Χριστούγεννα όπως λέμε φοβούγεννα!

h-4-1351224-1228817483

Τα Χριστούγεννα δεν είναι παρά ακόμη μία τεχνική απόσταξης που χρησιμοποιούν στην κοινωνία των υποταγμένων οι εξουσιαστές για να παράξουν τι άλλο; Το απαραίτητο καύσιμο του καπιταλισμού όπως και του δικού μας μίσους…το χρήμα.

 

Τα χριστούγεννα αν σημαίνουν κάτι τότε αυτό είναι μια πόλη ΦΩΤΙΑγωγημένη απ’άκρη σ’άκρη, με άπειρα λαμπιόνια! Πολλά λαμπιόνια που αναβοσβήνουν…μπλε και κόκκινοι φάροι από σπασμένα μπατσικά. Στο κάτω κάτω σε όποιον αρέσουν οι στολές, ας περιμένει τις απόκριες τώρα είναι χριστούγεννα.

Τα χριστούγεννα είναι μια καλή ευκαιρία για να εκπληρώνεις στόχους. Γι’αυτό όταν κάποιοι παίρνουν μια θέση στο ρεκόρ γκίνες για την μεγαλύτερη βασιλόπιτα στον κόσμο, εσύ μπορείς να δημιουργείς άτυπα το μεγαλύτερο τζάκι σ’αυτόν, πυρπολώντας για παράδειγμα το κοινοβούλιο.

Όταν όλο τον υπόλοιπο χρόνο οι δρόμοι κλείνουν για τις ασφαλείς διελεύσεις βουλευτών η και ευρο-δανειστών, τα χριστούγεννα απαιτούν δρόμους κλειστούς για την ασφαλή διέλευση του Άγιου Βασίλη. Οι φάτνες στα οδοφράγματα, οι μάγοι στα σκουπίδια, οι βίλες των αφεντικών για φάτνες, μάγοι να γίνουν οι άστεγοι και δολοφονημένοι φασίστες τα πνεύματα των χριστουγέννων.

Για όποιον χριστούγεννα σημαίνουν γλυκά, τοτε η νιτρο-γλυκερίνη πρέπει να αναφλέγεται άφθονη.

Χριστούγεννα θα πει ατελείωτο “shoping” παρέα με τους ανθρώπους που αγαπάς, και ολονυχτίες διελεύσεις μέσα από τις θρυμματισμένες βιτρίνες και τα ανορθόδοξα ανοιγμένα ρολά του Κολωνακίου, της Ερμού και της Βουκουρεστίου. Τι πιο όμορφο από ένα βράδυ στον πολιτισμό χωρίς φραγμούς στα αποκτήματα για κανέναν; Να κάνεις βόλτες στο κρύο με το άλλο σου μισό και την ίδια στιγμή απ’τον ουρανό να πέφτουν αργά και λυτρωτικά, γρκί νιφάδες απο στάχτη που καταπλακώνουν την σιχαμερή κανονικότητα απ’ακρη σ’άκρη.

Το μίσος τους είναι η αγάπη μας και η αγάπη μας το μίσος τους.

Μια στάση πρώτα στο Σύνταγμα για ενα φιλί με το πάθος της πρώτης φοράς, την ίδια ώρα που μέσα στα μάτια του/της λαμπυρίζει σαν άστρο φωτεινό, το χριστουγεννιάτικο δέντρο ενω καίγεται

Ω, ναι. Αυτό θα πεί χριστούγεννα…να σας βρίσκει ο νέος χρόνος χέρι χέρι και τα άλλα υψωμένα σε γροθιές. Δίπλα σε “καταργημένες” μάντρες και κάθε διαχωριστικό “ισοπεδωμένο”…με τα θερμόμετρα και τα ρολόγια στο μηδέν, αλλά εσείς να ζείτε την πιο καυτή και “ηλιόλουστη” νύχτα του χρόνου… Υπό το εκτυφλωτικό φως ενός κατακόκκινου ήλιου απο καπνογόνα, ανάμεσα σε διαδοχικές μουσικές εκρήξεις που τις συνοδεύει μια “ιαχική” χορωδία εξεγερμένων…

“ΤΟ ΠΑΘΟΣ ΓΙΑ ΤΗ ΛΕΥΤΕΡΙΑ, ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΕΡΟ ΑΠ’ΟΛΑ ΤΑ ΚΕΛΙΑ”

.

Άλφα Στερητικό

korydallos_fylakes

Ευτυχισμένο το 2014, τίποτα δεν άλλαξε απ’το 46!

Στον Θίασο, τα τραγούδια «γράφουν» στην κυριολεξία ιστορία· μια ιστορία γραμμένη με αίμα αλλά και με νότες. Μία χαρακτηριστική σκηνή, που έχει καταγραφεί ως μία απ’ τις κορυφαίες του ευρωπαϊκού κινηματογράφου, είναι η σκηνή του κέντρου διασκέδασης, όπου βρίσκεται η τραγουδίστρια του μαγαζιού και τραγουδά το «Εγώ θα σ’ αγαπώ και μη σε νοιάζει» των Γιώργου Μουζάκη – Κώστα Κοφινιώτη, κάτω από την επιγραφή «ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟ ΤΟ 1946». Ήδη στο μαγαζί βρίσκεται μια παρέα βασιλόφρονων αντρών ντυμένων με παλτά και ρεπούμπλικες. Η εύθυμη ατμόσφαιρα διακόπτεται με την είσοδο μιας παρέας από νεαρά ζευγάρια η οποία κάθεται απέναντι (κομμουνιστές). Η ομάδα των βασιλοφρόνων διακόπτει την τραγουδίστρια. Η «μάχη» με τραγούδια ξεκινάει με το ρεφραίν από το τραγούδι «Του αητού ο γιος», ενώ η απάντηση των αριστερών έρχεται με το αντιστασιακό τραγούδι «Είμαστ’ εμείς Ελλάδα τα παιδιά σου». Οι παρακρατικοί απαντούν με μια παραλλαγή στο κουπλέ από το «Του αητού ο γιος», για να έρθει η απόκριση της παρέας των κομμουνιστών με το γνωστό προσκοπικό τραγούδι «Γιουπι-για-για», με παραλλαγμένους τους στίχους του υπέρ της λαϊκής κυριαρχίας. Το ίδιο τραγούδι ακούγεται ξανά, αυτή τη φορά με στίχους υπέρ της ακροδεξιάς, παρακρατικής οργάνωσης «Χ». Η σκηνή τελειώνει με μια εκδοχή του τραγουδιού «In the mood» των Andy Razaf – Joe Garland:

Το πουλί του Σκόμπυ είναι κόμποι — κόμποι \
κι έβγαλε φιρμάνι για να ξεθυμάνει \
μες στο Κολωνάκι ψάχνει γι’ αγοράκι \
το πουλί του Σκόμπυ είναι κόμποι — κόμποι, \
κι αν λυθούν οι κόμποι τι θα γίνει Σκόμπυ \
με την Αγγλική πολιτική;(…) \

Η ελληνική εκδοχή των Νίκου Γκάτσου, Αγγελόπουλου και Κηλαηδόνη αναφέρεται στο σήμα που έφεραν τα βρετανικά στρατεύματα στην Ελλάδα μετά την απελευθέρωση, υπό την ηγεσία του Στρατηγού Σκόμπυ, το οποίο παρίστανε έναν πελαργό σε κύκλο. Τελικά, ο μουσικός διάλογος διακόπτεται με τον κρότο ενός πιστολιού, το οποίο κραδαίνει ένας από τους βασιλόφρονες. Με αργές κινήσεις, η άοπλη παρέα των αριστερών φεύγει από το κέντρο…

 

 

Π Η Γ Η: https://www.youtube.com/watch?v=0nFyiO35AHk

ερωτευτείτε

Ερωτευτείτε αυτόν που έγραψε: «Το αληθές απόβαρον ενός ανθρώπου ισούται με τις αγάπες, τον οίκτο και την αηδία που ένιωσε στη ζωή. Δύο μεγάλες αδικίες εγνώρισα: την φτώχια και την ερωτική καταφρόνια.»

Ερωτευτείτε τη διανόηση που δεν δέχεται να πρωταγωνιστήσει, που δεν βγαίνει το μεσημέρι στη ΝΕΤ, που δεν μπερδεύει την μετριοπάθεια με τις ίσες αποστάσεις και την εξαθλίωση με το αναπόφευκτο. Τη διανόηση που πολεμά το αναπόφευκτο, που παθιάζεται, που καίγεται από αγάπη και αγωνία, που βρίσκει τη θέση της όταν ανάβει η μάχη. Τη διανόηση που φτύνει τον κόρφο της όταν την αποκαλείς διανόηση.

Ερωτευτείτε τους τραγουδιστές που δεν πήγαν ποτέ στον Σπύρο Παπαδόπουλο, που δεν ήπιαν στην υγειά μας, που δεν γλέντησαν εκ μέρους μας ένα κάποιο Σάββατο. Ας πιούμε στην υγειά τους

Αυτούς που τραγούδησαν το τίποτα δεν πάει χαμένο φτύνοντας το πιο πικρό σφίξιμο της καρδιάς τους.

Αυτούς που κλαίνε ξαφνικά και δίχως λόγο.

Ερωτευτείτε τα καφενεία του Γκόρπα, τα μπαρ του καλοκαιριού, τα τραπεζάκια έξω, το τάβλι δύο γέρων έξω απ’ τα άδεια μαγαζιά τους, τα σουβλάκια στα σκαλάκια των πολυκατοικιών, τις μπύρες στα δύο και το κορίτσι που περνάει ρίχνοντας λοξές ματιές.

Τα ξυπόλυτα κορίτσια, τα κορίτσια που δεν ποζάρουν, τα κορίτσια του Ιουλίου, των αόρατων νησιών, τα κορίτσια με τα αλατισμένα μαλλιά και την κόκκινη μύτη. Αυτά είναι ο πραγματικός κόσμος, η αλήθεια, το τέλος και η άκρη του νοήματος.

Τους αδύναμους. Δείτε. Η κούτα του άστεγου, το στοίβαγμα του μετανάστη, η αναζήτηση φαγητού στα σκουπίδια, ο απλήρωτος λογαριασμός. Υπάρχουμε και για να αναποδογυρίσουμε αυτό το ασυνάρτητο σύμπαν.

Ερωτευτείτε τους αυτόχειρες των χρόνων που ζούμε. Τρέξτε κοντά τους, απλώστε το χέρι, σταθείτε προσοχή. Αν δεν καταφέρετε να συγκρατήσετε το κορμί τους, πριν αυτό αιωρηθεί οριστικά και αμετάκλητα, κρεμαστείτε μαζί τους.

Αυτόν που έγραψε πρώτος το «οι μπάτσοι είναι παντού, αλλά ο έρωτας μας κάνει αόρατους» και αυτόν που το φωτογράφησε και αυτόν που το έκανε ριτουίτ και αυτόν που χαμογέλασε βλέποντάς το.

Ερωτευτείτε την πληγή του κυνηγημένου ξένου. Το φόβο του ανθρώπου χωρίς χαρτιά. Τη μοναξιά του ανθρώπου που πέρασε μέσα απ’ τις νάρκες και τα κύματα, για να πέσει απ’ το λυσσασμένο μαχαίρι του φασίστα.

Τους διαδηλωτές, που ανεβοκατεβαίνουν την Πανεπιστημίου, φωνάζοντας αλληλεγγύη, φωνάζοντας ελευθερία. Τις ομάδες σε γειτονιές και συνοικίες, που μαζεύουν ρούχα, που μαζεύουν φαγητά, ταινίες, υλικά και ανταλλάσσουν τα πάντα εκτός από χρήματα.

Αυτούς που βαριούνται να μιλήσουν για τη δουλειά ή τα λεφτά. Αυτούς που σου λένε το αγαπημένο τους χρώμα, το τραγούδι της εφηβείας τους, που θυμούνται το πρώτο κορίτσι που φίλησαν με τρυφερότητα και αυτούς που, σαν τον Χόλντεν, όταν λένε καριέρα, εννοούν να προσέχουν τα παιδιά που παίζουν σε ένα τεράστιο γήπεδο κλοτσώντας μπάλες πάνω κάτω και τραγουδώντας στίχους χωρίς λόγια, μόνο λα λα λα.

Τον Ντουρούτι, τον Ηλία Λάγιο και τον κλόουν του Μπελ. Τον Νίκο Καρούζο που πλήρωνε τα ποτά του με αυτοσχέδια ποιήματα σε χαρτοπετσέτες.

Ερωτευτείτε αυτούς που δεν κωλώνουν μπροστά στο ανέφικτο, αυτούς που πιστεύουν στα θαύματα που δεν έχουν εξήγηση, αλλά ούτε θρησκευτική προέλευση, αυτούς που αγαπούν τον ορθό λόγο επειδή υπηρετεί τον άνθρωπο και όχι το ανάποδο και αυτούς που δεν πίστεψαν σε οτιδήποτε ειπώθηκε οποτεδήποτε σε δελτίο ειδήσεων.

Αυτούς που κολύμπησαν νύχτα μεθυσμένοι και αυτούς που πνίγηκαν επειδή δεν άντεξαν τη σκληρότητα του κόσμου.

Ερωτευτείτε την φωνή του Αργύρη Μπακιρτζή, το «Θεέ μου μεγαλοδύναμε» και το παιδί που σφίγγει μια πέτρα στο χέρι, χωρίς να είναι σίγουρο ότι έχει δίκιο. Στα κρυφά, στη σιωπή, είμαστε σίγουροι ότι τουλάχιστον δεν έχει άδικο.

Τον Χρήστο Βακαλόπουλο που έλεγε για τον Αύγουστο του Νίκου Παπάζογλου, «το τραγούδι δεν είναι ερωτικό, αλλά ερωτευμένο». Μην δίνετε σημασία σε οτιδήποτε είναι ερωτικό, αλλά όχι ερωτευμένο.

Την Άννα Καρίνα, την Μόνικα Βίτι, τη σερβιτόρα της διπλανής καφετέριας, την Ροζάριο Ντόσον και όλες τις γυναίκες που έχουν αίμα μπερδεμένο, αίμα που έρχεται από δύο ή τρεις ηπείρους.

Ερωτευτείτε τον πατέρα κάποιου γαμπρού που με το τσιγάρο στο στόμα, μεθυσμένος, χορεύει το ζεϊμπέκικο της Ευδοκίας. Ερωτευτείτε το αχ Παναγιά μου, στο τέλος κάθε τέτοιας μουσικής.

Αυτόν που έγραψε, «μην αγαπάς τον πλησίον, αλλά πλησίασε τον αγαπώντα».

Την πιο μικρή ελιά στην κοιλιά της, τον απογευματινό ύπνο κάτω απ’ το αρμυρίκι ή την καρυδιά, την πιο λεπτή ειρωνεία, το παγάκι, την παρέα που κλαίει γελώντας και τη βουβαμάρα του καταστρώματος της επιστροφής.

Ερωτευτείτε το κορίτσι μου. Κάθε πρωί, κάθεται νυσταγμένη στην άκρη του κρεβατιού με γερμένους τους ώμους και τα χέρια να κρέμονται σαν τεράστιο εκκρεμές. Αυτή η εικόνα είναι η ασπίδα, η μολότοφ και το φωτόσπαθο που κρατάω στη χούφτα μου και με κάνει ιπτάμενο, απίθανο και ανήλικο.

Ερωτευτείτε το κορίτσι που περνάει δίπλα σας εδώ και τώρα.

Ερωτευτείτε.

———————————————————————————————————————————————————

υγ. παρασκευασμένο για το Μπαχάρ* 3

Π Η Γ Η: http://tovytio.wordpress.com/2012/10/03/apo_to_bahar/

Τι σημαίνει να είσαι ελεύθερος;

.

Ελευθερία δεν υπάρχει. Ούτε βρίσκεται σε αυτόν τον κόσμο. Σε αυτόν τον κόσμο βρίσκεται μονάχα ο αγώνας για την ελευθερία. Και τι θα πει ελεύθερος; Ελεύθερος είναι αυτός που δε φοβάται να σκοτώσει ή να πεθάνει στον αγώνα για την ελευθερία”

Η αιχμαλωσία είναι μια συνέπεια του πολέμου ενάντια στην εξουσία. Όσο υπάρχουν αιχμάλωτοι, ο πόλεμος δεν έχει σταματήσει… Η μνήμη της αιχμαλωσίας όσων λείπουμε από τους δρόμους, γεννά την προοπτική να γκρεμίσουμε τις φυλακές εντός και εκτός από αυτές. Ο Σάββας Ξηρός “λείπει” περίπου 11,5 χρόνια. 11,5 χρόνια φυλακισμένος μέσα στους τέσσερις τείχους των υπογείων της ειδικής πτέρυγας και των νοσοκομείων. Δε θα υποκριθούμε ότι μοιραζόμαστε κοινές αντιλήψεις με τον Σάββα, ούτε ότι μιλάμε την ίδια γλώσσα. Προερχόμαστε από διαφορετικές αφετηρίες αντιλήψεων, που συχνά ηλεκτρίζονται από τις αντιθέσεις τους. Όμως η προσωπική μας γνωριμία στις “τυχαίες” συναντήσεις μας εντός των τειχών μας συνέδεσε με το κοινό μίσος που νιώθουμε για την εξουσία. Γι’ αυτό δεν πρόκειται να αναλωθούμε μιλώντας τη γλώσσα των δικαιωμάτων. Ούτε θα επικαλεστούμε τα γνωστά σε όλους σοβαρά προβλήματα υγείας που αντιμετωπίζει ο Σάββας. Δε θα παραχωρήσουμε στον εχθρό την ευχαρίστηση να προσποιηθεί ότι είναι μεγαλόψυχος. Το μόνο που θέλουμε από αυτόν είναι ο πόλεμος. Και πόλεμο θα έχει…

Γιατί το στοίχημα είναι να μεταφέρουμε το ζήτημα της απελευθέρωσης αιχμαλώτων συντρόφων, από τις αίθουσες των δικαστηρίων στην κάνη ενός όπλου που θα σημαδεύει μπάτσους, δεσμοφύλακες και δικαστές…

Ο ΣΑΒΒΑΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΘΕΙ, ΟΧΙ ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΒΑΡΙΑ ΑΡΡΩΣΤΟΣ ΑΛΛΑ ΑΠΛΑ ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΟΜΟΡΦΟ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ…

Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς FAI/IRF
πυρήνας φυλακής

Σημείωση του εγχειρήματος: Οι σύντροφοι και η συντρόφισσα της ΣΠΦ δεν επιθυμούν να αναδημοσιεύονται τα κείμενά τους στο Indymedia.
.

Π Η Γ Η: http://theparabellum.squat.gr/2013/12/19/ti-shmainei-na-eisai-eleytheros-spf/

Όταν ρώτησαν τον Ζ. Ντελέζ τι σημαίνει ”Αριστερά” ή ”το να είσαι Αριστερός.

gilles_deleuze_2_h.

.

Όταν ρώτησαν τον Ντελέζ τι σημαίνει ”Αριστερά” ή ”το να είσαι Αριστερός”, και αφού δυσκολεύτηκε να απαντήσει (δυσφορώντας κάπως με τον χαρακτηρισμό), δεν έδωσε έναν ορισμό με βάση την ιδεολογία ή τη συνείδηση, μόνο τόνισε πως πρόκειται για ”διαφορά αντίληψης”.
.
Ο ”Αριστερός” μυρίζει, αισθάνεται, ακούει, αγγίζει, βλέπει σε όλα και τα μήκη και τα πλάτη της Γης, όχι μέχρι το απέναντι μαγαζάκι στη γειτονιά του ή το δρόμο κάτω απ’ το μπαλκόνι του. Μυρίζει τα χημικά που μύρισαν αυτά τα παιδιά, αισθάνεται που ξεχειλίζει με μίσος, τον αγγίζει ο διαπεραστικός πόνος, ακούει το κλάμα, βλέπει την απόλυτη σκλαβιά και την αδικία. Εκεί που άλλοι μυρίζουν πετρέλαιο, αισθάνονται ηδονή αγγίζοντας χρήμα, ακούνε και βλέπουν μέσα από τους τηλεοπτικούς τους δέκτες. Όμως το να γίνεσαι Κομμουνιστής, το να γίνεσαι αγωνιστής υπέρ της αταξικής κοινωνίας, δεν είναι απλά το να γίνεσαι η σωματική επιφάνεια καταγραφής αυτού του απέραντου, παγκόσμιου πόνου, του θανάτου και της δυστυχίας, του διαβόητου εγκλήματος, θα έλεγε ο Μάρξ.
.
Δεν είμαστε, γινόμαστε, ίσως αποτύχουμε, όμως μπορούμε και γινόμαστε μια ορισμένη στιγμή. Γίνεσαι κομμουνιστής όταν βλέπεις, πέρα από τις αισθήσεις σου, το τέλος της αταξικής κοινωνίας και την αρχή μιας κοινωνίας όπου η ελεύθερη ανάπτυξη του ενός είναι προϋπόθεση για την ελεύθερη ανάπτυξη όλων. Την αρχή της κοινωνίας που η μία και μοναδική της σημαία γράφει: από τον καθένα ανάλογα με τις ικανότητές του, στον καθένα ανάλογα με τις ανάγκες του, και οι άνθρωποι είναι ευχαριστημένοι με αυτό. Κομμουνιστής δεν σημαίνει μόνο κοινή κοινωνία, σημαίνει κοινός άνθρωπος, κοινή Γη, μια νέα Γη.

 

Bukowski – Style / Μπουκόφσκι – Στύλ

.
.
Style is the answer to everything.
A fresh way to approach a dull or dangerous thing
To do a dull thing with style is preferable to doing a dangerous thing without it
To do a dangerous thing with style is what I call art

Bullfighting can be an art
Boxing can be an art
Loving can be an art
Opening a can of sardines can be an art

Not many have style
Not many can keep style
I have seen dogs with more style than men,
although not many dogs have style.
Cats have it with abundance.

When Hemingway put his brains to the wall with a shotgun,
that was style.
Or sometimes people give you style
Joan of Arc had style
John the Baptist
Jesus
Socrates
Caesar
García Lorca.

I have met men in jail with style.
I have met more men in jail with style than men out of jail.

Style is the difference,
a way of doing, a way of being done.
Six herons standing quietly in a pool of water,
or you,
naked,
walking out of the bathroom without seeing me.
.
.

.
.
Το στυλ είναι η απάντηση σε όλα.
Ένας τρόπος να πλησιάζεις με φρεσκάδα κάτι που είναι βαρετό ή κάτι που είναι επικίνδυνο
Καλύτερα να κάνεις με στυλ κάτι βαρετό,
παρά να κάνεις χωρίς στυλ κάτι επικίνδυνο
Το να κάνεις όμως με στυλ κάτι επικίνδυνο εγώ το αποκαλώ τέχνη

Οι Ταυρομαχίες μπορεί να είναι τέχνη
Η Πυγμαχία μπορεί να είναι τέχνη
Ο Έρωτας μπορεί να είναι τέχνη
Το να ανοίγεις μία κονσέρβα με σαρδέλες μπορεί να είναι τέχνη

Δεν είναι πολλοί αυτοί που έχουν στυλ
Δεν είναι πολλοί αυτοί που μπορούν να έχουν στυλ για πολύ καιρό
Έχω δει σκύλους με πολύ περισσότερο στυλ απ’ τους ανθρώπους
Παρόλο που δεν έχουν πολλά σκυλιά στυλ.
Οι γάτες έχουν άφθονο

Όταν ο Χεμινγουέι τίναξε τα μυαλά του στον αέρα με μία καραμπίνα,
αυτό είχε στυλ
Ή κάποιες φορές μερικοί άνθρωποι που σου δείχνουν το δρόμο
Η Ιωάννα της Λορένης είχε στυλ
Ο Ιωάννης ο Βαπτιστής
Ο Χριστός
Ο Σωκράτης
Ο Καίσαρας
Ο Γκαρσία Λόρκα

Έχω γνωρίσει πολλούς με στυλ μέσα στη φυλακή
Έχω γνωρίσει περισσότερους με στυλ μέσα στη φυλακή,
παρά έξω.

Το στυλ είναι το διαφορετικό,
ένα τρόπος ανάμεσα σ’ αυτό που γίνεται και σ΄αυτό που έχει ήδη γίνει.
Έξι ερωδιοί ακίνητοι σε μία στέρνα
Ή εσύ,
γυμνή,
να βγαίνεις από το μπάνιο χωρίς να με έχεις προσέξει.
.
.

Charles-Bukowski-04

Μήπως; (ερωτήματα για τον Νίκο Ρωμανό)

.d23704872b202b0d6dcb9c397f18e4be_XL.
.

Γεγονός πρώτο: ο Νίκος Ρωμανός όταν ήταν 15 χρονών, ήταν δίπλα στον 15χρονο αδερφικό του φίλο Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο, όταν ο τελευταίος δολοφονήθηκε εκ προθέσεως, με όπλο, από την αστυνομία, χωρίς καμία αιτία, όπως αποδείχτηκε στο δικαστήριο.
.
Ο Κούγιας, συνήγορος υπεράσπισης του δολοφόνου αστυνομικού, είχε θέσει τότε το ερώτημα: “Τί γύρευε στα Εξάρχεια ο δεκαπεντάχρονος;”.
.
Δεύτερο γεγονός: ο Νίκος Ρωμανός, είκοσι χρονών πια, μαζί με άλλους, κοντά στην ηλικία του, προσπάθησαν να ληστέψουν μία τράπεζα και συνελήφθησαν από την αστυνομία. Ο Ρωμανός υποστηρίζει πως, μετά τη σύλληψή του, οι αστυνομικοί τον βασάνισαν, αυτόν και τους συγκατηγορούμενούς του.
.
Σήμερα, στη χώρα που ζω, τίθεται το ερώτημα: “Μήπως τους άξιζε που τους βασάνισε η αστυνομία;”, και ο Κούγιας, πριν περάσει μια μέρα από τη σύλληψή τους, εμφανίζει τον εαυτό του δικαιωμένο εκ των υστέρων, αφού ο φίλος του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου είναι εγκληματίας τρομοκράτης (κατά τον Κούγια).
.
Παρεμπιπτόντως, ο Νίκος Ρωμανός που ήταν αυτόπτης μάρτυρας δολοφονίας και μάρτυρας κατηγορίας, δεν προσήλθε στο δικαστήριο. Αυτό μόνο καλό θα μπορούσε να αποδειχτεί για την υπεράσπιση του δολοφόνου, παρ’ όλο που ο πελάτης του Κούγια καταδικάστηκε ούτως ή άλλως.
.
Μιας και, στη χώρα που ζω, μπορούν λοιπόν και τίθενται ερωτήματα του στιλ: “Τί γύρευε στα Εξάρχεια ο δεκαπεντάχρονος;” και “Μήπως τους άξιζε που τους βασάνισε η αστυνομία;”, έχω κι εγώ μερικά ερωτήματα να θέσω:
.
Τι δουλειά έχει ο Κούγιας να κάνει δηλώσεις;
.
Πώς είναι δυνατόν μια κοινωνία να αναρωτιέται πάνω στο θεμιτό ή όχι των βασανιστηρίων από την αστυνομία;
.
Ληστές τραπεζών έχουν ξανασυλληφθεί στο παρελθόν;Μήπως βασανίστηκε κανένας από αυτούς;
.
Καταχραστές εκατομμυρίων δημοσίου χρήματος έχουν συλληφθεί;
.
Μήπως βασανίστηκαν;
.
Άρα, μήπως ο βασανισμός δεν έχει να κάνει με το χρηματικό ποσό που εκλάπη;
.
Μήπως ο βασανισμός, όταν συμβαίνει, έχει να κάνει με τη σκληρότητα του εγκλήματος;
.
Έμποροι ναρκωτικών έχουν συλληφθεί;
.
Μήπως βασανίστηκε κανένας;
.
Βιαστές και δολοφόνοι έχουν συλληφθεί;
.
Μήπως βασανίστηκε κανένας;
.
Κατά συρροή δολοφόνοι, δολοφόνοι ειδεχθών εγκλημάτων, βιαστές και παιδεραστές έχουν συλληφθεί;
.
Μήπως βασανίστηκαν;
.
Μήπως θα έπρεπε;
.
Μη βιαστείτε να απαντήσετε, γιατί έχουν ξανασυμβεί, μετά την μεταπολίτευση, βασανισμοί σε συλληφθέντες.
.
Ποιό είναι το χαρακτηριστικό εκείνο, λοιπόν, αφού δεν είναι τα χρήματα, ή η σκληρότητα του εγκλήματος, που οδηγεί κάποιους συλληφθέντες στο βασανισμό τους από την αστυνομία, και κάποιους όχι;
.
Θα σας δώσω εγώ την απάντηση, και ψάξτε να δείτε αν είναι αλήθεια αυτό που θα πω ή όχι:
.
Βασανιστήρια οι αστυνομικοί κάνουν είτε σε μετανάστες παραβάτες του νόμου, είτε σε παραβάτες του νόμου που δηλώνουν αντιφασίστες, αντιεξουσιαστές, μέλη επαναστατικών ομάδων, ή αναρχικοί.
.
Θα κάνω εδώ μια παρένθεση: Ξέρετε ποιοι είναι αυτοί που κακοπερνάνε, αντιμετωπίζονται με χυδαία συμπεριφορά, δέρνονται, βιάζονται, ή και δολοφονούνται από τους συγκρατούμενούς τους μέσα στις φυλακές;
.
Οι μπάτσοι, οι βιαστές, οι φασίστες, και οι παιδεραστές. Ειδικά οι παιδεραστές.
.
Οι ποινικοί κρατούμενοι έχουν απέχθεια προς αυτούς που ασκούν την εξουσία τους πάνω σε αδύναμους.
.
Αυτές είναι οι αξίες των ποινικών κρατουμένων.
.
Ποιες είναι, αντίστοιχα, οι αξίες της αστυνομίας;
.
Ποια είναι τα κριτήρια για να είσαι άξιος βασανιστηρίων από την αστυνομία;
.
Να είσαι μελαμψός, αντιφασίστας, αντιεξουσιαστής, επαναστάτης, ή αναρχικός.
.
Με κριτήριο τις πολιτικές σου πεποιθήσεις ή την εθνικότητά σου.
.
Μήπως, λοιπόν, έχει δίκιο ο Νίκος Ρωμανός να δηλώνει πολιτικός κρατούμενος;
.
Μήπως, λοιπόν, Κούγια, ο Νίκος Ρωμανός δεν ήταν έτοιμος στα 15 του, όπως νομίζεις, να πάρει το όπλο;
.
Μήπως αντίθετα, βλέποντας τον κολλητό του να δολοφονείται αναίτια από τον μπάτσο δολοφόνο μπροστά στα μάτια του, και εσένα να λες πως ήταν θέλημα θεού, και πως κακώς βρέθηκε ο Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος εκεί που έσκασε η σφαίρα του μπάτσου δολοφόνου, ενδυναμώθηκε και επαληθεύτηκε μέσα του η εικόνα που είχε για τον νόμο, για την αστυνομία, και για το κράτος;
.
Κι επειδή ο Νίκος Ρωμανός και οι υπόλοιποι δεν έχουν ανάγκη τα δικά μου λόγια, παραθέτω τα δικά τους:
.
.
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ
.
Ξεκλέβουμε δυο λόγια από τα κελιά των κρατητηρίων που βρισκόμαστε αιχμάλωτοι για να δηλώσουμε τους σκοπούς και τις προθέσεις μας ώστε να ξεκαθαρίσουμε το τοπίο σχετικά με τα τελευταία γεγονότα.
.
Ως Αναρχικοί θεωρούμε την επιλογή της ληστείας τράπεζας μια συνειδητή επιλογή αντίστασης. Η κίνησή μας δεν είχε στόχο τον προσωπικό πλουτισμό. Η επίθεση στους ναούς του κεφαλαίου εντάσσεται στην συνολική επαναστατική μας δράση.
.
Σχετικά με τον βασανισμό μας από τις δυνάμεις καταστολής, δεν θέλουμε να αποτελεί σημείο θυματοποίησής μας. Δεν περιμέναμε τίποτε διαφορετικό από τους εχθρούς της ελευθερίας. Ας μην ξεχνάμε πόσοι άνθρωποι έχουν συνθλιβεί στα αστυνομικά τμήματα και τις φυλακές τους.Τα σημάδια των βασανιστηρίων ας αποτελέσουν μια ακόμα αφορμή να μετουσιωθεί η οργή σε πράξη.
.
Απέναντι στους θεσμικούς εκπροσώπους της δικαιοσύνης, η στάση μας θα είναι αδιάλλακτη και ανυποχώρητη.
.
ΔΕΝ ΣΥΝΕΡΓΑΖΟΜΑΣΤΕ-ΔΕΝ ΑΠΟΛΟΓΟΥΜΑΣΤΕ
.
ΖΗΤΩ Η ΑΝΑΡΧΙΑ
.
Οι Αναρχικοί
.
Νίκος Ρωμανός
Ανδρέας-Δημήτρης Μπουρζούκος
Γιάννης Μιχαηλίδης
.
ΥΓ. Θα ακολουθήσει αναλυτικό κείμενο και των τεσσάρων σχετικά με την υπόθεσή μας.
.
.
Π Η Γ Η: http://diogenisoskilos.blogspot.gr/2013/02/blog-post.html?spref=fb

Η άγνωστη ιστορία της πρώτης προσπάθειας ανατινάξεως της Ελληνικής Βουλής το 1907

.
Στις 6 Ιουνίου του 1907, ο αναρχικών πεποιθήσεων δάσκαλος Ανδρέας Παπαμικρόπουλος από την Πάτρα επιτίθεται με δυναμίτιδα κατά της Βουλής, χωρίς να υπάρξουν θύματα. Ήταν άνεργος και θέλησε να διαμαρτυρηθεί για την οικονομική κατάσταση της χώρας. Θα συλληφθεί και θα θεωρηθεί παράφρων!
.
ΠαλαιάΒουλή2

.
Το περιστατικό

.
6 Ιουνίου του 1907, την ίδια ημέρα κατά την οποία ο Βλαχάκης εκδίδει τα απομνημονεύματα του στρατηγού Μακρυγιάννη, ο Κωστής Παλαμάς ολοκληρώνει τον δωδεκάλογο του γύφτου και ο Ίων Δραγούμης το έργο του “Μαρτύρων και ηρώων αίμα”, οι εκπρόσωποι του λαού (σικ) με την φράγκικη συμπεριφορά και αμφίεση, συνεδρίαζαν εις το κτήριο της Βουλής και παρακολουθούσαν (σικ) την εισήγηση του υπουργού περί των οικονομικών Σιμόπουλου, ο οποίος, και παρά τον πλεονασματικό αποτέλεσμα του προηγουμένου κρατικού προϋπολογισμού, απαριθμούσε με βαριεστημένο ύφος νέες περικοπές και επώδυνα νέα μέτρα φορολόγησης του πόπολο. Κατά την προσφιλή τους συνήθεια, οι περισσότεροι βουλευτές έπιναν καφέ στο καφενείο της Βουλής, κάποιοι εκοιμώντο και οι υπόλοιποι εχασμώντο.

Αίφνης, την γαλήνη της σουρεαλιστικής αυτής εικόνας, διέκοψε ο ήχος της πτήσης φυσιγγίου δυναμίτιδος περιτυλιγμένου με χαρτί εφημερίδας και ο γδούπος της προσγείωσής του στο πάτωμα της Βουλής, εν μέσω των θέσεων των βουλευτών του Εθνικού κόμματος. Συνάμα, η αίθουσα γέμισε καπνό και την χαρακτηριστική έντονη μυρουδιά από την καύση της θρυαλλίτιδος της αυτοσχέδιας χειρο-βομβίδας. Οι περισσότεροι από τους εθνοπατέρες, δεν αντιλήφθηκαν – άμεσα – το τι είχε συμβεί διότι, όπως ανέφερα προηγουμένως, έπαιρναν τον ύπνο τους στα ακριβοπληρωμένα έδρανα, αλλά επιτέλους κάποια στιγμή, εις εξ αυτών, ο Λεώπουλος, ξύπνησε από τον ύπνο του δικαίου και, έντρομος, φώναξε.

“Μπόμπα! Προς Θεού! Μπόμπα”!

Το τι έγινε τότε, είναι δύσκολο να περιγραφεί. Οι βουλευτές, μισοκοιμισμένοι – μισοξύπνιοι, προσπάθησαν να βγουν από την αίθουσα ομαδόν και κοπαδοειδώς, σαν μία επ’ απειλή αγέλη. Οι πόρτες της εξόδου, όμως, φράκαραν από τους όγκους των λιπαρών και καλοθρεμμένων επισπευδόντων ηγητόρων και τότε έγινε λαϊκό δημώδες “πατείς με – πατώ σε”. Ο πρόεδρος της Βουλής, διαγκωνίζοντας και διαγκωνιζόμενος, φώναζε:

“Ο φρούραρχος να κλείσει τις πόρτες εξόδου των λαϊκών θεωρείων. Να συλληφθεί αμέσως ο δράστης”.

Όμως, φευ, ο φρούραρχος, λοχαγός του πυροβολικού Ταρσούλης απουσίαζε και τοιουτοτρόπως, τα θεωρεία εν ριπή οφθαλμού εκκενώθηκαν, από τους έτσι κι αλλιώς, ελάχιστους θαμώνες / μισθοδοτούμενους χειροκροτητές. Βλέπετε, μέσα στην χάβρα των Ιουδαίων η οποία δημιουργήθηκε, μόνο ένας η δύο, από τους βουλευτές αντιλήφθησαν, καθυστερημένα έστω, ότι η θρυαλλίς (το φυτίλι) είχε αποκοπεί από το φυσίγγιο της δυναμίτιδος από την πρόσκρουση της στο έδαφος και έτσι δεν υπήρχε, κανένας απολύτως κίνδυνος έκρηξης.

Δυναμίτιδα η εκρηκτική.

Για να γράψω την αλήθεια, πρέπει να αναφέρω ότι, η δυναμίτιδα είναι μια εκρηκτική ύλη της οποίας βάση είναι η νιτρογλυκερίνη. Ανακαλύφθηκε από τον Σουηδό χημικό και μηχανικό Άλφρεντ Νόμπελ το 1867 και η έκρηξή της παράγει μια μεγάλη μάζα αερίων η οποία εκτονώνεται σχεδόν ακαριαία, μέσω ενός κυκλικού κύματος πίεσης, με την ταχύτητα του ήχου, που είναι στην ατμόσφαιρα 340 m/sec 1bar στους 20 βαθμούς Κελσίου, δημιουργώντας μια καταστροφή, σκοτώνοντας δηλαδή κάθε μορφή ζωής, ακόμη και τα κάθε λογής χοντρόπετσα βουλευτικά παχύδερμα, σε μεγάλη ακτίνα, ανάλογα βέβαια με την ποσότητα της εκρηκτικής μάζας. Όσο χρονικό διάστημα το πιεστικό κύμα δεν βρίσκει καμία φυσική αντίσταση, πχ. τοίχους, μεταφέρεται κυκλικά και σταδιακά εξασθενεί. Σε περίπτωση που το πιεστικό αυτό κύμα βρει φυσική αντίσταση, πχ. έδρανα, εκεί δείχνει την καταστροφική του αξία. Ανάλογα με την μορφολογία του εμποδίου, μπορεί να απορροφηθεί η ενέργεια, δηλαδή να εξασθενήσει το πιεστικό κύμα, ή να επιστρέψει πάλι προς τα πίσω.

Ως εκ τούτων, εάν η συνδεσμολογία της αυτοσχέδιας χειρο-βομβίδας ήταν προσεκτικότερη, κατά το μάλλον ή ήττον, οι παραβρισκόμενοι Εθνοσωτήρες δεν θα είχαν διασωθεί, δηλαδή θα έβλεπαν τα ραδίκια ανάποδα.

Η σύλληψη του υπόπτου.

Εν τω μεταξύ, για να επιστρέψουμε στα γεγονότα, ένας από τους βουλευτές, ο Καβαλλιεράτος, μετέφερε τα κομμάτια του εκρηκτικού μηχανισμού στο γραφείο του διευθυντού της Βουλής Κουντάκου και συνεπικουρούμενος από τον βουλευτή Στάη, εξαναγκάζει έναν δυστυχή αστυνόμο Α’ να δοκιμάσει δια της γεύσεως την σύσταση της περιεχόμενης εκρηκτικής ύλης.

Αυτός, αφού υπακούει, φεύγει ταπεινωμένος και έντρομος, αφήνοντας χώρο για την είσοδο του ασθμαίνοντος γενικού εισαγγελέα Λυκουρέζου (σόϊ πάει το κληρονομικό βασίλειο), ο οποίος είχε δώσει εντολή στους εξωτερικούς της Βουλής φύλακες, να απαγορεύσουν την έξοδο απ΄ αυτήν σε οιονδήποτε.
Ανδρέας Παπαμικρόπουλος. Αν ζούσε σήμερα θα άναβε σίγουρα περισσότερα φυτίλια...Εν τω μεταξύ, απόντος του φρουράρχου, αλλά και της φρουράς, αναθαρρημένοι από την διαπίστωση ότι δεν κινδύνευε η σωματική τους ακεραιότητα από μια έκρηξη, οι Λαζάνης και Στάης εφόρμησαν προς τα λαϊκά θεωρεία του 3ου ορόφου, όπου πιθανολογούσαν ότι από εκεί ερρίφθη η δυναμίτιδα. Όταν κατάφεραν να υπερσκελίσουν το εμπόδιο της ανηφορικής διαδρομής το οποίο είχε σύμμαχο το μεγάλο τους σωματικό βάρος και έφθασαν εκεί, τα βρήκαν άδεια, εκτός από ένα πτωχικά ενδεδυμένο άτομο, το οποίο στεκόταν πίσω από ένα παράθυρο του θεωρείου, με μια διπλωμένη εφημερίδα στα πόδια του. Αμέσως τον συνέλαβαν και τον οδήγησαν στο γραφείο του διευθυντού της Βουλής, όπου ξεδιπλώνοντας την εφημερίδα, ανακάλυψαν 4-5 ακόμη φυτίλια κατάλληλα για την ανάφλεξη μασουριών δυναμίτιδας και ένα ακόμη μασούρι.

Η ανάκριση και τα κόλπα της.

Τότε, ο υπουργός των Εσωτερικών Καλογερόπουλος συνεπικουρούμενος από τον γενικό εισαγγελέα Λυκουρέζο, άρχισαν να τον ανακρίνουν και ανακάλυψαν την ταυτότητά του. Ονομαζόταν Ανδρέας Παπαμικρόπουλος, εκ Πατρών, και ήταν διδάσκαλος του πτωχοκομείου, ετών 40 και άγαμος. Στις επίμονες όμως ερωτήσεις των ανακριτών, αυτός δεν παρεδέχετο την ενοχήν του, παρά την κατ’ αντιπαράσταση εξέταση των υπαρχόντων μαρτύρων, οι οποίοι βεβαιούσαν ότι μόνο αυτός στεκόταν στο σημείο από το οποίο εκτοξεύτηκε η εκρηκτική ύλη.

Μέσα στην απελπισία του για την άκαρπη τροπή της ανακρίσεως, ο γενικός εισαγγελέας, του οποίου η εντολή της κυβερνήσεως ήταν να αποσπάσει γρήγορη και σαφή ομολογία από τον ύποπτο για την βομβιστική ενέργεια, χρησιμοποίησε τα μεγάλα μέσα. Είχε προηγουμένως μάθει ότι, ο Παπαμικρόπουλος λόγω της οικτρής του οικονομικής καταστάσεως, αναγκάσθηκε να εγκαταλείψει το μικρό δώμα το οποίο μοιραζόταν με 3 ακόμη συγκατοίκους, στο ξενοδοχείο 5ης κατηγορίας “Ακρόπολις” και να ικετεύσει, πρώτα την οικογένεια Διαμαντοπούλου και κατόπιν την οικογένεια Αντωνοπούλου, εις τις κυρίες των οποίων είχε διδάξει γράμματα στο παρελθόν, για τροφή και στέγη, με αντάλλαγμα την διδασκαλία των παιδιών τους, την συνοδεία των σε περιπάτους και την συμμετοχή του σε όποια, οικοκυρικής φύσεως, εργασία προέκυπτε στην καθημερινότητά τους.

Έτσι, ο πονηρός εισαγγελέας, διέταξε να προσαγάγει η αστυνομία τους παραπάνω και να τους οδηγήσει σ΄ αυτόν για ανάκριση με βίαιο τρόπο, παρουσία του Παπαμικρόπουλου, όπερ και εγένετο. Την ίδια χρονική στιγμή κατά την οποία τον ανέκρινε, οι αστυνομικοί προσήγαγαν τους Αντωνόπουλους με σκαιό τρόπο. Ο Παπαμικρόπουλος, βλέποντας τα υποφέρουν οι ευεργέτες του από την βιαιότητα των οργάνων, αλλά και φοβούμενος ότι θα τους χαρακτήριζαν συνεργούς του, είπε: “Αφήστε τους ανθρώπους αυτούς. Θα σας ομολογήσω τα πάντα“.

Η ομολογία του δράστη.

Το εξώφυλλο της εφημερίδας ΕΜΠΡΟΣ όπου αναφερόταν το περιστατικό της απόπειρας ανατίναξης της Βουλής απ' τον Παπαμικρόπουλο.Και ομολόγησε : “Εγώ αγόρασα τα δύο μασούρια δυναμίτιδας και τα απαραίτητα φυτίλια, προ δεκαπενθημέρου. Το ένα το εκτόξευσα στους βουλευτές και το δεύτερο το ετοίμαζα για να αυτοκτονήσω αμέσως μετά την πράξη μου. Έγραψα δε, και σχετική του τέλους μου επιστολή, προς την μητέρα μου. Επίσης, πολλές ημέρες πριν την πράξη μου, απέστειλα προειδοποιητική επιστολή προς την Βουλή, στην οποία τους ανακοίνωνα την πρόθεσή μου αυτή. Δεν ήθελα να τους σκοτώσω όλους, αλλιώς, θα χρησιμοποιούσα περισσότερα φυσίγγια. Να τους φοβίσω και να τους αφυπνίσω ήθελα, διότι εκτός της προσωπικής μου οικτρής οικονομικής καταστάσεως, στην οποία με έχουν οδηγήσει οι πράξεις και οι παραλήψεις τους, δεύτερο πουκάμισο δεν έχω να βάλω και ικετεύω καθημερινά τους ανθρώπους για τα απολύτως απαραίτητα. Η δική μου όμως δυστυχία ήταν η μικροτέρα, έναντι των δεινών της πολιτείας μας, για τα οποία σας θεωρώ απολύτως υπευθύνους. Η εκμηδένιση της αξιοπρέπειας της χώρας, η υπερχρέωσή της, η κατάπτωση του ηθικού της γοήτρου, ο συνεχής και παράνομος πλουτισμός των ηγητόρων της, η πλήρης αναισθησία των υπουργών και των βουλευτών στις συνεχείς εκκλήσεις των πολιτών για διαφάνεια στην διαχείριση των οικονομικών της, η κακοδιαχείριση των πόρων της και άλλα τινά, οδήγησαν την ψυχική μου εξέγερση. Και όχι. Συνεργούς, δεν έχω. Μόνος μου εσκέφθην, εζύγισα τα πράγματα και απεφάσισα τον εξαναγκασμό σε μεταμέλεια όλων αυτών, με την χρήση βίας“.

Ο εισαγγελέας, οι γραφιάδες και οι παρατρεχάμενοι, έμειναν άφωνοι. Ο κοντός μυστακοφόρος, βρώμικος και πάμπτωχος δάσκαλος, έμοιαζε γίγαντας μπροστά τους. Αμέσως ο Λυκουρέζος, ο οποίος δεν ήθελε να ακούσει και άλλα, διέταξε να μεταφερθεί στα κρατητήρια ο δράστης και πολύ προβληματισμένος κίνησε για το γραφείο του πρωθυπουργού Θεοτόκη. Στην συνάντηση η οποία αμέσως πραγματοποιήθηκε, συμμετείχαν οι Θεοτόκης, Λυκουρέζος, Καλογερόπουλος και Καπερδάνος και αναλύθηκαν οι εξελίξεις της υπόθεσης και αναζητήθηκε η κατάλληλη λύση.

Πάνω στο τραπέζι συσκέψεων, δέσποζαν οι εφημερίδες της εποχής, με πρώτο -πρώτο τον “Ρωμιό” του Σουρή, οποίος γλένταγε την κατάσταση γράφοντας :

Αυτά του κόντε λέγονταν εν λιγυρά φωνή
στο παρλαμέντο βρόντισε μιά μπόμπα αληθινή
Κι αμέσως τάχασαν αυτοί και τάχασαν κι εκείνοι
κι ακαματόπους έτρεχε καθένας αστυνόμος
και της Βουλής τας πτέρυγας συνείχε κρύος τρόμος.
Νίπτω κι εγώ τας χείρας μου και δεν ανακατεύομαι
και αφού οι μπόμπες άρχισαν, παύω να πολιτεύομαι!

Ιδού! Διαβάστε πράγματα! Αυτός είναι επικίνδυνος και θα βρει μιμιτάς“, είπε θυμωμένα ο Θεοτόκης.

Θα τον κάνουμε ήρωα“; αναρωτήθηκε εξοργισμένος ο Καπερδάνος.

Του χρόνου θα τον έχουμε ανάμεσά μας στην Βουλή“, ψιθύρισε έντρομος ο Καλογερόπουλος.

Να αποδείξουμε ότι είναι βλαμμένος“, έκραξε πνιχτά ο Λυκουρέζος.

Αυτό είναι“, αναφώνησαν εν χορώ άπαντες. “Βλαμμένος! Είναι η σοφότερη λύση. Να κανονιστεί πάραυτα επίσημη γνωμάτευση από τον γιατρό Μιταυτσή. Είναι της απολύτου εμπιστοσύνης μου και γαμπρός της αδελφής μου“, διέταξε ο οιονεί άναξ.

Ο … φρενολόγος.

Ο γραμματέας άρχισε την ανάγνωση των γραπτών απαντήσεων του ειδικού εντεταλμένου ιατρού / φρενολόγου κυρίου Μιταυτσή, μετά την εξέταση της διανοητικής καταστάσεως του δράστη της βομβιστικής κατά του Κοινοβουλίου ενέργειας, κατ΄ εντολήν του γενικού εισαγγελέα.

Διάβαζε πιο δυνατά“, του είπε ο Λυκουρέζος, ο οποίος δεν μπορούσε να κρύψει το σαρδώνειο χαμόγελό του κάτω από την επαγγελματική του σοβαροφάνεια.

Κατόπιν εντολής του γενικού εισαγγελέως κυρίου Λυκουρέζου και αδείας του Διευθυντού της αστυνομίας υποστρατήγου Δαμηλάτη, μου επετράπη η άνοδος εις το δωμάτιον ένθα κρατείται ο βομβιστής. Ευθύς μόλις τον είδα, τον αναγνώρισα. Αυτός είναι. Ω, ναι. Αυτός είναι τελείως ανισόρροπος. Τον ενθυμούμαι καλώς ότε ήλθε πρό ολίγων ετών και υπεβλήθη εις θεραπείαν“.

Ερώτηση εισαγγελέα: “Από τι έπασχε τότε;”.

Απάντηση ιατρού : “Φρενοβλάβειαν εκφύλου με ιδέας πολυμόρφους, ιδέας δηλαδή καταδιώξεως, μεγαλείου, αδικιών, ενοχής και ερωτικών επεισοδίων, ιδέας αίτινες δύνανται το άτομον όπερ κατέχεται υπ΄ αυτών, να το ωθήσουν εις τας πλέον επικινδύνους πράξεις“.

Ερώτηση εισαγγελέα : “Εθεραπεύθη τότε;“.

Απάντηση ιατρού : “Είναι ανίατος η νόσος αυτή. Ο πλήρης μάλιστα ορισμός της είναι ο εξής: Ανισορροπία διανοητική θεωρουμένη πολλάκις εκ των ανιάτων. Βεβαιώ, ότι τούτος έπασχεν εκ τοιούτου νοσήματος. Είναι δε χαρακτηριστικόν ότι οι κατα πλήθους αποπειρώμενοι, εμπνέονται υπό της ιδέας, ότι τοΥς προξενεί τούτο, κακόν τι ή υπό της ρεκλάμας“.

Ερώτηση εισαγγελέα : “Τον θεωρείτε επικίνδυνο προς τον εαυτό του και προς το κοινωνικόν σύνολον;”.

Απάντηση ιατρού : “Προς τον εαυτόν του, όχι. Προς το κοινωνικό σύνολον, ναι αναμφαδόν“.

Τελειώσαμε. Θα το υπογράψετε“; ρώτησε ο γραφιάς τον εισαγγελέα.

Αν θα το υπογράψω; Ανόητε“, τον μάλωσε άγρια ο Λυκουρέζος. Και έβαλε την υπογραφή του. Φαρδειά – πλατειά.
.
.
ΠΗΓΗ: http://www.ribandsea.com/agapite/671-2012-04-15-14-23-17.html

ΕΓΩ ΤΟ ΕΙΔΑ ΑΠΟ ΕΔΩ: https://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1392981

Εντέλει, βλέπετε, η ουσία είναι να μην είσαι πια ελεύθερος και να υπακούς, μες στη μεταμέλεια, σ’ όποιον είναι πιο τομάρι από σένα.

Ιερώνυμος Μπος, Ο κήπος των επίγειων απολαύσεων – Κόλαση (via Wikipedia commons)
.
[ …] Αχ, οι μικρο-ύπουλοι, μικρο-αγύρτες, μικρο-υποκριτές, οι τόσο συγκινητικοί μ’ αυτά τους τα καμώματα! Όλοι τους είναι έτσι, πιστέψτε με, ακόμη κι όταν πυρπολούν τον ουρανό. Άθεοι και θεοσεβούμενοι, Μοσχοβίτες και Βοστωνέζοι, όλοι τους χριστιανοί, απ’ τον πατέρα στο γιο. Μα ακριβώς, δεν υπάρχει πια πατέρας, ούτε και κανόνας! Είμαστε ελεύθεροι, πρέπει λοιπόν να τα βγάλουμε πέρα και, καθώς δε θέλουν ιδίως την ελευθερία ούτε τις καταδίκες της, παρακαλούν να τους τιμωρήσουν, επινοούν κανόνες τρομαχτικούς, σπεύδουν να φτιάξουν πυρές για ν’ αντικαταστήσουν τις εκκλησίες. Σαβοναρόλες, σας λέω. Αλλά δεν πιστεύουν στο αμάρτημα, ποτέ στη Χάρη. Τη σκέφτονται, φυσικά. Τη Χάρη, να τι θέλουν, το ναι, την εγκατάλειψη, την ευτυχία να είναι και, ποιος ξέρει, αφού είναι και αισθηματίες, τους αρραβώνες, το δροσερό κορίτσι, τον ντόμπρο άντρα, τη μουσική. Εγώ, επί παραδείγματι, που δεν είμαι αισθηματίας, ξέρετε τι ονειρευόμουν: έναν έρωτα πλήρη, μ’ όλη μου την καρδιά και το κορμί, μέρα νύχτα σ’ ένα ατέλειωτο σφιχταγκάλιασμα, απολαυστικό κι ενθουσιώδες, κι αυτό για πέντε χρόνια στη σειρά και μετά, θάνατος. Αλίμονο!
.
Ελλείψει, επομένως, αρραβώνων ή ατέλειωτου έρωτα, θα’χουμε το γάμο, βίαιο, με τη δύναμη και το μαστίγιο. Η ουσία είναι να γίνουν όλα απλά, όπως για τα παιδιά, κάθε πράξη κατόπιν εντολής, το καλό και το κακό να υποδεικνύονται με τρόπο αυθαίρετο, επομένως προφανή. Κι όμως, μόλο που είμαι Σισιλιάνος μαζί και Χαβανέζος, συμφωνώ μ’αυτά, χωρίς να ‘μαι ούτε κατά διάνοιαν χριστιανός, αν και νιώθω στοργή για τον Πρώτο τους. Πάνω όμως στις γέφυρες του Παρισιού, έμαθα κι εγώ πως φοβόμουν την ελευθερία. Ζήτω λοιπόν ο αφέντης, όποιος κι αν είναι, για ν’αντικαταστήσει το νόμο του ουρανού. «Πατέρα μας, που βρίσκεσαι εδώ προσωρινά… Οδηγοί μας, αρχηγοί μας εξαίσια αυστηροί, ως καθοδηγητές σκληροί και πολυαγαπημένοι…» Εντέλει, βλέπετε, η ουσία είναι να μην είσαι πια ελεύθερος και να υπακούς, μες στη μεταμέλεια, σ’ όποιον είναι πιο τομάρι από σένα. Όταν θα είμαστε όλοι ένοχοι, θα ‘χουμε δημοκρατία. Χωρίς να υπολογίζω, αγαπητέ φίλε, πως πρέπει να εκδικηθείς που έχεις να πεθάνεις μόνος. Ο θάνατος είναι μοναχικός, ενώ η δουλεία είναι συλλογική. Έχουν κι οι άλλοι το λογαριασμό τους και ταυτοχρόνως μ’εμάς, ιδού το σημαντικό. Όλοι ενωμένοι, επιτέλους αλλά γονατιστοί και με το κεφάλι σκυφτό.
.
Δεν είναι εξίσου καλό να ζεις καθ’ομοίωσιν της κοινωνίας και, γι’αυτό, δεν πρέπει να μου μοιάζει η κοινωνία; Η απειλή, η ατίμωση, η αστυνομία είναι τα μυστήρια αυτής της ομοιότητας. Περιφρονημένος, κυνηγημένος, πεισμένος, μπορώ τότε να δείξω ό,τι έχω, ν’απολαύσω αυτό που είμαι, να ‘μαι επιτέλους φυσικός. Ιδού, φίλτατε, γιατί, αφού χαιρέτισα επισήμως την ελευθερία, αποφάσισα, χωρίς να με πάρουν είδηση, πως έπρεπε να την παραδώσω δίχως καθυστέρηση σ’όποιον να ‘ναι. Κι όποτε μπορώ, κηρύττω στην εκκλησία μου, στο Μέξικο-Σίτι, καλώ τους καλούς να υποταχθούν και να επιζητήσουν ταπεινά τις ανέσεις της δουλείας, έστω κι αν την παρουσιάζω ως την όντως ελευθερία.
Δεν είμαι όμως τρελός, ξέρω καλά πως η σκλαβιά δεν είναι αυριανή υπόθεση. Θα ‘ναι μια από τις ευεργεσίες του μέλλοντος, αυτό είναι όλο. Στο μεταξύ, πρέπει να τα βολέψω με το παρόν και να βρω λύση, έστω και προσωρινή. Έπρεπε λοιπόν να βρω ένα άλλο μέσον να επεκτείνω την κρίση σ’ όλο τον κόσμο για να την κάνω πιο ελαφριά για τους ώμους μου. Αυτό το μέσον το βρήκα. Ανοίξτε λίγο το παράθυρο, σας παρακαλώ, κάνει εξαιρετική ζέστη εδώ μέσα. Όχι πάρα πολύ, γιατί κρυώνω κιόλας. Η ιδέα μου είναι απλή και γόνιμη συγχρόνως. Πώς να τους ρίξεις όλους στο νερό για να ‘χεις εσύ το δικαίωμα να στεγνώνεις στον ήλιο; Ν’ ανέβαινα στον άμβωνα, όπως πολλοί επιφανείς σύγχρονοί μου, και να καταριόμουν την ανθρωπότητα; Άκρως επικίνδυνο! Μια μέρα ή μια νύχτα, το γέλιο ξεσπάει αναπάντεχα. Η καταδίκη που ρίχνεις στους άλλους τελικά επιστρέφει κατευθείαν στο πρόσωπό σου και του προξενεί κάποιες ζημιές. Λοιπόν; λέτε. Ε λοιπόν, ιδού η ευφυής έκλαμψη. Ανακάλυψα ότι, εν αναμονή της ελεύσεως των κυρίων μετά των ράβδων τους, έπρεπε, ως άλλοι Κοπέρνικοι, να αντιστρέψουμε το συλλογισμό για να θριαμβεύσουμε. Εφόσον δεν μπορούσαμε να καταδικάσουμε τους άλλους δίχως αυτομάτως να κρίνουμε τον εαυτό μας, έπρεπε να τον κατηγορήσουμε, ώστε να έχουμε το δικαίωμα να κρίνουμε τους άλλους. Εφόσον κάθε κριτής καταλήγει μια μέρα μετανοητής, έπρεπε να κάνουμε την αντίστροφη διαδρομή και να μετέλθουμε το επάγγελμα του μετανοητή για να μπορέσουμε να καταλήξουμε κριτές. Με παρακολουθείτε; Ωραία. Για να ‘μαι όμως ακόμη πιο σαφής, θα σας πω πώς δουλεύω.[…]
.
Εδώ και λίγο καιρό λοιπόν, εξασκώ στο Μέξικο-Σίτι το χρήσιμο επάγγελμά μου. Συνίσταται κατά πρώτον, αποκτήσατε τη σχετική εμπειρία, στο να προβαίνω σε δημόσια εξομολόγηση όσο συχνότερα γίνεται. Κατηγορώ τον εαυτό μου, επί μακρόν και δια μακρών. Δεν είναι δύσκολο. Τώρα πια έχω μνήμη. Προσοχή όμως, δε με κατηγορώ χονδροειδώς, με δυνατά στηθοκοπήματα. Όχι, πλέω απαλά, πολλαπλασιάζω τις αποχρώσεις καθώς και τις παρεκβάσεις, προσαρμόζω εντέλει τα λόγια μου στον ακροατή, τον οδηγώ να πλειοδοτήσει. Αναμιγνύω ό,τι με αφορά και ό,τι αφορά τους άλλους. Παίρνω τα κοινά χαρακτηριστικά, τις εμπειρίες που έχουμε από κοινού υποφέρει, τις αδυναμίες που μοιραζόμαστε, τον καλό τόνο, τον άνθρωπο τελικά της εποχής, όπως ταλανίζεται μέσα σε μένα και μέσα στους άλλους. Μ’ αυτά φτιάχνω ένα πορτρέτο που είναι όλων και κανενός. Μια μάσκα εν συνόλῳ, που μοιάζει αρκετά με τις μάσκες του καρναβαλιού, πιστές και απλοποιημένες συγχρόνως, και που μπροστά τους λες: «Επ! κάπου τον έχω συναντήσει αυτόν!» Όταν τελειώνει το πορτρέτο, όπως απόψε, το δείχνω όλος θλίψη: «Ιδού, αλίμονο, τι είμαι!» Το κατηγορητήριο ολοκληρώνεται. Αλλά μονομιάς, το πορτρέτο που προβάλλω στους συγχρόνους μου γίνεται καθρέφτης.
.
Σκεπασμένος από στάχτες, τραβώντας αργά τα μαλλιά μου, με το πρόσωπο κομμάτια απ’τα νύχια, μα το βλέμμα διαπεραστικό, στέκομαι μπροστά σε ολόκληρη την ανθρωπότητα, ανακεφαλαιώνοντας τις ντροπές μου, δίχως να χάνω απ’ τα μάτια μου την αίσθηση που δημιουργώ και  λέγοντας: «Ήμουν ο τελευταίος των τελευταίων». Ασυναίσθητα λοιπόν περνάω , μέσα στο λόγο μου, απ’το «εγώ» στο «εμείς». Όταν φτάνω στο «να τι είμαστε», τέλειωσε, μπορώ να τους πω τις αλήθειες τους. Είμαι, φυσικά, σαν αυτούς, στο ίδιο καζάνι βράζουμε. Παρ’όλ’αυτά, διαθέτω μιαν υπεροχή, ότι το ξέρω, πράγμα που μου δίνει το δικαίωμα να μιλάω. Καταλαβαίνετε, είμαι σίγουρος, το πλεονέκτημα. Όσο περισσότερο κατηγορώ τον εαυτό μου, τόσο περισσότερο έχω το δικαίωμα να σας κρίνω. Ακόμη καλύτερα, σας προκαλώ να κρίνετε οι ίδιοι τον εαυτό σας, πράγμα που με ανακουφίζει άλλο τόσο. Αχ, αγαπητέ μου, είμαστε παράξενοι, άθλια πλάσματα, και όσο λίγο κι αν αναθεωρούμε τις ζωές μας, δε λείπουν οι ευκαιρίες να ξαφνιάσουμε και να σκανδαλίσουμε οι ίδιοι τον εαυτό μας. Προσπαθήστε. Να ‘στε βέβαιος, θ’ακούσω την εξομολόγησή σας με πλατύ συναίσθημα αδελφοσύνης.
.
Μη γελάτε! Εντάξει, είστε δύσκολος πελάτης, το είδα απ’ την πρώτη φορά. Αλλά θα ‘ρθείτε, είναι αναπόφευκτο. Οι περισσότεροι απ’τους άλλους είναι μάλλον συναισθηματικοί παρά έξυπνοι· τους αποπροσανατολίζεις στο λεπτό. Οι έξυπνοι πρέπει να τους δώσεις χρόνο. Αρκεί να τους εξηγήσεις τη μέθοδο σε βάθος. Δεν το ξεχνούν, το σκέφτονται. Και μια μέρα, λίγο για πλάκα, λίγο λόγῳ συγχύσεως, ανοίγουν την καρδιά τους. Εσείς δεν είστε μόνο έξυπνος, δείχνετε και έμπειρος. Παρά ταύτα, ομολογείτε πως σήμερα νιώθετε λιγότερο ικανοποιημένος απ’ τον εαυτό σας απ’ ότι ήσασταν πέντε μέρες πριν; Θα περιμένω τώρα να μου γράψετε ή να ξανάρθετε. Γιατί θα ξανάρθετε, είμαι σίγουρος! Θα με βρείτε ίδιο κι απαράλλαχτο. Και γιατί ν’αλλάξω, αφού έχω βρει την ευτυχία που μου ταιριάζει; Έχω αποδεχτεί τη διπροσωπία αντί να κάθομαι να στενοχωριέμαι γι’αυτήν. Έχω ίσα ίσα εγκατασταθεί εκεί και έχω βρει την άνεση που γύρευα όλη μου τη ζωή. Είχα άδικο, κατά βάθος, που σας είπα πως η ουσία είναι ν’αποφύγεις την κρίση. Η ουσία είναι να μπορείς να επιτρέπεις στον εαυτό σου τα πάντα, έστω κι αν διακηρύσσεις πότε πότε μεγαλόφωνα την ίδια σου την αναξιοπρέπεια. Μου επιτρέπω και πάλι τα πάντα, και χωρίς γέλιο αυτή τη φορά. Δεν έχω αλλάξει ζωή, εξακολουθώ να με αγαπώ και να χρησιμοποιώ τους άλλους. Μόνο που η εξομολόγηση των σφαλμάτων μου μού επιτρέπει να ξαναρχίζω πιο ανάλαφρα και ν’ απολαμβάνω διπλά, πρώτα τη φύση μου κι ύστερα μια γοητευτική μεταμέλεια.
.
Αφότου βρήκα τη λύση μου, αφήνομαι σε όλα, στις γυναίκες, στην περηφάνια, στην πλήξη, στη μνησικακία, ακόμα και στον πυρετό, που με ηδονή νιώθω αυτή τη στιγμή ν’ανεβαίνει. Επιτέλους κυριαρχώ, μια για πάντα. Βρήκα μια ακόμη κορυφή, όπου μόνο εγώ σκαρφαλώνω, κι απ’όπου μπορώ να κρίνω όλον τον κόσμο. Κάποτε αραιά και πού, όταν η νύχτα είναι πραγματικά όμορφη, ακούω ένα μακρινό γέλιο και αμφιβάλλω ξανά. Γρήγορα όμως συνθλίβω καθετί, πλάσματα και πλάση, κάτω απ’το βάρος της ίδιας μου της αδυναμίας, και να με δυναμωμένος και πάλι.
.
Θα περιμένω λοιπόν τα σέβη σας στο Μέξικο-Σίτι, όσο κι αν χρειαστεί. Μα σηκώστε αυτή την κουβέρτα, θέλω ν’ ανασάνω. Θα ΄ρθείτε, έτσι; Θα σας δείξω ακόμα και τις λεπτομέρειες της τεχνικής μου, γιατί νιώθω για σας ένα είδος στοργής. Θα με δείτε να τους μαθαίνω, στη διάρκεια της νύχτας, πως είναι φαύλοι. Θα ξαναρχίσω, άλλωστε, από απόψε. Δεν μπορώ να κάνω χωρίς αυτά, ούτε να στερηθώ τις στιγμές που κάποιος τους, βοηθούντος του οινοπνεύματος, καταρρέει· και στηθοκοπιέται. Μεγαλώνω λοιπόν, φίλτατε, μεγαλώνω, αναπνέω ελεύθερα, βρίσκομαι πάνω στο βουνό, η πεδιάδα απλώνεται μπρος στα μάτια μου. Τι μεθύσι, να νιώθεις πατέρας-Θεός και να μοιράζεις οριστικά πιστοποιητικά κακής ζωής και ηθών. Είμαι θρονιασμένος ανάμεσα στους μοχθηρούς μου αγγέλους, στην κορυφή του ολλανδικού ουρανού, βλέπω να ανεβαίνει προς το μέρος μου, βγαίνοντας απ’ το νερό και τις ομίχλες, το πλήθος της Εσχάτης Κρίσεως. Ανεβαίνουν αργά, βλέπω να φτάνει κιόλας ο πρώτος τους. Στο παραλογισμένο πρόσωπό του, μισοσκεπασμένο από ‘να χέρι, διαβάζω τη θλίψη της κοινής κατάστασης και την απελπισία να μην μπορείς να δραπετεύσεις. Κι εγώ, οικτίρω χωρίς να δίνω άφεση, κατανοώ χωρίς να δίνω συγνώμη, και κυρίως, αχ, νιώθω επιτέλους να με λατρεύουν.
.
Ναι, πηγαινοέρχομαι πάνω κάτω, πώς να κάτσω φρόνιμα ξαπλωμένος; Πρέπει να ‘μαι πιο ψηλά από σας, οι σκέψεις μου με ξεσηκώνουν. Εκείνες τις νύχτες, εκείνα τα πρωινά μάλλον, γιατί η πτώση γίνεται την αυγή, βγαίνω, περπατώ με παράφορο βήμα κατά μήκος των καναλιών. Στο μολυβένιο ουρανό τα στρώματα των νερών λιγοστεύουν, τα περιστέρια ξανανεβαίνουν λίγο, μια τριανταφυλλένια λάμψη αναγγέλλει, ξυστά πάνω απ’ τις στέγες, μια καινούργια μέρα της δημιουργίας μου. Στη Ντάμρακ, το πρώτο τραμ χτυπάει το καμπανάκι του στον υγρό αέρα και σημαίνει το ξύπνημα της ζωής στην άκρη αυτής της Ευρώπης όπου, την ίδια στιγμή, εκατοντάδες εκατομμύρια άνθρωποι, οι υπήκοοί μου, σηκώνονται με κόπο απ’ το κρεβάτι, με το στόμα πικρό, για να πάνε σε μια δουλειά δίχως χαρά. Μετεωριζόμενος λοιπόν με τη σκέψη, πάνω απ’όλη αυτή την ήπειρο που μου ‘χει υποταχτεί χωρίς να το ξέρει, πίνοντας τη μέρα από αψέντι που αρχίζει, μεθυσμένος επιτέλους από άσχημες κουβέντες, είμαι ευτυχισμένος, είμαι ευτυχισμένος, σας λέω, σας απαγορεύω να μην πιστεύετε πως είμαι ευτυχισμένος, πεθαίνω από ευτυχία! Ω! ήλιε, ακρογιαλιές, και τα νησιά κάτω απ’τους αληγείς, νιότη που η ανάμνησή της απελπίζει!
.
Θα ξαναπέσω, με συγχωρείτε. Φοβούμαι πως ενθουσιάστηκα· παρ’όλ’αυτά, δεν κλαίω. Καμιά φορά τα χάνεις, αμφιβάλλεις για το ολοφάνερο, ακόμα κι όταν έχεις ανακαλύψει το μυστικό μιας καλής ζωής. Η λύση μου, φυσικά, δεν είναι η ιδανική. Όταν όμως δεν αγαπάς τη ζωή σου, όταν ξέρεις πως πρέπει ν’ αλλάξεις ζωή, δεν έχεις περιθώρια επιλογής, δεν είναι; Τι να κάνεις για να ‘σαι ένας άλλος; Αδύνατο. Θα ‘πρεπε να μην είσαι πια κανένας, να ξεχάσεις τον εαυτό σου για κάποιον, έστω και για μια φορά. Πώς όμως; Μη με παραφορτώνετε. Είμαι σαν εκείνον το γερο-ζητιάνο που δεν ήθελε ν’αφήσει το χέρι μου, μια μέρα, έξω σ’ένα καφενείο: «Αχ, κύριε» έλεγε, «δεν είναι που ‘σαι κακός, είναι που χάνεις το φως σου». Ναι, έχουμε χάσει το φως, τα πρωινά, την άγια αθωότητα εκείνου που συγχωρεί μόνος του τον εαυτό του.
.
.
(Η πτώσηΑλμπέρ Καμύ, εκδ. γράμματα, 1987, μετάφραση Ιωάννα Ευθυμιάδου)