ΣεΞ ★ ΠυΡ

DSC_20160318_073645_049

Παραλλαγή απο τον Ρωμαίο και Ιουλιέτα του Σαίξπηρ φυσικά!

ορίστε ;-ρ

Advertisements

Διαλεκτική του Έρωτα

love_in_chaos_by_maxoupc-d7bbzai22

.

Περίπτωση πρώτη

Ο έρωτας είναι η μεγάλη αποξένωση: υπάρχουν δύο άνθρωποι που είναι σα να ζουν σε δυο αστέρια και κανείς τους δεν είναι δυνατόν να ξέρει τίποτα για τον άλλον. Και ξαφνικά η απόσταση καταργείται και βρίσκονται χαμένοι ο ένας στον άλλο, έτσι που δεν γνωρίζουν πια τίποτα ούτε για τον εαυτό τους, μα ούτε ο ένας για τον άλλο και ούτε χρειάζεται. Αυτό είναι ο Έρωτας.

Χέρμαν Μπροχ, Οι υπνοβάτες ΙΙ

Το πάθος για τον έρωτα κουβαλάει μέσα του το πρότυπο μιας τέλειας επικοινωνίας: τον οργασμό, την ακμή της συμφωνίας των ερωτικών συντρόφων. Κι αυτό στο σκοτάδι της καθημερινής επιβίωσης, είναι το περιοδικό φεγγοβόλημα του ποιοτικού. Η βιωμένη ένταση, η ιδιαιτερότητα, η δραστικότητα των αισθήσεων, η κινητικότητα των συγκινήσεων, η όρεξη για αλλαγή και ποικιλία, όλα, για να ξαναφέρουν το πάθος στις ερημιές του Παλαιού Κόσμου, συνεπάγονται το πάθος για έρωτα. Από μια επιβίωση χωρίς πάθος, μπορεί να γεννηθεί το πάθος για μια και πολλαπλή ζωή. Οι ερωτικές χειρονομίες συνοψίζουν και συμπυκνώνουν την επιθυμία και την πραγματικότητα μιας τέτοιας ζωής. Το σύμπαν που χτίζουν με όνειρα και αγκαλιάσματα οι αληθινοί εραστές είναι διάφανο. Οι εραστές θέλουν να νοιώθουν παντού σαν το σπίτι τους.
Ο έρωτας, περισσότερο από άλλα πάθη, κατόρθωσε να διατηρήσει τη δόση της ελευθερίας. Η δημιουργία και το παιχνίδι «ευεργετήθηκαν» πάντοτε με μια επίσημη εκπροσώπηση, με μια θεαματική αναγνώριση που τα αλλοτρίωνε, για να το πούμε έτσι, από την πηγή τους. ο έρωτας δεν απομακρύνθηκε ποτέ από κάποια μυστικότητα, από κάτι που βαφτίστηκε στενή οικειότητα. Βρέθηκε προστατευμένος από την αντίληψη περί ιδιωτικής ζωή, διωγμένος από το φως της μέρας (που προορίζεται για την εργασία και την κατανάλωση), και απωθημένος στα μύχια της νύχτας, στα κοσκινισμένα φώτα. Έτσι γλίτωσε εν μέρει από την ασταμάτητη οικειοποίηση της κάθε ημερήσιας δραστηριότητας.

Ραούλ Βάνεγκεμ, η επανάσταση της καθημερινής ζωής

.

Περίπτωση δεύτερη

Πιστεύω, και είναι μια βαθειά πίστη, ότι μόνο με μια φοβερή ενίσχυση της αποξένωσης, που να την οδηγεί, για να το πω έτσι, στο άπειρο, μπορεί η αποξένωση να μεταμορφωθεί στο αντίθετό της, την απόλυτη γνώση, και τότε να ανθίσει αυτό που αιωρείται μπροστά της σαν άπιαστος στόχος του έρωτα: το μυστήριο της ένωσης. Γιατί κανένα μυστήριο δεν μπορεί να γεννηθεί απ’ την εξοικείωση και τη συνήθεια.

Χέρμαν Μπροχ, Οι υπνοβάτες Ι

Ο υλιστικός ορισμός του έρωτα είναι ένας ορισμός κοινοτήτων, μια οικοδόμηση συναισθηματικών σχέσεων η οποία διαμεσολαβείται από τη γενναιοδωρία και η οποία παράγει κοινωνικούς δεσμούς. Ο έρωτας δεν μπορεί να είναι κάτι που περιορίζεται στο ζευγάρι ή στην οικογένεια, πρέπει να ανοίγεται σε ευρύτερες κοινότητες. Πρέπει να οικοδομεί, κατά περίπτωση, κοινότητες γνώσης και επιθυμίας, πρέπει να οικοδομεί τον άλλον. Στην ουσία, ο έρωτας είναι σήμερα η καταστροφή της τάσης να κλεινόμαστε μέσα στην υπεράσπιση ενός πράγματος που δεν ανήκει παρά μόνο σε μας. Νομίζω ότι ο έρωτας είναι ένα από τα βασικά κλειδιά που διαθέτουμε για να μετατρέψουμε αυτό που είναι δικό μας σε κάτι κοινό.

Τόνι Νέγκρι, Εξορία

.

ΠΗΓΗ: http://kosgal.blogspot.gr/2007/11/blog-post_25.html

ο Ζιζεκ, για την ουτοπία

3886097370_126ba3ed0d_o

Ένα απόσπασμα από κάποια ομιλία του Σλαβόι Ζιζέκ στην Αργεντινή, παρμένη από το ντοκυμαντέρ ‘Zizek’. 

.

Σκεφτείτε πόσο παράξενη είναι η σημερινή κατάσταση: τριάντα με σαράντα χρόνια πριν συζητούσαμε ακόμα πως θα είναι το μέλλον του πλανήτη: κομμουνισμός, φασισμός, καπιταλισμός, η τι άλλο; Σήμερα κανείς δεν συζητά καν αυτά τα θέματα. Όλοι αποδεχόμαστε σιωπηλά ότι ο παγκόσμιος καπιταλισμός ήρθε για να μείνει. Από την άλλη, έχουμε μια εμμονή με τις κοσμικές καταστροφές, με το ότι η ζωή στον πλανήτη μπορεί να εξαφανιστεί από έναν ιό, έναν αστεροειδή, και λοιπά. Το παράδοξο είναι λοιπόν ότι μας είναι πιο εύκολο να φανταστούμε το τέλος κάθε ζωής στον πλανήτη παρά μια μικρότερου μεγέθους ριζοσπαστική αλλαγή του καπιταλισμού. Πράγμα που σημαίνει πως πρέπει να επανεφεύρουμε την ουτοπία, αλλά με ποια έννοια; Υπάρχουν δυο πλασματικές έννοιες της ουτοπίας: η μια η παλιά έννοια του να φανταζόμαστε μια ιδανική κοινωνία που ξέρουμε ότι ποτέ δεν θα πραγματοποιηθεί. Η άλλη είναι η καπιταλιστική ουτοπία, με την έννοια των νέων και διεστραμμένων επιθυμιών, οι οποίες όχι μόνο σου επιτρέπεται αλλά σου ζητάται να πραγματοποιήσεις. Η πραγματική ουτοπία υπάρχει όταν η κατάσταση είναι τόσο χωρίς θέμα, χωρίς τρόπο να λυθεί μέσα στις συντεταγμένες του νοητού, που καθαρά από ένστικτο επιβίωσης πρέπει να εφεύρουμε ένα νέο χώρο. Η ουτοπία δεν είναι ένα είδος ελεύθερης φαντασίας, η ουτοπία είναι ζήτημα της πιο επείγουσας εσωτερικής ανάγκης. Αναγκάζεσαι να την φανταστείς διότι είναι η μόνη έξοδος. Και αυτό χρειαζόμαστε σήμερα.

.

ΠΗΓΗ: http://www.spina-nel-cuore.blogspot.gr/2008/01/blog-post_21.html