ΠΟΛΤΟΣ

 

img981.jpg--ΑΑ

.

μπαμπά δίκιο είχες. υπάρχουν τόσο ωραίες στιγμές. μα μέσα στα μεθυσμένα χαμόγελα των φίλων, μέσα στις αγκαλιές των ζευγαριών, στα στόματα που τραγουδάνε, στα ποτήρια που σηκώνουμε στον αέρα και τσουγκρίζουμε, μέσα στο πλήθος των συναυλιών, μέσα στις στιγμές ησυχίας των βιβλιοπωλείων, στα πρωινά ξυπνήματα του σαββατοκύριακου, μέσα στην χούφτα που κρατάει το χέρι του παιδιού για να το πάει βόλτα, μέσα στους οργασμούς, μέσα στο γοργό περπάτημα για να προλάβεις το μετρό, μέσα στην μυρουδιά των φαγητών, στον καφέ του απογεύματος, μέσα στα μάτια μας, στις τσέπες μας, μέσα στο παπούτσι μας σαν πετραδάκι υπάρχει ένα:

όλααυτάπουσυμβαίνουν

αλλά δεν είναι πετραδάκι μπαμπά. είναι ένα χαρτί τυλιγμένο σε μικρό ρολό. μια λίστα λέξεων. λέξεις που ξέραμε, και τις διαβάζαμε με διεσταλμένες κόρες.

ρόπαλο/οροθετικές/απολύσανε τον κολλητό μου
μανωλάδα/το σημείωμα του αυτόχειρα
έφυγε, πήγε στην γερμανία για δουλειά
δεν έχω φαγητό/εικοσιπέντε χιλιάδες άστεγοι
βορίδης/καταστολή /νεοναζί
ψάχνω για ψιλά στα παλιά μου παντελόνια
χτύπησαν τον αντώνη/απεργία πείνας
νέα ελλάδα/φασισμός/συσσίτιο/αίμα
βασανιστήρια/στρατόπεδα συγκέντρωσης

και είναι αυτό το χαρτάκι σκληρό και ολοένα γίνεται και πιο μεγάλο και κουτσαίνουμε περισσότερο σε κάθε μας βήμα και δεν ξέρουμε τι να κάνουμε. οι λέξεις, μας συμβαίνουν. μία-μία αποτυπώνονται στο πέλμα μας και ξεκινάνε ένα μικρό ταξίδι μέχρι το μέτωπο μας. στο δρόμο γίνονται τατουάζ σε όλο μας το σώμα και είμαστε μια άλλη γενιά, που τα γράμματα δεν τα κουβαλάμε στο κεφάλι μας μα σε όλο μας το δέρμα.

συσσίτιο/αίμα/βασανιστήρια/στρατόπεδα συγκέντρωσης

μπαμπά θέλω να πάρω τους φίλους μου και να φτιάξουμε ομάδες που θα φωνάζουνε στους δρόμους ΣΥΝΕΛΘΕΤΕ ΓΑΜΙΟΛΗΔΕΣ, θέλω να καταλάβουμε το μέγαρο μουσικής και να το επανιδρύσουμε ως δημόσιες τουαλέτες, να κάνουμε σκόνη την ακρόπολη και να βάλουμε να τη σνιφάρουν όσοι ακούμπησαν την εξουσία, θέλω να βάλουμε τους φασίστες να φάνε κάθε εκατοστό σημαίας που υπάρχει σε αυτή τη χώρα, θέλω να πετάξω το “άπονη ζωή” στην λεκάνη και να τραβήξω το καζανάκι, θέλω να λιώσουμε όλα τα βιβλία της γενιάς του τριάντα και με τον πολτό να φτιάξουμε ένα τεράστιο χαρτί που θα γράψουμε δισεκατομμύρια φορές πάνω του όλα αυτά που μας γαμάνε. κατάλαβες μπαμπά τι θέλω; να τα καταγράψουμε και μετά να τα σβήνουμε ένα-ένα. και από το χαρτί και από την πραγματικότητα μας.

και μετά στα όνειρα που σε βλέπω
να μην χρειαστεί ποτέ ξανά
να σου πω:
μην κλαις.

 

tumblr_inline_mpb9mjAzyW1qz4rgp

 

ΠΗΓΗ: http://combustions.tumblr.com/

Advertisements

Σχόλια και κριτική επιβάλλεται!

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s