Τάσος Θεοφίλου / 5 ποιήματα

newego_LARGE_t_1101_54099998

.

10/11/2012

Μπετόν και σίδερο

Η μυρωδιά του βουνού επιβάλλεται στο μπετό και το σίδερο

όταν βρέχει.

Η αναστάτωση που φέρνει η καταιγίδα δίνει ζωή στη φυλακή.

Ο αρχέγονος κίνδυνος την κάνει καταφύγιο.

Άλλες φορές η θλίψη παίζει άρπα με το θώρακά μου

σουβλίζει τους δακρυγόνους αδένες μου.

Τα 32 βήματα του προαυλισμού δεν χωράνε στη σκέψη μου.

Δεν χωράω στο προαύλιο. Δεν χωράω στη φυλακή.

Μια μάντρα ανθρώπων. Μάντρα παροπλισμένων παραβατών.

Και απ” την άλλη:

Το ιερό δικαίωμα στην εργασία.

Του εργάτη να χτίζει μια φυλακή.

Του ηλεκτρολόγου να τοποθετεί συστήματα ασφαλείας.

Του αρχιτέκτονα να τη σχεδιάζει.

Του ανθρωποφύλακα.

Γαμώ τον πολιτισμό του Κεφαλαίου.

Μπετόν και σίδερο.

Οι κρατούμενοι σκληροί σαν το μπετόν και σαν το σίδερο.

Όχι σαν το διαμάντι.

Μακάριοι.

Μακάριοι όσοι φυλακίστηκαν. Κανείς δεν μπορεί να τους συλλάβει.

Μακάριοι όσοι τελεσιδίκησαν. Κανείς δεν μπορεί να τους καταδικάσει.

Ø

.

.

23/10/2012

Κάποτε θα τελειώσουν όλα αυτά.

Και θα λέμε ότι τουλάχιστον προσπαθήσαμε.

Ότι δεν ήρθαμε άδικα στη ζωή.

Ότι δε γίναμε άδικα βάρος στη γη.

Ότι κάτι αφήσαμε πίσω μας.

Και θα’ χουμε ρυτίδες στα πρόσωπα.

Κάθε ρυτίδα και μια χαρακιά.

Για κάθε στιγμή αγωνίας.

Για κάθε αιωνιότητα μοναξιάς.

Όσοι φοβούνται τις ρυτίδες,

φοβούνται το παρελθόν τους,

το ανούσιο παρόν τους,

το προδιαγεγραμμένο μέλλον τους.

Μισούν τον εαυτό τους. Αυτό που γίνονται.

Ο χρόνος αφήνει τα σημάδια του.

Κι εμείς θα τα φέρουμε περήφανα.

Ø

.

.

18/10/2012

Τρείς ρυθμοί σε σύγκρουση.

Μέσα μου συγκρούονται τρείς ρυθμοί.

Ο δωρικός: της αρχιτεκτονικής της φυλακής.

Ο ιωνικός: που η αντιτρομοκρατική στήνει την υπόθεσή μου.

Και  ο κορινθιακός: που γαμιέται η μάνα τους.

Ø

.

.

14/10/2012

Ένα καταδικασμένο ποίημα.

Ποίηση είναι οι ανεκπλήρωτοι έρωτες

οι υψηλές ιδέες

η ματαιότητα της ύπαρξης

οι κοινότοπες ευαισθησίες

τα προκάτ πάθη

η τρικυμία στα χείλη.

Ποίηση είναι οι αναστεναγμοί του βαρυποινίτη

η μακαριότητα του ισοβίτη

η απελπισία του εγκλεισμού

η μονοτονία του προαυλισμού

τα σπαστά ελληνικά

η μελαγχολία της βραδινής καταμέτρησης

οι νυχτερινοί εφιάλτες του συγκελίτη..

Ø

.

.
10/10/2012

Οι γκρι τοίχοι και το νοσοκομειακό φως

οι σιδερένιες πόρτες και τα πλεγμένα σύρματα

η βρωμιά στο πάτωμα και η αποστειρωμένη ατμόσφαιρα.

Τα απλωμένα ρούχα στο προαύλιο σπάνε τη μονοτονία,

σαρκάζουν με τον πιο χοντροκομμένο τρόπο τις ευθείες γραμμές της φυλακής.

Η φυλακή μεταμορφώνεται από τους ανθρώπους που έχει καταπιεί.

Τα κρεμασμένα σώβρακα συγκρούονται με την απόλυτη αρχιτεκτονική.

Η ζωή με τα ντουβάρια.

Η ζωή συγκρούονται με την απαξίωση της

Το λουλούδι ανθίζει ακόμα και σε βράχο

Αφήστε χίλιους κάκτους ν’ ανθίσουν.

Ø

.

.

ΠΗΓΗ: http://astop.espivblogs.net/?cat=397087

Advertisements

3 comments on “Τάσος Θεοφίλου / 5 ποιήματα

  1. vequinox says:

    Reblogged this on vequinox.

Σχόλια και κριτική επιβάλλεται!

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s