Χριστούγεννα όπως λέμε φοβούγεννα!

h-4-1351224-1228817483

Τα Χριστούγεννα δεν είναι παρά ακόμη μία τεχνική απόσταξης που χρησιμοποιούν στην κοινωνία των υποταγμένων οι εξουσιαστές για να παράξουν τι άλλο; Το απαραίτητο καύσιμο του καπιταλισμού όπως και του δικού μας μίσους…το χρήμα.

 

Τα χριστούγεννα αν σημαίνουν κάτι τότε αυτό είναι μια πόλη ΦΩΤΙΑγωγημένη απ’άκρη σ’άκρη, με άπειρα λαμπιόνια! Πολλά λαμπιόνια που αναβοσβήνουν…μπλε και κόκκινοι φάροι από σπασμένα μπατσικά. Στο κάτω κάτω σε όποιον αρέσουν οι στολές, ας περιμένει τις απόκριες τώρα είναι χριστούγεννα.

Τα χριστούγεννα είναι μια καλή ευκαιρία για να εκπληρώνεις στόχους. Γι’αυτό όταν κάποιοι παίρνουν μια θέση στο ρεκόρ γκίνες για την μεγαλύτερη βασιλόπιτα στον κόσμο, εσύ μπορείς να δημιουργείς άτυπα το μεγαλύτερο τζάκι σ’αυτόν, πυρπολώντας για παράδειγμα το κοινοβούλιο.

Όταν όλο τον υπόλοιπο χρόνο οι δρόμοι κλείνουν για τις ασφαλείς διελεύσεις βουλευτών η και ευρο-δανειστών, τα χριστούγεννα απαιτούν δρόμους κλειστούς για την ασφαλή διέλευση του Άγιου Βασίλη. Οι φάτνες στα οδοφράγματα, οι μάγοι στα σκουπίδια, οι βίλες των αφεντικών για φάτνες, μάγοι να γίνουν οι άστεγοι και δολοφονημένοι φασίστες τα πνεύματα των χριστουγέννων.

Για όποιον χριστούγεννα σημαίνουν γλυκά, τοτε η νιτρο-γλυκερίνη πρέπει να αναφλέγεται άφθονη.

Χριστούγεννα θα πει ατελείωτο “shoping” παρέα με τους ανθρώπους που αγαπάς, και ολονυχτίες διελεύσεις μέσα από τις θρυμματισμένες βιτρίνες και τα ανορθόδοξα ανοιγμένα ρολά του Κολωνακίου, της Ερμού και της Βουκουρεστίου. Τι πιο όμορφο από ένα βράδυ στον πολιτισμό χωρίς φραγμούς στα αποκτήματα για κανέναν; Να κάνεις βόλτες στο κρύο με το άλλο σου μισό και την ίδια στιγμή απ’τον ουρανό να πέφτουν αργά και λυτρωτικά, γρκί νιφάδες απο στάχτη που καταπλακώνουν την σιχαμερή κανονικότητα απ’ακρη σ’άκρη.

Το μίσος τους είναι η αγάπη μας και η αγάπη μας το μίσος τους.

Μια στάση πρώτα στο Σύνταγμα για ενα φιλί με το πάθος της πρώτης φοράς, την ίδια ώρα που μέσα στα μάτια του/της λαμπυρίζει σαν άστρο φωτεινό, το χριστουγεννιάτικο δέντρο ενω καίγεται

Ω, ναι. Αυτό θα πεί χριστούγεννα…να σας βρίσκει ο νέος χρόνος χέρι χέρι και τα άλλα υψωμένα σε γροθιές. Δίπλα σε “καταργημένες” μάντρες και κάθε διαχωριστικό “ισοπεδωμένο”…με τα θερμόμετρα και τα ρολόγια στο μηδέν, αλλά εσείς να ζείτε την πιο καυτή και “ηλιόλουστη” νύχτα του χρόνου… Υπό το εκτυφλωτικό φως ενός κατακόκκινου ήλιου απο καπνογόνα, ανάμεσα σε διαδοχικές μουσικές εκρήξεις που τις συνοδεύει μια “ιαχική” χορωδία εξεγερμένων…

“ΤΟ ΠΑΘΟΣ ΓΙΑ ΤΗ ΛΕΥΤΕΡΙΑ, ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΕΡΟ ΑΠ’ΟΛΑ ΤΑ ΚΕΛΙΑ”

.

Άλφα Στερητικό

korydallos_fylakes

Ευτυχισμένο το 2014, τίποτα δεν άλλαξε απ’το 46!

Στον Θίασο, τα τραγούδια «γράφουν» στην κυριολεξία ιστορία· μια ιστορία γραμμένη με αίμα αλλά και με νότες. Μία χαρακτηριστική σκηνή, που έχει καταγραφεί ως μία απ’ τις κορυφαίες του ευρωπαϊκού κινηματογράφου, είναι η σκηνή του κέντρου διασκέδασης, όπου βρίσκεται η τραγουδίστρια του μαγαζιού και τραγουδά το «Εγώ θα σ’ αγαπώ και μη σε νοιάζει» των Γιώργου Μουζάκη – Κώστα Κοφινιώτη, κάτω από την επιγραφή «ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟ ΤΟ 1946». Ήδη στο μαγαζί βρίσκεται μια παρέα βασιλόφρονων αντρών ντυμένων με παλτά και ρεπούμπλικες. Η εύθυμη ατμόσφαιρα διακόπτεται με την είσοδο μιας παρέας από νεαρά ζευγάρια η οποία κάθεται απέναντι (κομμουνιστές). Η ομάδα των βασιλοφρόνων διακόπτει την τραγουδίστρια. Η «μάχη» με τραγούδια ξεκινάει με το ρεφραίν από το τραγούδι «Του αητού ο γιος», ενώ η απάντηση των αριστερών έρχεται με το αντιστασιακό τραγούδι «Είμαστ’ εμείς Ελλάδα τα παιδιά σου». Οι παρακρατικοί απαντούν με μια παραλλαγή στο κουπλέ από το «Του αητού ο γιος», για να έρθει η απόκριση της παρέας των κομμουνιστών με το γνωστό προσκοπικό τραγούδι «Γιουπι-για-για», με παραλλαγμένους τους στίχους του υπέρ της λαϊκής κυριαρχίας. Το ίδιο τραγούδι ακούγεται ξανά, αυτή τη φορά με στίχους υπέρ της ακροδεξιάς, παρακρατικής οργάνωσης «Χ». Η σκηνή τελειώνει με μια εκδοχή του τραγουδιού «In the mood» των Andy Razaf – Joe Garland:

Το πουλί του Σκόμπυ είναι κόμποι — κόμποι \
κι έβγαλε φιρμάνι για να ξεθυμάνει \
μες στο Κολωνάκι ψάχνει γι’ αγοράκι \
το πουλί του Σκόμπυ είναι κόμποι — κόμποι, \
κι αν λυθούν οι κόμποι τι θα γίνει Σκόμπυ \
με την Αγγλική πολιτική;(…) \

Η ελληνική εκδοχή των Νίκου Γκάτσου, Αγγελόπουλου και Κηλαηδόνη αναφέρεται στο σήμα που έφεραν τα βρετανικά στρατεύματα στην Ελλάδα μετά την απελευθέρωση, υπό την ηγεσία του Στρατηγού Σκόμπυ, το οποίο παρίστανε έναν πελαργό σε κύκλο. Τελικά, ο μουσικός διάλογος διακόπτεται με τον κρότο ενός πιστολιού, το οποίο κραδαίνει ένας από τους βασιλόφρονες. Με αργές κινήσεις, η άοπλη παρέα των αριστερών φεύγει από το κέντρο…

 

 

Π Η Γ Η: https://www.youtube.com/watch?v=0nFyiO35AHk

ερωτευτείτε

Ερωτευτείτε αυτόν που έγραψε: «Το αληθές απόβαρον ενός ανθρώπου ισούται με τις αγάπες, τον οίκτο και την αηδία που ένιωσε στη ζωή. Δύο μεγάλες αδικίες εγνώρισα: την φτώχια και την ερωτική καταφρόνια.»

Ερωτευτείτε τη διανόηση που δεν δέχεται να πρωταγωνιστήσει, που δεν βγαίνει το μεσημέρι στη ΝΕΤ, που δεν μπερδεύει την μετριοπάθεια με τις ίσες αποστάσεις και την εξαθλίωση με το αναπόφευκτο. Τη διανόηση που πολεμά το αναπόφευκτο, που παθιάζεται, που καίγεται από αγάπη και αγωνία, που βρίσκει τη θέση της όταν ανάβει η μάχη. Τη διανόηση που φτύνει τον κόρφο της όταν την αποκαλείς διανόηση.

Ερωτευτείτε τους τραγουδιστές που δεν πήγαν ποτέ στον Σπύρο Παπαδόπουλο, που δεν ήπιαν στην υγειά μας, που δεν γλέντησαν εκ μέρους μας ένα κάποιο Σάββατο. Ας πιούμε στην υγειά τους

Αυτούς που τραγούδησαν το τίποτα δεν πάει χαμένο φτύνοντας το πιο πικρό σφίξιμο της καρδιάς τους.

Αυτούς που κλαίνε ξαφνικά και δίχως λόγο.

Ερωτευτείτε τα καφενεία του Γκόρπα, τα μπαρ του καλοκαιριού, τα τραπεζάκια έξω, το τάβλι δύο γέρων έξω απ’ τα άδεια μαγαζιά τους, τα σουβλάκια στα σκαλάκια των πολυκατοικιών, τις μπύρες στα δύο και το κορίτσι που περνάει ρίχνοντας λοξές ματιές.

Τα ξυπόλυτα κορίτσια, τα κορίτσια που δεν ποζάρουν, τα κορίτσια του Ιουλίου, των αόρατων νησιών, τα κορίτσια με τα αλατισμένα μαλλιά και την κόκκινη μύτη. Αυτά είναι ο πραγματικός κόσμος, η αλήθεια, το τέλος και η άκρη του νοήματος.

Τους αδύναμους. Δείτε. Η κούτα του άστεγου, το στοίβαγμα του μετανάστη, η αναζήτηση φαγητού στα σκουπίδια, ο απλήρωτος λογαριασμός. Υπάρχουμε και για να αναποδογυρίσουμε αυτό το ασυνάρτητο σύμπαν.

Ερωτευτείτε τους αυτόχειρες των χρόνων που ζούμε. Τρέξτε κοντά τους, απλώστε το χέρι, σταθείτε προσοχή. Αν δεν καταφέρετε να συγκρατήσετε το κορμί τους, πριν αυτό αιωρηθεί οριστικά και αμετάκλητα, κρεμαστείτε μαζί τους.

Αυτόν που έγραψε πρώτος το «οι μπάτσοι είναι παντού, αλλά ο έρωτας μας κάνει αόρατους» και αυτόν που το φωτογράφησε και αυτόν που το έκανε ριτουίτ και αυτόν που χαμογέλασε βλέποντάς το.

Ερωτευτείτε την πληγή του κυνηγημένου ξένου. Το φόβο του ανθρώπου χωρίς χαρτιά. Τη μοναξιά του ανθρώπου που πέρασε μέσα απ’ τις νάρκες και τα κύματα, για να πέσει απ’ το λυσσασμένο μαχαίρι του φασίστα.

Τους διαδηλωτές, που ανεβοκατεβαίνουν την Πανεπιστημίου, φωνάζοντας αλληλεγγύη, φωνάζοντας ελευθερία. Τις ομάδες σε γειτονιές και συνοικίες, που μαζεύουν ρούχα, που μαζεύουν φαγητά, ταινίες, υλικά και ανταλλάσσουν τα πάντα εκτός από χρήματα.

Αυτούς που βαριούνται να μιλήσουν για τη δουλειά ή τα λεφτά. Αυτούς που σου λένε το αγαπημένο τους χρώμα, το τραγούδι της εφηβείας τους, που θυμούνται το πρώτο κορίτσι που φίλησαν με τρυφερότητα και αυτούς που, σαν τον Χόλντεν, όταν λένε καριέρα, εννοούν να προσέχουν τα παιδιά που παίζουν σε ένα τεράστιο γήπεδο κλοτσώντας μπάλες πάνω κάτω και τραγουδώντας στίχους χωρίς λόγια, μόνο λα λα λα.

Τον Ντουρούτι, τον Ηλία Λάγιο και τον κλόουν του Μπελ. Τον Νίκο Καρούζο που πλήρωνε τα ποτά του με αυτοσχέδια ποιήματα σε χαρτοπετσέτες.

Ερωτευτείτε αυτούς που δεν κωλώνουν μπροστά στο ανέφικτο, αυτούς που πιστεύουν στα θαύματα που δεν έχουν εξήγηση, αλλά ούτε θρησκευτική προέλευση, αυτούς που αγαπούν τον ορθό λόγο επειδή υπηρετεί τον άνθρωπο και όχι το ανάποδο και αυτούς που δεν πίστεψαν σε οτιδήποτε ειπώθηκε οποτεδήποτε σε δελτίο ειδήσεων.

Αυτούς που κολύμπησαν νύχτα μεθυσμένοι και αυτούς που πνίγηκαν επειδή δεν άντεξαν τη σκληρότητα του κόσμου.

Ερωτευτείτε την φωνή του Αργύρη Μπακιρτζή, το «Θεέ μου μεγαλοδύναμε» και το παιδί που σφίγγει μια πέτρα στο χέρι, χωρίς να είναι σίγουρο ότι έχει δίκιο. Στα κρυφά, στη σιωπή, είμαστε σίγουροι ότι τουλάχιστον δεν έχει άδικο.

Τον Χρήστο Βακαλόπουλο που έλεγε για τον Αύγουστο του Νίκου Παπάζογλου, «το τραγούδι δεν είναι ερωτικό, αλλά ερωτευμένο». Μην δίνετε σημασία σε οτιδήποτε είναι ερωτικό, αλλά όχι ερωτευμένο.

Την Άννα Καρίνα, την Μόνικα Βίτι, τη σερβιτόρα της διπλανής καφετέριας, την Ροζάριο Ντόσον και όλες τις γυναίκες που έχουν αίμα μπερδεμένο, αίμα που έρχεται από δύο ή τρεις ηπείρους.

Ερωτευτείτε τον πατέρα κάποιου γαμπρού που με το τσιγάρο στο στόμα, μεθυσμένος, χορεύει το ζεϊμπέκικο της Ευδοκίας. Ερωτευτείτε το αχ Παναγιά μου, στο τέλος κάθε τέτοιας μουσικής.

Αυτόν που έγραψε, «μην αγαπάς τον πλησίον, αλλά πλησίασε τον αγαπώντα».

Την πιο μικρή ελιά στην κοιλιά της, τον απογευματινό ύπνο κάτω απ’ το αρμυρίκι ή την καρυδιά, την πιο λεπτή ειρωνεία, το παγάκι, την παρέα που κλαίει γελώντας και τη βουβαμάρα του καταστρώματος της επιστροφής.

Ερωτευτείτε το κορίτσι μου. Κάθε πρωί, κάθεται νυσταγμένη στην άκρη του κρεβατιού με γερμένους τους ώμους και τα χέρια να κρέμονται σαν τεράστιο εκκρεμές. Αυτή η εικόνα είναι η ασπίδα, η μολότοφ και το φωτόσπαθο που κρατάω στη χούφτα μου και με κάνει ιπτάμενο, απίθανο και ανήλικο.

Ερωτευτείτε το κορίτσι που περνάει δίπλα σας εδώ και τώρα.

Ερωτευτείτε.

———————————————————————————————————————————————————

υγ. παρασκευασμένο για το Μπαχάρ* 3

Π Η Γ Η: http://tovytio.wordpress.com/2012/10/03/apo_to_bahar/

Τι σημαίνει να είσαι ελεύθερος;

.

Ελευθερία δεν υπάρχει. Ούτε βρίσκεται σε αυτόν τον κόσμο. Σε αυτόν τον κόσμο βρίσκεται μονάχα ο αγώνας για την ελευθερία. Και τι θα πει ελεύθερος; Ελεύθερος είναι αυτός που δε φοβάται να σκοτώσει ή να πεθάνει στον αγώνα για την ελευθερία”

Η αιχμαλωσία είναι μια συνέπεια του πολέμου ενάντια στην εξουσία. Όσο υπάρχουν αιχμάλωτοι, ο πόλεμος δεν έχει σταματήσει… Η μνήμη της αιχμαλωσίας όσων λείπουμε από τους δρόμους, γεννά την προοπτική να γκρεμίσουμε τις φυλακές εντός και εκτός από αυτές. Ο Σάββας Ξηρός “λείπει” περίπου 11,5 χρόνια. 11,5 χρόνια φυλακισμένος μέσα στους τέσσερις τείχους των υπογείων της ειδικής πτέρυγας και των νοσοκομείων. Δε θα υποκριθούμε ότι μοιραζόμαστε κοινές αντιλήψεις με τον Σάββα, ούτε ότι μιλάμε την ίδια γλώσσα. Προερχόμαστε από διαφορετικές αφετηρίες αντιλήψεων, που συχνά ηλεκτρίζονται από τις αντιθέσεις τους. Όμως η προσωπική μας γνωριμία στις “τυχαίες” συναντήσεις μας εντός των τειχών μας συνέδεσε με το κοινό μίσος που νιώθουμε για την εξουσία. Γι’ αυτό δεν πρόκειται να αναλωθούμε μιλώντας τη γλώσσα των δικαιωμάτων. Ούτε θα επικαλεστούμε τα γνωστά σε όλους σοβαρά προβλήματα υγείας που αντιμετωπίζει ο Σάββας. Δε θα παραχωρήσουμε στον εχθρό την ευχαρίστηση να προσποιηθεί ότι είναι μεγαλόψυχος. Το μόνο που θέλουμε από αυτόν είναι ο πόλεμος. Και πόλεμο θα έχει…

Γιατί το στοίχημα είναι να μεταφέρουμε το ζήτημα της απελευθέρωσης αιχμαλώτων συντρόφων, από τις αίθουσες των δικαστηρίων στην κάνη ενός όπλου που θα σημαδεύει μπάτσους, δεσμοφύλακες και δικαστές…

Ο ΣΑΒΒΑΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΘΕΙ, ΟΧΙ ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΒΑΡΙΑ ΑΡΡΩΣΤΟΣ ΑΛΛΑ ΑΠΛΑ ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΟΜΟΡΦΟ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ…

Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς FAI/IRF
πυρήνας φυλακής

Σημείωση του εγχειρήματος: Οι σύντροφοι και η συντρόφισσα της ΣΠΦ δεν επιθυμούν να αναδημοσιεύονται τα κείμενά τους στο Indymedia.
.

Π Η Γ Η: http://theparabellum.squat.gr/2013/12/19/ti-shmainei-na-eisai-eleytheros-spf/

Όταν ρώτησαν τον Ζ. Ντελέζ τι σημαίνει ”Αριστερά” ή ”το να είσαι Αριστερός.

gilles_deleuze_2_h.

.

Όταν ρώτησαν τον Ντελέζ τι σημαίνει ”Αριστερά” ή ”το να είσαι Αριστερός”, και αφού δυσκολεύτηκε να απαντήσει (δυσφορώντας κάπως με τον χαρακτηρισμό), δεν έδωσε έναν ορισμό με βάση την ιδεολογία ή τη συνείδηση, μόνο τόνισε πως πρόκειται για ”διαφορά αντίληψης”.
.
Ο ”Αριστερός” μυρίζει, αισθάνεται, ακούει, αγγίζει, βλέπει σε όλα και τα μήκη και τα πλάτη της Γης, όχι μέχρι το απέναντι μαγαζάκι στη γειτονιά του ή το δρόμο κάτω απ’ το μπαλκόνι του. Μυρίζει τα χημικά που μύρισαν αυτά τα παιδιά, αισθάνεται που ξεχειλίζει με μίσος, τον αγγίζει ο διαπεραστικός πόνος, ακούει το κλάμα, βλέπει την απόλυτη σκλαβιά και την αδικία. Εκεί που άλλοι μυρίζουν πετρέλαιο, αισθάνονται ηδονή αγγίζοντας χρήμα, ακούνε και βλέπουν μέσα από τους τηλεοπτικούς τους δέκτες. Όμως το να γίνεσαι Κομμουνιστής, το να γίνεσαι αγωνιστής υπέρ της αταξικής κοινωνίας, δεν είναι απλά το να γίνεσαι η σωματική επιφάνεια καταγραφής αυτού του απέραντου, παγκόσμιου πόνου, του θανάτου και της δυστυχίας, του διαβόητου εγκλήματος, θα έλεγε ο Μάρξ.
.
Δεν είμαστε, γινόμαστε, ίσως αποτύχουμε, όμως μπορούμε και γινόμαστε μια ορισμένη στιγμή. Γίνεσαι κομμουνιστής όταν βλέπεις, πέρα από τις αισθήσεις σου, το τέλος της αταξικής κοινωνίας και την αρχή μιας κοινωνίας όπου η ελεύθερη ανάπτυξη του ενός είναι προϋπόθεση για την ελεύθερη ανάπτυξη όλων. Την αρχή της κοινωνίας που η μία και μοναδική της σημαία γράφει: από τον καθένα ανάλογα με τις ικανότητές του, στον καθένα ανάλογα με τις ανάγκες του, και οι άνθρωποι είναι ευχαριστημένοι με αυτό. Κομμουνιστής δεν σημαίνει μόνο κοινή κοινωνία, σημαίνει κοινός άνθρωπος, κοινή Γη, μια νέα Γη.

 

Bukowski – Style / Μπουκόφσκι – Στύλ

.
.
Style is the answer to everything.
A fresh way to approach a dull or dangerous thing
To do a dull thing with style is preferable to doing a dangerous thing without it
To do a dangerous thing with style is what I call art

Bullfighting can be an art
Boxing can be an art
Loving can be an art
Opening a can of sardines can be an art

Not many have style
Not many can keep style
I have seen dogs with more style than men,
although not many dogs have style.
Cats have it with abundance.

When Hemingway put his brains to the wall with a shotgun,
that was style.
Or sometimes people give you style
Joan of Arc had style
John the Baptist
Jesus
Socrates
Caesar
García Lorca.

I have met men in jail with style.
I have met more men in jail with style than men out of jail.

Style is the difference,
a way of doing, a way of being done.
Six herons standing quietly in a pool of water,
or you,
naked,
walking out of the bathroom without seeing me.
.
.

.
.
Το στυλ είναι η απάντηση σε όλα.
Ένας τρόπος να πλησιάζεις με φρεσκάδα κάτι που είναι βαρετό ή κάτι που είναι επικίνδυνο
Καλύτερα να κάνεις με στυλ κάτι βαρετό,
παρά να κάνεις χωρίς στυλ κάτι επικίνδυνο
Το να κάνεις όμως με στυλ κάτι επικίνδυνο εγώ το αποκαλώ τέχνη

Οι Ταυρομαχίες μπορεί να είναι τέχνη
Η Πυγμαχία μπορεί να είναι τέχνη
Ο Έρωτας μπορεί να είναι τέχνη
Το να ανοίγεις μία κονσέρβα με σαρδέλες μπορεί να είναι τέχνη

Δεν είναι πολλοί αυτοί που έχουν στυλ
Δεν είναι πολλοί αυτοί που μπορούν να έχουν στυλ για πολύ καιρό
Έχω δει σκύλους με πολύ περισσότερο στυλ απ’ τους ανθρώπους
Παρόλο που δεν έχουν πολλά σκυλιά στυλ.
Οι γάτες έχουν άφθονο

Όταν ο Χεμινγουέι τίναξε τα μυαλά του στον αέρα με μία καραμπίνα,
αυτό είχε στυλ
Ή κάποιες φορές μερικοί άνθρωποι που σου δείχνουν το δρόμο
Η Ιωάννα της Λορένης είχε στυλ
Ο Ιωάννης ο Βαπτιστής
Ο Χριστός
Ο Σωκράτης
Ο Καίσαρας
Ο Γκαρσία Λόρκα

Έχω γνωρίσει πολλούς με στυλ μέσα στη φυλακή
Έχω γνωρίσει περισσότερους με στυλ μέσα στη φυλακή,
παρά έξω.

Το στυλ είναι το διαφορετικό,
ένα τρόπος ανάμεσα σ’ αυτό που γίνεται και σ΄αυτό που έχει ήδη γίνει.
Έξι ερωδιοί ακίνητοι σε μία στέρνα
Ή εσύ,
γυμνή,
να βγαίνεις από το μπάνιο χωρίς να με έχεις προσέξει.
.
.

Charles-Bukowski-04