ταυτότητά του και τους έβαλε στα ίχνη του.

Ο δεύτερος ασφαλίτης της Αντιτρομοκρατικής, που κατέθεσε, ο Π. Μπαγατέλας, ρωτήθηκε για τη ληστεία της Πάρου και δήλωσε ότι δεν γνωρίζει τίποτα!

Στη δίκη του Θεοφίλου, εν αντιθέσει με την 3η δίκη της ΣΠΦ, στην οποία κατέθεσαν μόνο οι Χαρδαλιάς και Μπαγατέλας, εμφανίστηκε και τρίτος ασφαλίτης της Αντιτρομοκρατικής, ο Γ. Μαρινόπουλος, ο οποίος συστήθηκε ως ο άνθρωπος που συμμετείχε στις παρακολουθήσεις στην Καλλιθέα, στα Εξάρχεια και στο ΚΤΕΛ στο Αγρίνιο, επικεφαλής και αυτός ομάδας αντιτρομοκρατικάριων και θυμήθηκε ότι ο Θεοφίλου ήταν ο άνθρωπος που έβλεπε παλαιότερα, χωρίς να ξέρει πως τον λένε. Κατά την εξέτασή του, ο πρόεδρος του δικαστηρίου Μ. Χατζηαθανασίου του έδειξε φωτογραφίες από τη ληστεία της Πάρου και τον ρώτησε αν αναγνωρίζει σε κάποια απ’ αυτές τον Θεοφίλου. Η απάντηση του Μαρινόπουλου ήταν αρνητική.

Εδώ πρέπει να σημειώσουμε κάτι σημαντικό, που εμμέσως πλην σαφώς δείχνει το στήσιμο της κατηγορίας. Οι αντιτρομοκρατικάριοι που πήραν ανακριτικές καταθέσεις από τους αυτόπτες μάρτυρες της Πάρου, για λογαριασμό των εφετών ειδικών ανακριτών, δεν τους έδειξαν φωτογραφίες του Τάσου Θεοφίλου, γιατί ήταν σίγουροι ότι κανένας δε θα τον αναγνώριζε και αυτό θα λειτουργούσε υπέρ του κατηγορούμενου. Αναρωτιόμαστε: γιατί οι εφέτες ειδικοί ανακριτές δεν κάλεσαν τους αυτόπτες μάρτυρες να καταθέσουν ενώπιόν τους, αλλά ανέθεσαν τη διεξαγωγή της ανάκρισης στην Αντιτρομοκρατική; Γιατί δεν ανέθεσαν τη διεξαγωγή των ανακριτικών πράξεων στις τοπικές δικαστικές αρχές ή έστω στην τοπική Ασφάλεια, που είχε κάνει και την προανάκριση; Πόσο νομικά… πολιτισμένο είναι να εφαρμόζεται η αρχή «πάρε και το πεπόνι και το μαχαίρι» και να ανατίθεται στην Αντιτρομοκρατική (που διεξήγαγε την προανάκριση κατά του Τ. Θεοφίλου) να διεξάγει και την κύρια ανάκριση για το πιο βαρύ σκέλος της κατηγορίας;

Εν πάση περιπτώσει, το κατηγορηματικό «όχι» του Μαρινόπουλου στο αν αναγνωρίζει τον Θεοφίλου στις φωτογραφίες από τη ληστεία, το «δεν γνωρίζω τίποτα» του Μπαγατέλα και το «μπορεί να μην ήταν στη ληστεία ο άνθρωπος» του Χαρδαλιάέκλεισαν την υπόθεση της Πάρου από πλευράς Αντιτρομοκρατικής.

Τη χαριστική βολή σ’ αυτό το σκέλος της σκευωρίας κατά του Τάσου Θεοφίλου έδωσε ο εφέτης Αλ. Ζιάκας με την τελευταία ερώτηση που υπέβαλε στον Μαρινόπουλο. Ερώτηση που χρειάστηκε να την κάνει δυο φορές, γιατί η απάντηση που πήρε την πρώτη φορά στερούνταν σοβαρότητας, μολονότι ένα στέλεχος της «τοπ» αστυνομικής υπηρεσίας θα έπρεπε (λέμε τώρα) να διαθέτει στοιχειώδη σοβαρότητα, όταν αναφέρεται σε ένα τόσο σοβαρό θέμα, όπως είναι μια ληστεία με ανθρωποκτονία.

Ρώτησε ο δικαστής: «Πώς κρίνετε τώρα, ένας λογικός άνθρωπος, ο οποίος κάνει ένα φόνο, κουρεύεται, παρότι στο σπίτι του βρέθηκαν πολλά υλικά μεταμφίεσης, δεν αλλάζει για να αλλοιώσει τα χαρακτηριστικά του, κυκλοφορεί ανέμελα στον Κεραμεικό με ένα σάκο που γράφει ΠΑΡΟΣ και πάει ανέμελος; Πώς το κρίνετε εσείς σαν άνθρωπος; Μια υπόθεση κάνω».

Η υπόθεση που έκανε ο δικαστής συμπυκνώνει όλη τη δουλειά που έκαναν οι συνήγοροι υπεράσπισης στις δύο τελευταίες συνεδριάσεις, η οποία κατέδειξε την αθωότητα του Θεοφίλου για όλες τις κατηγορίες και όχι μόνο για τη ληστεία και την ανθρωποκτονία της Πάρου.

Και φτάνουμε στην κατηγορία της δήθεν συμμετοχής του Θεοφίλου στη ΣΠΦ, την οποία απεγνωσμένα προσπάθησε να διασώσει ο Χαρδαλιάς, επιλέγοντάς την ως τελευταία γραμμή άμυνας της Αντιτρομοκρατικής.

Με βάση το υλικό της δικογραφίας και τις καταθέσεις των τριών ασφαλιτών, η Αντιτρομοκρατική προσπαθεί να στηρίξει αυτή την κατηγορία σε συναντήσεις του Θεοφίλου με τον Κ. Σακκά στην Καλλιθέα, με τον Σακκά και κοινούς φίλους στα Εξάρχεια (κανείς απ’ αυτούς δεν παραπέμφθηκε για συμμετοχή στη ΣΠΦ) και σε δήθεν συνάντησή του με τον Γ. Καραγιαννίδη στο ΚΤΕΛ στο Αγρίνιο. Υποτίθεται ότι τότε δεν ήξεραν ότι τον λένε Αναστάσιο Θεοφίλου! Και αυτοί, τα σαΐνια της Ασφάλειας, έβλεπαν έναν άγνωστο να κάνει «αντιπαρακολούθηση» και ούτε τον έθεσαν υπό παρακολούθηση, ούτε φωτογραφίες του τράβηξαν για να βρουν την ταυτότητά του! Ετσι απαντούσαν στις ερωτήσεις που τους τέθηκαν. Εμαθαν το όνομά του μόνο μετά από το ανώνυμο τηλεφώνημα και όταν τον συνέλαβαν, τότε θυμήθηκαν πως ήταν ο άνθρωπος που έβλεπαν παλιά με τους Σακκά και Καραγιαννίδη! Και εμείς ρωτάμε ευθέως: είναι δυνατόν να γίνουν πιστευτές τέτοιες ψευτιές;

Μιλάμε για δήθεν συνάντηση στο ΚΤΕΛ Αγρινίου, γιατί αυτή δεν υπήρξε ποτέ! Την ίδια μέρα, στις 2:30 μετά το μεσημέρι, ο Θεοφίλου βρισκόταν στην Αθήνα, όπως προκύπτει από αδιάψευστο στοιχείο που κατέθεσαν στο δικαστήριο οι συνήγοροί του. Η εισαγγελέας Οικονόμου έκανε μια απέλπιδα προσπάθεια να κλονίσει αυτό το αδιάψευστο στοιχείο, παραβιάζοντας την κοινή πείρα και την κοινή λογική. Η υποτιθέμενη συνάντηση στο Αγρίνιο έγινε (σύμφωνα με την Αντιτρομοκρατική) στις 10:30 το πρωί, αλλά ο Θεοφίλου μπορεί να πρόλαβε να επιστρέψει στην Αθήνα, αναρωτήθηκε η εισαγγελέας!
Θα έπρεπε, βέβαια, αφού αναρωτήθηκε, να ερευνήσει τι ώρα ξεκίνησε το λεωφορείο από το ΚΤΕΛ του Αγρινίου για την Αθήνα και πόση ώρα συνήθως κάνει για να φτάσει στην Αθήνα. Και ακριβώς στις 10:30 να ξεκίνησε, υπάρχει περίπτωση μέσα σε τέσσερις ώρες ο Θεοφίλου να κάνει με λεωφορείο της γραμμής τη διαδρομή Αγρίνιο-Αθήνα (την κατάσταση του οδικού δικτύου από το Αγρίνιο μέχρι την Κόρινθο τη γνωρίζουμε όλοι), να μετακινηθεί από τα ΚΤΕΛ του Κηφισσού στο κέντρο της Αθήνας και να ολοκληρώσει τη δουλειά για την οποία έχει αδιάψευστο ντοκουμέντο;

Η κυρία Οικονόμου δε θα έπρεπε να εκτίθεται έτσι. Σύμφωνα με το ελληνικό ποινικό σύστημα, ο εισαγγελέας αναζητά την αλήθεια και δεν βρίσκεται στην έδρα για να υποστηρίξει οπωσδήποτε την κατηγορία. Βέβαια, στην πράξη ξέρουμε τι γίνεται, ιδιαίτερα στις πολιτικές δίκες, και ευτυχώς που υπάρχουν εισαγγελείς χωρίς καθόλου… τακτ, για να επιβεβαιώνεται συνεχώς αυτό που έχει γράψει ο γερμανός νομικός Χάινριχ Χανόφερ: «Στις πολιτικές ποινικές δίκες σημασία δεν έχει η ανεύρεση της αλήθειας. Σημασία έχει η ενσωμάτωση των φίλων και η εξόντωση των αντιπάλων».

Τι απέμεινε; Η συνάντηση της Καλλιθέας, μια συνήθης συνάντηση μεταξύ φίλων, που πήγαν σ’ ένα σουβλατζίδικο, πήραν φαγητό κι ανέβηκαν στο σπίτι να φάνε και να τα πούνε. Αυτό περιέγραψαν οι ασφαλίτες. Εμείς δεν ξέρουμε αν υπήρξε αυτή η συνάντηση, αν όμως υπήρξε, τι παράξενο και μυστηριώδες έχει;

Το ουσιώδες δεν είναι η συνάντηση για σουβλάκια και κουβεντούλα μεταξύ δυο φίλων στην Καλλιθέα, αλλά το ότι και οι τρεις αντιτρομοκρατικάριοι ρωτήθηκαν από τους συνηγόρους υπεράσπισης, αν κατά τη διετία από το Νοέμβρη του 2010 (περίοδο που, σύμφωνα με την Αντιτρομοκρατική, εντοπίζονται οι συναντήσεις του Θεοφίλου με Σακκά και άλλους φίλους) μέχρι τις 18 Αυγούστου του 2012 (ημερομηνία σύλληψης του Θεοφίλου) υπέπεσαν στη δική τους αντίληψη ή πληροφορήθηκαν από τη υπηρεσία τους άλλα στοιχεία που μπορεί να στηρίξουν την κατηγορία της συμμετοχής του Θεοφίλου στη ΣΠΦ και απάντησαν αρνητικά.

Αρνητικά απάντησαν και στα ερωτήματα για το αν σε σπίτια που βρέθηκε οπλισμός βρέθηκε οποιοδήποτε στοιχείο για τον Θεοφίλου. Πώς τότε τον εμπλέκουν; Λόγω των κοινωνικών συναναστροφών του!

Ο Τάσος Θεοφίλου δεν έκρυψε ποτέ τις φιλικές του σχέσεις με τον Κ. Σακκά κι αυτό, βέβαια, δεν μπορεί να αποτελέσει ενοχοποιητικό στοιχείο. Οι αντιτρομοκρατικάριοι άρχισαν να παρακολουθούν τον Κ. Σακκά, όταν βρήκαν ότι την άνοιξη του 2009 είχε μεταβιβάσει μια μοτοσικλέτα στον μετέπειτα  καταζητούμενο Α. Μητρούσια. Ετσι, παρακολουθούσαν και όλους τους φίλους του, μεταξύ των οποίων και τον Θεοφίλου. Γνώριζαν τον Θεοφίλου, τον παρακολουθούσαν στενά (όπως και τον Σακκά), αλλά δε θέλουν ν’ αποκαλύψουν τη συστηματική παρακολούθησή του και τη δημιουργία «δεξαμενής υπόπτων» και γι’ αυτό μηχανεύτηκαν το δήθεν τηλεφώνημα αγνώστου, του οποίου όχι μόνο δεν ματηγνοφώνησαν το περιεχόμενο, αλλά δεν κατέγραψαν καν τον αριθμό του τηλεφώνου από το οποίο έγινε! Και τα λένε αυτά σε ανώτερο δικαστήριο (Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων), χωρίς ν’ ανησυχούν ότι θα γυρίσει κάποιος και θα τους πει να σταματήσουν να πλασάρουν τόσο τερατώδεις ψευτιές.

Είναι δυνατόν να σου τηλεφωνεί ένας τόσο ουσιώδης μάρτυρας, να σου «δίνει» το δράστη μιας ληστείας μετά φόνου και συ, η «τοπ» υπηρεσία, που συνεργάζεται με τις βρετανικές και τις αμερικάνικες μυστικές υπηρεσίες, να μην εξασφαλίζεις τη δυνατότητα να καταθέσει αυτός ο μάρτυρας στο δικαστήριο; Ούτε οι χειρότεροι ερασιτέχνες δεν τα κάνουν αυτά, πόσο μάλλον μια υπηρεσία σαν την Αντιτρομοκρατική. Οι αντιτρομοκρατικάριοι παριστάνουν τους αφελείς και τους μη εξοπλισμένους (ακόμη και με τα στοιχειώδη), γιατί έτσι τους βολεύει. Επειδή δεν υπάρχει τέτοιος μάρτυρας, επειδή το ανώνυμο τηλεφώνημα έχει κατασκευαστεί, επειδή δεν έχουν κανένα ενοχοποιητικό στοιχείο για τον Θεοφίλου και σκορπίζουν μόνο αστήρικτες υποψίες, που στηρίζονται σε συναντήσεις για καφέ ή σουβλάκια, επιλέγουν να παριστάνουν τους κακομοίρηδες, που η υπηρεσία τους δεν έχει όχι μηχάνημα καταγραφής των συνομιλιών, αλλά ούτε καν υπηρεσία αναγνώρισης κλήσεων του ΟΤΕ, την οποία -παρεμπιπτόντως- έχουν όλες οι άλλες υπηρεσίες που στεγάζονται στη ΓΑΔΑ.

Και βέβαια, ακόμη κι αν υποθέσουμε ότι αυτές οι ψευτιές αληθεύουν, μπορούσαν και εκ των υστέρων να βρουν αυτόν τον μάρτυρα (αρκούσε μια άρση απορρήτου). Και θα χαλούσαν τον κόσμο να τον βρουν και να τον βάλουν να καταθέσει (αυτό έχει δείξει η συμπεριφορά τους σε όλες τις πολιτικές υποθέσεις). Δεν τον βρήκαν, γιατί απλούστατα δεν υπάρχει. Και δεν είναι η πρώτη φορά που μηχανεύονται το κόλπο του ανώνυμου τηλεφωνήματος. Το έχουν κάνει και στις δίκες της ΣΠΦ, ενώ ακόμη και γνωστό δημοσιογραφικό παπαγαλάκι έχει αποκαλύψει ότι γίνεται προκαταρκτική εξέταση από την Εισαγγελία Πρωτοδικών γι’ αυτή την τακτική που κατά κόρον χρησιμοποιεί η Αντιτρομοκρατική.

Οι συνήγοροι υπεράσπισης, με πολλές ερωτήσεις προς τους Χαρδαλιά, Μπαγατέλα και Μαρινόπουλο κατέδειξαν ότι στην υπηρεσία τους υπάρχει μηχανισμός αναγνώρισης κλήσεων και καταγραφής των συνομιλιών. Επειδή ο πρόεδρος εμφανιζόταν βασιλικότερος του βασιλέως και υιοθετούσε όλους τους ισχυρισμούς του Χαρδαλιά, όπως ότι η Αντιτρομοκρατική δεν έχει μηχανισμό αναγνώρισης κλήσεων και καταγραφής των συνομιλιών, ο Σπ. Φυτράκης του είπε να προσέξει τι λέει, γιατί αν ήταν στο υπουργείο Δημόσιας Τάξης και τον άκουγαν στις ΗΠΑ και στις άλλες «προηγμένες» ευρωπαϊκές χώρες, θα τον «έτρωγαν», θα τον «δένανε». Η εύστοχη παρατήρηση ανάγκασε τον πρόεδρο να «μαζευτεί» και να δικαιολογηθεί ότι ο ίδιος δεν είναι επαΐων στα συστήματα παρακολούθησης. Στη συνέχεια, βέβαια, εξακολούθησε να υπερασπίζεται τις απόψεις του Χαρδαλιά.

Οι τρεις συνήγοροι, με τις ερωτήσεις που υπέβαλαν και στους τρεις ασφαλίτες της Αντιτρομοκρατικής για τη δήθεν συνάντηση του Θεοφίλου με τον Καραγιαννίδη στο Αγρίνιο και τη λεγόμενη «αντιπαρακολούθηση» απέδειξαν ότι αυτά είναι ψέματα και ότι τέτοια συνάντηση δεν υπήρξε. Θύμισαν, επίσης, ότι ο Χρήστος Πολίτης, ο οποίος επίσης είχε συλληφθεί από την Αντιτρομοκρατική με την κατηγορία ότι ασκούσε «αντιπαρακολούθηση» για λογαριασμό του Αλ. Μητρούσια, απαλλάχτηκε με βούλευμα και ουδέποτε παραπέμφθηκε σε δίκη.

Πολλές ερωτήσεις  στους Μπαγατέλα και Μαρινόπουλο υπέβαλε και ο εφέτης Ζιάκας, επισημαίνοντας όλες τις αντιφάσεις ανάμεσα στα όσα κατέθεταν οι ίδιοι και στα όσα κατέθεσε ο Χαρδαλιάς για τις συναντήσεις στην Καλλιθέα και στο ΚΤΕΛ Αγρινίου και για τη δήθεν «αντιπαρακολούθηση». Με τις αντιφάσεις που επεσήμανε, εμμέσως πλην σαφώς αμφισβήτησε την αξιοπιστία τους, σε βαθμό που δεν νομίζουμε ότι κάποιο μέλος του δικαστηρίου θα τολμήσει να επικαλεστεί τις μαρτυρικές καταθέσεις τους προκειμένου να αποφασίσει ενοχή του Θεοφίλου για συμμετοχή στη ΣΠΦ.

Ερωτήσεις στον Χαρδαλιά υπέβαλε και ο Τάσος Θεοφίλου. Τον χαρακτήρισε επαγγελματία αντι-αναρχικό και τόνισε ότι η Αντιτρομοκρατική προσπαθεί να επιβάλει την άποψή της, σύμφωνα με την οποία στις ένοπλες οργανώσεις και στους συλληφθέντες υπάρχουν δύο τάσεις: μία που αναλαμβάνει την ευθύνη για τη συμμετοχή της και μία που προσπαθεί να τη σκαπουλάρει. Η Αντιτρομοκρατική δεν δέχεται ούτε σαν απλή σκέψη την άποψη, ότι υπάρχουν και αυτοί που δεν έχουν καμία σχέση με ένοπλες οργανώσεις και δεν προσπαθούν να τη σκαπουλάρουν. Στο τέλος, ο Τ. Θεοφίλου ρώτησε τον Χαρδαλιά, αν ανάμεσα στα δικά του κείμενα και τα κείμενα της ΣΠΦ υπάρχει ομοιότητα. Ο Χαρδαλιάς, που δεν στερείται στοιχειώδους νοημοσύνης, αρχικά προσπάθησε ν’ αποφύγει την απάντηση, λέγοντας ότι δεν μπορεί να διακρίνει. Στη συνέχεια, όμως, μετά από παρέμβαση του προέδρου,  αναγκάστηκε να απαντήσει ότι τα κείμενα του Θεοφίλου δεν έχουν καμιά σχέση με τα κείμενα της ΣΠΦ.

Aλγεινή εντύπωση προκάλεσαν οι συνεχείς διακοπές του προέδρου, που δεν άφηνε τον κατηγορούμενο να διατυπώσει ένα σύντομο σκεπτικό πριν υποβάλει την ερώτησή του. Τον διέκοπτε συνεχώς με το επιχείρημα ότι αυτά θα τα πει στην απολογία του. Χρειάστηκε να παρέμβουν οι συνήγοροι υπεράσπισης για να προστατέψουν το στοιχειώδες αυτό δικαίωμα του εντολέα τους.

Ο Τ. Θεοφίλου κατήγγειλε ότι στην Αντιτρομοκρατική δεν του έδιναν νερό και είναι ψεύτικος ο ισχυρισμός των ασφαλιτών, ότι δεν έπινε νερό για να μην αφήσει βιολογικό υλικό! Βιολογικό υλικό του είχαν ήδη πάρει με το ζόρι. Ο Χαρδαλιάς «αντέκρουσε» τον Θεοφίλου με τη στομφώδη δήλωση ότι η υπηρεσία του χορηγεί τα πάντα στους κρατούμενους, η οποία προκάλεσε παρατεταμένους καγχασμούς στο ακροατήριο, το οποίο βέβαια γνωρίζει τι μεταχείριση έχουν αυτοί που «φιλοξενούνται» στο άντρο του 12ου ορόφου του μπατσομέγαρου της Αθήνας.

Και τρία υστερόγραφα:

ΥΓ1: Η πολιτική αγωγή άκουσε την αθωωτική δήλωση που έκανε ο Χαρδαλιάς («μπορεί να μην ήταν στη ληστεία ο άνθρωπος») και δεν έκανε καμιά προσπάθεια να οδηγήσει τον Χαρδαλιά σε ανασκευή της. Ενώ είναι πολιτική αγωγή για τον άτυχο οδηγό ταξί, λειτούργησε με τις ερωτήσεις της στους ασφαλίτες ως πολιτική αγωγή της Αντιτρομοκρατικής. Δεν έκανε καμιά ερώτηση για τη ληστεία και την ανθρωποκτονία. Οι συνήγοροι υπεράσπισης, μολονότι θα μπορούσαν να ζητήσουν να απαγορευτούν αυτές οι ερωτήσεις της πολιτικής αγωγής, η οποία παρίσταται μόνο για τη ληστεία και την ανθρωποκτονία της Πάρου, δεν το έκαναν, προφανώς επειδή δεν φοβούνται τίποτα και δε θέλουν να φανεί ότι κάτι προσπαθεί να κρύψει η πλευρά του κατηγορούμενου. Η υπεράσπιση δεν αντιδικεί με την οικογένεια του θύματος, γιατί ο κατηγορούμενος δεν έχει καμιά σχέση με το φόνο. Εχουμε ήδη μιλήσει για τη σεμνότητα με την οποία κατέθεσε η σύζυγος του θύματος, η οποία ανταποκρίθηκε θετικά στην έκκληση του Τ. Θεοφίλου να μην τον αντιμετωπίσει η οικογένεια του θύματος με προκατάληψη. Τη δίκη παρακολουθεί η αδελφή του θύματος και έχει άμεση γνώση των όσων διαδραματίζονται. Μετά τα όσα αποκαλύφθηκαν στη συγκεκριμένη συνεδρίαση, μήπως η οικογένεια του θύματος πρέπει να ζητήσει από την πολιτική αγωγή να σταματήσει τα παιχνιδάκια της με την Αντιτρομοκρατική; Η οικογένεια έχασε έναν άνθρωπο και νομίζουμε πως σε καμιά περίπτωση δε θα ήθελε να δει έναν νέο άνθρωπο να καταδικάζεται σε ισόβια για έναν φόνο που ποτέ δεν διέπραξε, επειδή αυτό απαιτεί ο αντι-αναρχικός σχεδιασμός των σκευωρών της Αντιτρομοκρατικής. Αυτό το χρέος το οφείλουν πρωτίστως στον άνθρωπο που έχασαν.

ΥΓ2: Στην προηγούμενη συνεδρίαση, ο πρόεδρος μίλησε σκαιώς στη σύζυγο του θύματος, απαγορεύοντάς της να αναφέρει τι ακούγεται στην Πάρο.
Αυτή η συμπεριφορά δυσαρέστησε τους συγγενείς του θύματος. Ισως γι’ αυτό ο πρόεδρος τα έβαλε αυτή τη φορά με τους γονείς του Τ. Θεοφίλου. Πριν ξεκινήσει η εξέταση του Χαρδαλιά, απαίτησε απ’ αυτούς να αποχωρήσουν από την αίθουσα, γιατί διαφορετικά θα εξαιρεθούν από μάρτυρες! Δε ζήτησε το ίδιο από την αδελφή του θύματος, θέλοντας προφανώς να διασκεδάσει τις άσχημες εντυπώσεις που δημιούργησε η συμπεριφορά του προς τη σύζυγο του θύματος. Ο Σ. Φυτράκης εγκάλεσε τον πρόεδρο για τη θέση αυτή και του ζήτησε να μην αποχωρήσει κανείς από τους μάρτυρες, είτε της υπεράσπισης είτε του κατηγορητηρίου, γιατί η θέση για αποχώρηση των μαρτύρων είναι απαρχαιωμένη. Αλλωστε, ούτε οι γονείς του Θεοφίλου ούτε οι συγγενείς του θύματος ήταν παρόντες στα γεγονότα της Πάρου, για να χρειάζεται να βγουν έξω, μη τυχόν και ακούσουν κάτι και διορθώσουν τις καταθέσεις τους.

ΥΓ3: Εννέα κουκουλοφόροι με αυτόματα «φυλάνε» τον Τ. Θεοφίλου μέσα στη δικαστική αίθουσα, ενώ ο πρόεδρος, κάνοντας πως δεν βλέπει τον εξευτελισμό του δικαστηρίου στο οποίο προεδρεύει (ο ίδιος είναι αποκλειστικά υπεύθυνος για τα πάντα στην αίθουσα), απαντά στις αιτιάσεις των συνηγόρων ότι πρέπει ν’ αφήσουμε τη φρουρά να κάνει τη δουλειά της! Ισως κάποια στιγμή θα έπρεπε να μας εξηγήσει πώς είναι δυνατόν να δικάζεται «δίκαια» (σύμφωνα με την περιβόητη ΕΣΔΑ, που μοστράρεται ως η κορωνίδα του αστικού νομικού πολιτισμού) ένας άνθρωπος περικυκλωμένος από κουκουλοφόρους με αυτόματα, οι οποίοι με την παρουσία και τη συμπεριφορά τους υπενθυμίζουν σε όποιον μπαίνει σ’ αυτή τη δικαστική αίθουσα ότι εκεί δικάζεται ένας ιδιαίτερα επικίνδυνος εγκληματίας. Πάντως, για να συμπληρωθεί η εικόνα των «επικίνδυνων τρομοκρατών», η Αντιτρομοκρατική αποφάσισε να ενισχύσει το τρομο-σόου και με μέτρα για το ακροατήριο. Ενώ στις τρεις πρώτες συνεδριάσεις τα πράγματα ήταν ομαλά και το ακροατήριο μπαινόβγαινε ανενόχλητο στην αίθουσα, στην τέταρτη συνεδρίαση θυμήθηκαν να επιβάλουν έλεγχο (με τον ειδικό χειροκίνητο ανιχνευτή) σε όποιον μπαίνει στην αίθουσα! Βγαίνεις για τσιγάρο, για καφέ ή για κατούρημα, ξανά-μανά έλεγχος όταν επιστρέφεις. Συνάδελφος του δικαστικού ρεπορτάζ, που βγήκε για λίγο έχοντας αφήσει τα πράγματά της στην αίθουσα, είχε έντονη συζήτηση με τον επικεφαλής της φρουράς στην είσοδο, που δεν την άφηνε να μπει. Πρέπει να ενισχυθεί το τρομο-μήνυμα. Να καταλάβουν οι δικαστές ποιον επικίνδυνο τρομοκράτη δικάζουν και να μην έχουν αναστολές για την καταδίκη του.

Η δίκη θα συνεχιστεί την Τρίτη 3 Δεκέμβρη, σε αίθουσα του 4ου ορόφου του Εφετείου (Λουκάρεως).

Πηγή εφημερίδα ΚΟΝΤΡΑ 

Σεξουαλική διαπαιδαγώγηση στο κατηχητικό

1 (1)

.


Λόλα, να ένα μήλο”

είπε το φίδι 

.

η Λόλα πήρε στα χέρια της το μήλο

και κίνησε να βρει τον Μίμη

.

άφησαν το τόπι σε μια γωνία

και κρύφτηκαν στην πίσω αυλή του σχολείου 

. 

δάγκωναν αχόρταγα

μια μπουκιά ο ένας, μια μπουκιά ο άλλος

. 

τα υγρά του, κύλησαν στο σαγόνι του Μίμη

λέρωσαν το πουά φορεματάκι της Λόλας 

. 

φιλήθηκαν,

με ένα μικρό κομματάκι μήλο να παίζει στις γλώσσες τους

. 

η Λόλα έβγαλε την ποδιά της

ο Μίμης έκανε το ίδιο 

.

μπήκε μέσα της, γελώντας

με όλη την αθωότητα ενός παιδιού 

. 

ο φύλακας του σχολείου

άκουσε τις φωνές και τα γέλια τους 

. 

τους οδήγησε στον διευθυντή

που θεωρούσε τον εαυτό του αυστηρό, μα δίκαιο 

. 

“δεν έπρεπε να δαγκώσετε το μήλο”, τους επίπληξε

“είστε μικροί ακόμη, για μια γνώση τόσο μεγάλη” 

. 

τους έδιωξαν από το σχολείο

δεν ξαναβρέθηκαν ποτέ

. 

η Λόλα δουλεύει στο δημόσιο

το θυμάται σαν αστείο

. 

ο Μίμης τριγυρίζει με σπρέι τα βράδια

και γράφει στους τοίχους

 . 

οι παιδικοί μας έρωτες

είναι η πρώτη μας μεγάλη αμαρτία”.

 .

14

Ø

ΠΗΓΗ: Σεξουαλική διαπαιδαγώγηση στο κατηχητικό

Ζήτω το παγκόσμιο φρικαριάτο / (αναδημοσίευση)

/

/           /

//

κανείς, αργότερα, δεν κατάφερε να εντοπίσει την αρχική πηγή /

γιατί τούτη τη φορά, δεν είχε χρειαστεί / καμία επαναστατική πρωτοπορία / κανένα κάλεσμα /

ούτε υπογραφές, διαθεσιμότητες, οργάνωση, αφίσες, δρομολόγιο, πρόγραμμα /

καμία διαδικτυακή πρόσκληση, να πατήσεις “θα πάω” ελαφρά τη καρδία και να σου το θυμίσει το μηχάνημα δέκα λεπτά πριν, ότι να, κοίτα, αυτό που είπες πως θα πας, συντελείται τώρα δα, και εσύ λείπεις, και που χρόνος να μαζέψεις τα τσιγάρα και τα κλειδιά, να κάνεις ένα μπάνιο στα γρήγορα, να φορέσεις τα μαύρα, να αποφύγεις τον διαχειριστή, να κατέβεις τα σκαλιά τρέχοντας /

/                                     /

λένε πως διαδόθηκε με τον άνεμο /

με το άγγιγμα /

σαν φήμη /

σαν ψίθυροι /

σαν υπονοούμενα /

πως ήταν κρυμμένο μήνυμα ανάμεσα σε διαφημιστικά σποτ και σελίδες βιβλίων /

πως κάποιοι, σε κάποιο σκιερό υπόγειο, το σχεδίαζαν για χρόνια /

ή πως το οραματίστηκε ένα ζευγάρι μόλις το προηγούμενο βράδυ, καθώς έκαναν έρωτα /

ή πως βγήκε αυθόρμητα, όπως όλα τα μεγάλα όμορφα πράγματα /

/ /

όπως και να’ χει, έγινε /

να, κοίτα /

έπαψαν πια να κρύβονται /

πλημμύρισαν τους δρόμους, κραυγές και σώματα /

φωνές ντροπαλές, βραχνές, μουσικές, ακατάπαυστες, βαθιές /

σαν πλήθος ήταν /

ή μάλλον, σαν πληθωρική στρατιά, με την διάταξη τους επιμελώς ατημέλητη, λες κι ένας συλλογικός νους να τους τοποθέτησε φαινομενικά τυχαία, ώστε να σχηματίζουν ένα σχέδιο, μια αισθητική τελειότητα, ένα μαθηματικό παράδοξο, ένας εδώ, δυο παραδίπλα, τρεις σ’ αυτή την πλευρά, άλλοι τρεις παραπέρα, θα στέκεστε κάπως έτσι, θα φορέσετε το εμπριμέ φουλάρι σας, κυρία μου μη σηκώνετε τόσο το χέρι σας, χαμογελάτε, συνεχίστε, σας παρακαλώ μη σπρώχνεστε, έρχονται κι άλλοι, υπάρχει τόσο μίσος ακόμη, και τόσα γέλια, ο δρόμος αυτός φαίνεται μας χωράει όλους, χωράει μια εξέγερση /

/                                  //

ήταν όλοι τους εκεί /

/

οι ερωτευμένοι, οι μεθυσμένοι, οι ξένοι, οι πληγωμένοι, οι μόνοι, οι απεγνωσμένοι, οι ανικανοποίητοι, οι διχασμένοι, οι παράξενοι, οι απογοητευμένοι, οι φοβισμένοι, οι απλησίαστοι /

//

ήταν όλοι όσοι προσπάθησαν, τουλάχιστον μια φορά, να αυτοκτονήσουν, μα δίστασαν λίγο πριν το τέλος γιατί δεν ήξεραν τι να γράψουν στο αποχαιρετιστήριο σημείωμα / τι να πρωτοπεί κανείς / αντάλλασσαν όμως τις εμπειρίες τους πάνω στην πρακτική, κατά βάθος είναι και ζήτημα καλαισθησίας, η τελευταία πινελιά ενός καλλιτέχνη, ποιός άραγε ανάμεσα μας μπορεί να κρίνει αν η εκπυρσοκρότηση ενός πιστολιού είναι γοητευτικότερη ή δημιουργικότερη από μια σιωπηλή λεπίδα, από ένα μπουκαλάκι υπνωτικά, από μια βουτιά στο κενό /

/

ήταν όλες αυτές οι παράξενες φιγούρες, κάπως σκυφτές και φοβισμένες, που τους πετυχαίνεις συνήθως σε γυράδικα και πιτσαρίες τις νύχτες να αναζητούν λίγη συντροφιά / να αναζητούν ο ένας τον άλλο / τη δική τους μυστική πιάτσα / να ανταλλάσουν ανακουφιστικές κοινοτυπίες / να κάθονται, κάθε βράδυ, οι ίδιοι κάπως λευκοί άνθρωποι, στις ίδιες λευκές καρέκλες, κάτω από το ίδιο λευκό φως / μπροστά μια βιτρίνα με πίτσες, δυο ευρώ το κομμάτι / και να παρακολουθούν με μια υποψία ζήλιας τους πελάτες να μπαινοβγαίνουν στη σειρά / άρτος και θεάματα /

/                                            /

ήταν όλοι οι ψυχαναγκαστικοί, που τοποθετούν πάντοτε τα φλιτζάνια κατά σειρά ύψους, τις παντόφλες στην ίδια γωνία του σπιτιού, το κόκκινο πουλόβερ μαζί με τη μαύρη βερμούδα, τους συγγραφείς κατά επώνυμο / όλα βγάζουν νόημα τελικά / ας μη ξεχνάμε κι αυτούς που θα διαβάσουν τούτο το κείμενο, κι έπειτα θα σταθούν να μετρήσουν τις κατηγορίες να κοιτάξουν αν βγαίνει ζυγός αριθμός, αν είναι ας πούμε όλα τακτοποιημένα, υπολογισμένα / κατά βάθος νομίζω θα ήθελαν να είναι αράχνες, η ζωή τους να περιστρέφεται γύρω από την απόλυτη συμμετρία ενός καλοφτιαγμένου ιστού /

/

ήταν κι αυτοί που επέλεξαν να χάσουν τον εαυτό τους πάνω σε μια μπάρα / στον πάτο ενός ποτηριού / μέσα σε μια συνεχόμενη νύχτα / ένας εξέχων λογοτεχνικός τρόπος να χάσεις τον εαυτό σου, όπως διατείνονται οι ίδιοι / μα είναι διπλά τραγικοί / ένα γιατί χάθηκαν, το προφανές, ας μην επαναλαμβάνουμε τα αυτονόητα / και δυο γιατί / ας σημειωθεί / η αυτοκαταστροφή τους πάσχει από ολοκληρωτική έλλειψη πρωτοτυπίας / τόσο μπανάλ, χρυσό μου / τόσο προφανές / ένα πρόχειρο κολάζ όλων των στίχων που βρίσκει κανείς σε ποιητικές συλλογές / απ’ τους ρομαντικούς ως τους μπήτνικ / ανεκπλήρωτοι έρωτες και μπλαμπλαμπλα / εφηβικά ινδάλματα, ροκ σταρς να αργοπεθαίνουν πίσω απ’ τη σκηνή, ευκολοχώνευτη τραγικότητα / ο μπάρμαν ξέρει, κουνάει το κεφάλι συγκαταβατικά, γεμίζει ξανά το ποτήρι / απαιτείται μια ιδιοφυία για να γεννήσει έναν πραγματικά ξεχωριστό τρόπο αυτοκαταστροφής /

/  /

ήταν αυτοί που, καθώς περπατάνε στο δρόμο, μονολογούν / ή μιλάνε σε κάποιον φανταστικό φίλο, κάποιον παλιό συγγενή, κάποιον αόρατο συνομιλητή, κάποιον νεκρό αγαπημένο / τραγουδάνε τσιγγάνικα τραγούδια / απαγγέλλουν ποίηση / σιγοσφυρίζουν σκοπούς από διαφημίσεις του ραδιοφώνου / ή ρίχνουν κατάρες στους περαστικούς / ίσως και να πιάνουν αυτές οι κατάρες, ποιος ξέρει, ίσως γι’ αυτό οι άνθρωποι να σκοντάφτουν στο πλακόστρωτο / είναι να μη σου τύχει /

/                                                                                           /

ήταν και όλες αυτές οι γιαγιάδες που αρνήθηκαν τον θάνατο / αρνήθηκαν τη μοναξιά / αρνήθηκαν τα πλήθη / αρνήθηκαν και το γηροκομείο, που τόσο απλόχερα τους προσέφερε σαν εναλλακτική ο καλός εγγονός, θα είσαι καλύτερα εκεί, με ανθρώπους της ηλικίας σου, κάποιος να σε προσέχει, αν πάθεις τίποτα, κανείς δεν ξέρει τι μας ξημερώνει / ζουν ακόμη σε εκείνη τη μονοκατοικία στο τέλος του δρόμου, παρέα με μια στρατιά από γάτες / η γιαγιά δεν έχει όνομα για τις γάτες, οι γάτες έχουν όνομα για τη γιαγιά μα δεν της το λένε ποτέ, την φωνάζουν απλά η καλή κυρία, με τον δικό τους γατίσιο τρόπο, και όλοι είναι κατά γενική ομολογία ευτυχισμένοι, όσο υπάρχει γάλα /

/

ήταν όλοι τους εκεί /

/                      /   /

οι μελαγχολικοί, οι τρομαγμένοι, οι παράλογοι, οι υποχόνδριοι, οι εθισμένοι, οι θλιμμένοι, οι δυσλεξικοί, οι σιωπηλοί, οι περίεργοι, οι παθιασμένοι, οι ατελείς, οι κομπλεξικοί /

/                                                                                      /

ήταν κι όσοι και όσες δεν ένιωσαν ποτέ άνετα με το σώμα τους / γιατί το σώμα τους επέλεξε αυτοβούλως να μη νιώσει ποτέ άνετα με τα πρότυπα ομορφιάς / οι γιατροί, λέει, έβαλαν τα δυνατά τους / νυστέρια, δίαιτες, χαπάκια, κρέμες, βοτάνια / κάναμε ότι ήταν ανθρωπίνως δυνατό / η κατάσταση σας είναι ανίατη / φοβάμαι πως θα παραμείνετε χοντρούλα, μπάζο, σκιάχτρο, σπυριάρης, φρικιό / είναι πραγματικά αξιοθαύμαστη η ανθρώπινη εφευρετικότητα όταν καλείται να δημιουργήσει λέξεις που πληγώνουν / τη μέρα τούτη όμως αυτές οι λέξεις απαγορεύονταν / ήταν απλά όλες και όλοι τους όμορφοι /

//

ήταν και κάτι τύποι που αφιέρωσαν τη ζωή τους στο να γράφουν / και γράφουν / και γράφουν / σιωπηλά και ασταμάτητα / γράφουν για τα αγόρια που κατέβηκαν από τα άστρα / για έρωτες που ποτέ δεν έζησαν / για το θεό, το νόημα της ζωής, τις ψυχές, τα σύννεφα / για το θάνατο και την αρρώστια και την αποτυχία του να είσαι άνθρωπος / για τον ιδρώτα, το αίμα, τη σκόνη, τα δάκρυα / γράφουν / δίχως σκοπό / γεμίζουν σελίδες επί σελίδων / και δεν τα έχουν δείξει ποτέ σε κανέναν / ίσως να μην έχουν σε ποιόν να τα δείξουν / ίσως να μην υπάρχει κανένας να τα δείξουν / η μητέρα τους, στο δίπλα δωμάτιο, βήχει πάλι, έχει τις δικές της σκοτούρες / οι συνάδελφοι το πρωί στη δουλειά, τους κοιτάνε λίγο περίεργα / δεν θα τα δείξουν ποτέ σε κανέναν / κανείς δεν θα καταλάβει / μόνο τα αγόρια που κατέβηκαν απ’ τα άστρα, λέει, τους καταλαβαίνουν /

/

ήταν αυτοί που δεν έχουν προσαρμοστεί ακόμα στο πρωινό ξύπνημα / που ονειρεύονται τη μέρα που κανείς δεν θα τους διακόψει το όνειρο / τη μέρα που τα ξυπνητήρια θα απαγορευτούν / τη μέρα που η εργασία θα απαγορευτεί / τη μέρα που οι Δευτέρες θα απαγορευτούν / ήρθαν κάπως αργοπορημένοι αυτοί, μα πρόφτασαν πάνω στο καλό, δεν έχασαν το καλύτερο δηλαδή, άλλωστε όπως λέει και η λαϊκή σοφία, όποιος βιάζεται σκοντάφτει /

/                          /

ήταν όσοι κάνουν αυτές τις παράξενες συλλογές / αφιερώνουν μια ζωή σ’ αυτό, και πάλι ίσως δεν αρκεί μια ολάκερη ζωή / είναι ατελείωτα / πορσελάνινες κούκλες, γραμματόσημα, παλιά παιχνίδια, σπιρτόκουτα / γεμίζει το σπίτι, δεν αρκεί ένα ολάκερο σπίτι / γεμίζει το μυαλό με πορσελάνινες κούκλες, αρχίζουν φαντάζουν ζωντανές, αλλάζουν θέση τα βράδια, ψιθυρίζουν στα αυτιά τους όταν κοιμούνται, ζητάνε κι άλλο χώρο, κι άλλο χρόνο, δεν αρκεί / έχουν μονάχα ένα σπίτι να δώσουν, μια ζωή, ένα μυαλό / που χρόνος για άλλα πράγματα / κατέβηκαν στο δρόμο σήμερα με τύψεις, ακούνε τις κούκλες τους να τους καλούν, να παραπονιούνται, τις εγκατέλειψαν, ποιός ξέρει τι μπορεί να συμβεί όσο λείπουν / κάποιοι έφεραν την διαλεχτή τους μαζί τους / την κρατούσαν σφιχτά στην τσέπη, σαν φυλαχτό /

/

ήταν κι όλοι αυτοί που, μια ζωή, βάδιζαν δίπλα στον αγαπημένο τους, την αγαπημένη τους, και δεν τολμούσαν να του κρατάνε το χέρι, της / αγοράκι με αγοράκι, κοριτσάκι με κοριτσάκι, όλοι οι πιθανοί συνδιασμοί θα μπορούσαν να υπάρξουν ως εφικτοί / έρως κρυμμένος / φόβος / μα τι θα πει ο κόσμος / τώρα ήταν εδώ, δεν κρατούσαν απλά τα χέρια, πηδιόντουσαν στη μέση του πλήθους, μια γυμνή και υγρή χορογραφία / ξημέρωσε επιτέλους η μέρα όπου αναγκάστηκαν να κρυφτούν αυτοί οι “άλλοι” / να κρυφοκοιτάζουν από τα παράθυρα του σαλονιού, πίσω απ’ τις δαντελωτές κουρτίνες / με μια σταγόνα θυμού, και δυο τζούρες ζήλιας / δε με νοιάζει τι κάνετε στο κρεβάτι σας κύριε μου, εγώ στο δρόμο πηδιέμαι / τέλος /

/                               //

ήταν όλοι τους εκεί /

/

πέντε μέτρα μπροστά, ίσως λιγότερο, ίσως περισσότερο / προπορεύονταν εκείνοι οι δυο /

ξερακιανός ο ένας, στα δεξιά, με ένα αμάνικο γκρι πουλοβεράκι που του έπλεξε κάποτε η γιαγιά του /

με υποψία φαλάκρας /

και υποψία χαμόγελου /

κοντούλα θα την έλεγες την άλλη, στα αριστερά, φορούσε ένα λίγο παράξενο καπέλο με ένα μπουκέτο λουλούδια καρφιτσωμένο πάνω του /

και κούτσαινε λιγάκι /

κρατούσαν ένα τεράστιο πανό /

που έγραφε, με γράμματα όμορφα, ακριβή, καθαρά /

Υγιείς και κανονικοί /

στου πηγαδιού τον πάτο /

ζήτω το παγκόσμιο /

φρικαριάτο /

έτσι ακριβώς, ακόμα και τις καθέτους είχε στο τέλος κάθε σειράς /

//

και πέντε μέτρα πίσω, ίσως λιγότερο ίσως περισσότερο / προχωρούσε ένας γέρος /

φορούσε όλα αυτά που φοράνε συνήθως οι γέροι, και βάδιζε σαν ένας τέτοιος /

τίποτα το παράξενο ως εδώ λοιπόν /

και μουρμούριζε μοναχός του /

/             /

εγώ, έλεγε, γεννήθηκα στην σπιναλόγκα /

και τούτη εδώ, έκανε, δείχνοντας το πλήθος /

θα είναι η εκδίκηση μου /
.
.

549344_10151462652160370_543395369_23789996_1513284673_n

.
.
Π Η Γ Η

Πειθαρχία τέλος – Ζωή Μαγική

.
«Όλα ήταν στη θέση τους.

Οι πεινασμένοι στην Αφρική.

Οι ειδικοί στην τηλεόραση.

Οι κακοί στη φυλακή.

Οι αναρχικοί στα Εξάρχεια.

Αυτοί που αποφασίζουν στη Βουλή.

Τα λεφτά μας στα δάνεια.

Η αστυνομία στην επόμενη γωνία.

Τα σπίτια μας στις τράπεζες.

Οι εχθροί μας στην Τουρκία και τη Μακεδονία.

Τα πάρκινγκ μας στα πάρκα.

Η ψυχαγωγία μας στα bar.

Τα παιδιά μας στο σχολείο.

Οι φίλοι μας στο Facebook.

Η ……τέχνη στα μουσεία.

Οι επιθυμίες μας στις διαφημίσεις.

Τα δέντρα μας Χριστούγεννα στο Σύνταγμα.

Η ομορφιά στα κέντρα αδυνατίσματος.

O έρωτας στις 14 Φλεβάρη.

Εμείς στους τέσσερις τοίχους.
.
.
Πειθαρχία τέλος – Ζωή Μαγική
.
.

Η αστυνομία στην Αφρική.

Οι πεινασμένοι στις τράπεζες.

Τα Εξάρχεια στη Βουλή.

Οι αναρχικοί στην καρδιά μας.

Οι κακοί στα κέντρα αδυνατίσματος.

Οι φίλοι πλάι μας.

Τα bar στις φυλακές.

Αυτοί που αποφασίζουν στο σχολείο.

Τα λεφτά μας στα πάρκα.

Τα πάρκα στα πάρκινγκ τους.

Οι εχθροί μας στο facebook.

Οι ειδικοί στα σπίτια τους.

Η τηλεόραση στα σκουπίδια.

Η ψυχαγωγία στα σχολεία.

Η τέχνη παντού.

Οι διαφημίσεις στα μουσεία.

Τα παιδιά μέσα μας.

Τα μπαλέτα στους δρόμους.

Ο έρωτας στην επόμενη γωνία.

Τα σπίτια στα δέντρα.

Τα δέντρα στους δρόμους.

Η ομορφιά στους δρόμους .

Οι επιθυμίες μας στους δρόμους.

.
.

Η παγκόσμια ημέρα της καριόλας που τα θελε ο κώλος της.

 

 

 

.
.

rape_in_pakistan.
.
Θα σας πω μερικές από τις συνηθισμένες φράσεις και κουβέντες μεταξύ ανδροπαρεών κάθε φορά που περνάει από μπροστά τους μια ευπαρουσίαστη γυναίκα: Καριόλα, πόρνη, πουτάνα, μουνάρα, να σου σκίσω την πατάρα, πωπω τι κωλάρα είσαι εσύ.
Αυτές είναι οι μόνιμες επωδοί «θαυμασμού» προς το ωραίο φύλο από παντελώς άγνωστα της σερνικά. Αυτά λούζεται κάθε γυναίκα που η εμφάνιση της φτουράει. Στο δρόμο, μέρα, νύχτα, ένας ανελέητα ισοπεδωτικός σεξιστικός πόλεμος.
Και ενώ οι gay κάναν περήφανες παρελάσεις, η ξανθιά δασκάλα πρέπει να ντρέπεται που είναι γυναίκα. Και οι κακοποιημένες πρέπει να τη ρουφάν όλη την κακοποίηση στο σπίτι τους και να ντρέπονται που είναι θύματα.
Ενώ πύρινοι λόγοι εκτοξεύονται κατά του ρατσισμού, ο σεξισμός, η πιο οικουμενική μορφή ρατσισμού παραμένει στο απυρόβλητο από μεγάλα τμήματα της ένοχης κοινωνίας.
Πως θα ήταν δυνατόν να συμβαίνει το αντίθετο; Οι Έλληνες είναι σεξισταριά του κερατά.
Προέρχονται από κοινωνίες της προίκας, του εθίμου του ματωμένου σεντονιού της πρώτης νύχτας του γάμου, των αυστηρών ποινών κατά της γυναικείας μοιχείας, του συνοικεσίου που καταργούσε την ελεύθερη βούληση των γυναικών και μιας θρησκείας που θεωρούσε την Εύα πηγή της αμαρτίας και επέβαλε σεξουαλικό έλεγχο μέσω της προγαμιαίας αγαμίας.
Και αυτό δεν έχει αλλάξει δραματικά. Ο γάμος παραμένει σε πολλές περιπτώσεις μορφή θεσμοθετημένης δουλείας. Η γυναίκα παραμένει σε πολλές περιπτώσεις οικιακή δούλα και παιδομηχανή, αντικείμενο εκμετάλλευσης και καταπίεσης.
Οι ροές πληθυσμών από μισογυνικές κουλτούρες δεν βοήθησαν και ούτε ποτέ θα βοηθήσουν στην αντίληψη της ισότητας των φύλων.
Ο σεξισμός και η κάθε μορφής βία απέναντι στις γυναίκες είναι διάχυτος στην ελληνική κοινωνία: στη δουλειά, στο σπίτι, στο δρόμο, παντού οι γυναίκες είναι θύματα ενός στην καλύτερη περίπτωση ψυχολογικού πολέμου ο οποίος συγκαλύπτει από μια σαδιστική και διεστραμμένη ομερτά.
Η χυδαιοποίση της θηλυκότητας βρίσκεται παντού και σχεδόν πουθενά η υπεράσπιση του αυτόβουλου της γυναικείας σεξουαλικότητας και προσωπικότητας, αν εξαιρέσουμε κάτι ΜΚΟ και κάτι κρατικές υπηρεσίας που υπάρχουν για το φαίνεσθε.
Ακόμη θυμάμαι με αηδία τον «κορυφαίο» μυρ-εικαστικό Τσόκλη να λέει στον τηλεοπτικό αέρα που ο βιασμός γίνεται λόγω της πρόκλησης του θύματος.
Όλοι τα ξέρουμε, πολλοί τα κάνουμε, λίγοι μιλούνε. Και η εγκληματική οργάνωση των σεξιστών παραμένει όχι μόνο ελεύθερη αλλά και προκλητική όπως πάντα. Περισσότερο από πάντα:
Η κρίση, μάλιστα, πάλι αυτή η αναθεματισμένη κρίση ανέβασε την κακοποίηση στα ύψη: 47% πάνω η κακοποίηση των γυναικών σε αυτή τη χώρα της ανάπτυξης.
Ο άντρας βλέπετε,  ο άντρας ο σωστός, δεν έχει πλέον τα φράγκα για να ξενοπηδάει αντί λούσων, ούτε καν για να πηγαίνει στα κωλάδικα ή και στα μπουρδέλα.
Και ξεσπάει στη σύντροφο να της δείξει πόσο άντρας είναι λες και το υψωμένο χέρι είναι προέκταση του μαραζωμένου ανδρισμού του.
Παγκόσμια μέρα κατά της κακοποίησης σήμερα. Ένας λόγος παραπάνω για να φάνε περισσότερο ξύλο και βιασμό οι γυναίκες, μην τους μπουν και ιδέες.
Δεν είστε οι μόνες και είστε μόνες. Το μόνο που μπορείτε να κάνετε είναι να γίνεται νέες Λυσιστράτες.
Αφήστε τα αρχίδια άκληρα.
Στείρα όσο στείρα είναι η ψυχή τους.
Μην ξεγελάτε τον εαυτό σας: Δεν είναι αγάπη που δεν έχει τρόπος να εκφραστεί αυτό που σας κάνουν. Είναι μίσος. Πηχτό και μαύρο η κακοποίηση τους.
Μην τους δικαιώνετε με την καρτερικότητα σας. Δε θα αλλάξουν ποτέ.
Αντίθετα, θα κάνουν τα παιδιά σας σαν τα μούτρα τους.
Αποκλείστε τους. Απορρίψτε τους. Εγκαταλείψτε τους.
Και θα είστε μόνες. Απέναντι στις οικογένειες τους, στις γνωστές σας που θα έχουν κάτι πρόστυχο να πουν για τον αγώνα σας για την αξιοπρέπεια σας, στα αρχίδια της γειτονιάς που θα σας πουν πουτάνα. Έτσι κι αλλιώς, πουτάνα σας έλεγαν και πριν.
Όσο και να παλεύουν κάποιοι άντρες για να αλλάξει, τίποτε δεν πρόκειται να αλλάξει αν οι γυναίκες, η πηγή της ζωής, δεν πάρουν τη ζωή τους στα χέρια της.
Τέτοια μέρα που είναι, εύχομαι μονάχα καλή δύναμη κα καλή τύχη σε όσες τουλάχιστον το επιδίωξαν.
Στους αρκετούς σεξιστές συμπολίτες μου, να σταθώ με «ευαισθησία» στο πρόβλημά τους που εξάγουν στα πιο αδύναμα μυϊκά θηλυκά και να τους πω πως όσο και αν δείρουν, ανίκανοι θα παραμείνουν. Αν όχι σωματικά, τότε σίγουρα πνευματικά.
.
.
Του Πέτρου Αργυρίου 25/11/2013 (agriazwa.blogspot.com)
Π Η Γ Η

Η κατάρα της εργασίας [Η Εργασία είναι Έγκλημα–Herman Schuurman/Mokergroep (1924)]

.

[…] Η εργασία είναι η ύψιστη ύβρις και η μεγαλύτερη πράξη εξευτελισμού που έχει διαπράξει η ανθρωπότητα ενάντια στον εαυτό της.

Τούτο το κοινωνικό σύστημα, ο καπιταλισμός, βασίζεται στην εργασία· έχει δημιουργήσει μια τάξη που πρέπει να εργάζεται – και μια τάξη που δεν εργάζεται.

“Όποιος δεν εργάζεται δεν τρώει” μας λένε τα αφεντικά, που σαν να μη φτάνει αυτό, παριστάνουν ότι εργάζονται όταν υπολογίζουν και προστατεύουν τα κέρδη τους.

Η εργασία είναι μια κατάρα. Παράγει ανθρώπους δίχως πνεύμα και ψυχή. […]
.

Η Εργασία είναι Έγκλημα – Herman Schuurman / Mokergroep (1924)
.

Υπάρχουν στη γλώσσα λέξεις και φράσεις που πρέπει να απαλείψουμε, καθώς προσδιορίζουν τις έννοιες που συναποτελούν το καταστροφικό και διεφθαρμένο περιεχόμενο του καπιταλιστικού συστήματος.

Πρώτα-πρώτα, η λέξη για την εργασία, και όλες οι έννοιες που σχετίζονται με αυτήν – “εργάτης”, “εργαζόμενος”, “χρόνος εργασίας”, “μισθός”, “απεργία”, “άνεργος”, “άεργος”.

Η εργασία είναι η ύψιστη ύβρις και η μεγαλύτερη πράξη εξευτελισμού που έχει διαπράξει η ανθρωπότητα ενάντια στον εαυτό της.

Τούτο το κοινωνικό σύστημα, ο καπιταλισμός, βασίζεται στην εργασία· έχει δημιουργήσει μια τάξη που πρέπει να εργάζεται – και μια τάξη που δεν εργάζεται.

Οι εργάτες είναι αναγκασμένοι να εργάζονται, αλλιώς θα πεθάνουν της πείνας. “Όποιος δεν εργάζεται δεν τρώει” μας λένε τα αφεντικά, που σαν να μη φτάνει αυτό, παριστάνουν ότι εργάζονται όταν υπολογίζουν και προστατεύουν τα κέρδη τους.

Υπάρχουν οι άνεργοι, και αυτοί που δε δουλεύουν. Οι πρώτοι δεν εργάζονται χωρίς να φταίνε, οι δεύτεροι απλά δεν εργάζονται. Αυτοί που δε δουλεύουν είναι οι εκμεταλλευτές, που ζουν από την εργασία των εργατών. Οι άνεργοι είναι εργάτες που δεν επιτρέπεται να εργαστούν, επειδή δε μπορεί να βγει κέρδος από αυτούς. Οι ιδιοκτήτες του μηχανισμού της εργασίας έχουν ορίσει το χρόνο εργασίας, έχουν στήσει τα εργοστάσια και έχουν ορίσει πώς και πάνω σε τι πρέπει οι εργάτες να εργάζονται.

Οι εργάτες πληρώνονται τόσο όσο να μην πεθαίνουν από την πείνα, και όσο να μπορούν να θρέψουν τα παιδιά τους όταν είναι μικρά. Τα παιδιά τους θα πάνε στο σχολείο, για να μπορούν κι αυτά να αρχίσουν να δουλεύουν. Και τα παιδιά των αφεντικών πάνε σχολείο, για να μπορούν κι αυτά να γίνουν αφεντικά όταν μεγαλώσουν.

Η εργασία είναι μια κατάρα. Παράγει ανθρώπους δίχως πνεύμα και ψυχή.

Για να βάλει κανείς τους άλλους να δουλέψουν γι’ αυτόν, θα πρέπει να μην έχει προσωπικότητα. Το ίδιο ισχύει και γι’ αυτόν που πάει να δουλέψει. Πρέπει κανείς να σέρνεται, να κάνει παζάρια, να προδίδει, να εξαπατά και να λέει ψέματα.

Για τους πλούσιους που δεν εργάζονται, η εργασία (των εργατών) είναι το μέσο για να παρέχουν στους εαυτούς τους μιαν εύκολη ζωή. Για τους εργάτες η εργασία είναι ένας ζυγός, μια κακή μοίρα που τους επιβλήθηκε από τη γέννησή τους, κάτι που τους εμποδίζει να ζήσουν με αξιοπρέπεια.

Η ζωή για εμάς θα ξεκινήσει όταν πάψουμε να εργαζόμαστε.

Η εργασία είναι εχθρός της ζωής.

Ένας καλός εργάτης είναι ένα ζώο στον ζυγό, με τραχιά μέλη, και ένα βλακώδες και άψυχο βλέμμα.
.
.

.

Ο άνθρωπος όταν αποκτήσει συνείδηση της ζωής, δε θα ξαναδουλέψει.

Δε θα προσποιηθώ ότι λέω στον οποιοδήποτε να παρατήσει τη δουλειά του αύριο το πρωί και μόνο μετά να ψάξει πώς θα συνεχίζει να ζει χωρίς να δουλεύει, νομίζοντας ότι η ζωή του μόλις τώρα ξεκινά. Θα βρεθεί σε πολύ δύσκολη θέση όποιος το επιχειρήσει. Το να μην εργάζεται κανείς θα έχει σαν αποτέλεσμα, στις περισσότερες περιπτώσεις, να ζει σε βάρος των συντρόφων του. Αν όμως μπορείς να ζήσεις κλέβοντας και πλιατσικολογώντας -όπως λένε οι τίμιοι πολίτες- χωρίς να σε εκμεταλλεύεται ένα αφεντικό, τότε γιατί όχι; Ας μην έχουμε βέβαια την αυταπάτη ότι έτσι μπορεί να λυθεί το πρόβλημα.

Η εργασία είναι μια αρρώστια της κοινωνίας. Αυτή η κοινωνία εχθρεύεται τη ζωή, και μόνον καταστρέφοντάς την, και καταστρέφοντας όλες τις κοινωνίες της εργασίας που θα έρθουν μετά -με άλλα λόγια, μόνο με επανάσταση πάνω στην επανάσταση- θα εξαφανιστεί η εργασία.

Μόνο τότε η ζωή -η πλήρης ζωή, η πλούσια ζωή- θα γίνει πραγματικότητα. Ο καθένας θα νιώθει την ανάγκη, από καθαρό ένστικτο, να δημιουργεί.

Κάθε άνθρωπος θα είναι δημιουργός και θα παράγει μόνον ό,τι είναι όμορφο και καλό· δηλαδή μόνον ό,τι είναι απαραίτητο.

Δε θα υπάρχουν πια άνθρωποι-εργάτες, αλλά μόνο άνθρωποι· ο καθένας μας θα αισθάνεται μια ανθρώπινη ζωτική ανάγκη, μια εσωτερική αναγκαιότητα, να δημιουργεί ό,τι θα καλύπτει -μέσα σε λογικά πλαίσια- τις ζωτικές του ανάγκες.

Τότε δε θα υπάρχει παρά ζωή -μια ζωή σπουδαία- καθαρή και συμπαντική.

Τα δημιουργικά πάθη θα είναι η ύψιστη ευτυχία μιας ανθρώπινης ζωής χωρίς περιορισμούς, μιας ζωής που δε θα καθορίζεται από την πείνα ή το μισθό, ούτε από το χρόνο ή τον τόπο.

Μιας ζωής που δε θα γίνεται θύμα εκμετάλλευσης από παράσιτα.

Η δημιουργία είναι μια έντονη απόλαυση, η εργασία ένα αφόρητο βάσανο.

Υπό τις σημερινές εγκληματικές κοινωνικές σχέσεις κάθε δημιουργία είναι αδύνατη.

Κάθε εργασία είναι εγκληματική.

Να εργάζεσαι σημαίνει να γίνεσαι συμμέτοχος, να κάνεις κέρδη, να εκμεταλλεύεσαι. Σημαίνει να γίνεσαι συμμέτοχος στις απάτες, στις ατιμίες, στο φενακισμό. Σημαίνει να γίνεσαι συμμέτοχος στις πολεμικές προετοιμασίες, σημαίνει να γίνεσαι συμμέτοχος στην δολοφονία ολόκληρης της ανθρωπότητας.

Η εργασία καταστρέφει τη ζωή.

Αν κατανοήσουμε καλά τα παραπάνω, η ζωή μας θα πάρει ένα άλλο νόημα. Αν αισθανόμαστε μέσα μας μια δημιουργική ορμή, αυτή θα εκφραστεί με την καταστροφή αυτού του αχρείου και εγκληματικού συστήματος. Και αν, λόγω των περιστάσεων, πρέπει να εργαστούμε για να μην πεθάνουμε από την πείνα, οφείλουμε μέσω της εργασίας μας να συμβάλλουμε στη συντριβή του καπιταλισμού.

Όταν δεν εργαζόμαστε για τη συντριβή του καπιταλισμού, εργαζόμαστε για τη συντριβή της ανθρωπότητας.

ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΛΟΓΟΣ που εμείς σαμποτάρουμε ενσυνείδητα κάθε καπιταλιστική επιχείρηση. Σε κάθε αφεντικό προξενούμε ζημιές. Εκεί που εμείς, η εξεγερμένη νεολαία, αναγκαζόμαστε να εργαστούμε, οι πρώτες ύλες, οι μηχανές, τα προϊόντα εν τέλει αχρηστεύονται. Ανά πάσα στιγμή ένα γρανάζι μπορεί να φύγει από τη θέση του, τα μαχαίρια και τα ψαλίδια να σπάσουν, τα πιο απαραίτητα εργαλεία να κάνουν φτερά – και παντού διαδίδουμε τρόπους και μέσα σαμποτάζ.

Δε θέλουμε να μας εξοντώσει ο καπιταλισμός. Γι’ αυτό και θα τον εξοντώσουμε εμείς.

Θέλουμε να δημιουργούμε σαν ελεύθεροι άνθρωποι, όχι να δουλεύουμε σα σκλάβοι· γι’ αυτό θα καταστρέψουμε αυτό το σύστημα της σκλαβιάς. Ο καπιταλισμός οφείλει την ύπαρξή του στην εργασία των εργατών· ιδού ο λόγος που δε θέλουμε να είμαστε εργάτες, ιδού γιατί σαμποτάρουμε την εργασία.
.
.

“Η Εργασία είναι Έγκλημα – Herman Schuurman / Mokergroep (1924)”
.

Πηγή:  Class War

Εγώ το έκλεψα από εδώ:  Σχολιαστές Χωρίς Σύνορα