Ο φθόνος του συμβιβασμένου

cropped-cropped-cropped-20707106_10211929240498051_1083880803_o

.

Στις αχανείς εκτάσεις της κοινωνικής ζούγκλας μπορούν να παρατηρηθούν διαφορετικά είδη ανθρωποτύπων που όντας συμβιβασμένοι με τον κόσμο γύρω τους προσπαθούν να βρουν μια φόρμουλα επιβίωσης. Διαφορετικοί μεταξύ τους άνθρωποι που κατανοούν την αδύναμη θέση που έχουν ως καταπιεσμένοι απέναντι στον κόσμο της εξουσίας και των καταναγκασμών που τους επιβάλλονται και εφευρίσκουν διάφορους τρόπους να αντιμετωπίζουν αυτήν την πραγματικότητα.

Κάποιοι προσπαθούν να κρατήσουν μια ισορροπία στη ζωή τους, να θέτουν κάποιες κόκκινες γραμμές οι οποίες αν προσβληθούν θα ξεσηκωθούν και θα εξεγερθούν, προσπαθώντας λιγότερο ή περισσότερο να αγωνίζονται, έστω και πιο μετριοπαθώς, για παραπάνω χαλάρωση των όρων καταπίεσης και εκμετάλλευσης που τους υποβάλλονται. Κάποιοι άλλοι, κουρασμένοι ενδεχομένως ψυχολογικά από τη συνεχόμενη αναγκαστική αποδοχή των καταπιεστικών συμβάσεων, μπορεί να επιλέξουν μια ζωή πλήρως ρηξιακή, σε πλήρη σύγκρουση με το πλαίσιο κυριαρχίας και να το φτάσουν στα άκρα ακόμα κι αν αυτό είναι πλήρως αυτοκαταστροφικό. Κάποιοι μπορεί να βρίσκονται σε μια γραμμή αποδοχής πολλών συμβάσεων στη ζωή τους αλλά έχοντας επίγνωση αυτής της σύμβασης, αποδέχονται την κατάσταση στην οποία τους φέρνει η αδυναμία τους να αντιδράσουν, αλλά συγκινούνται ή ενθουσιάζονται με μια πράξη αντίδρασης όταν προέρχεται από άλλους. Τέτοιοι άνθρωποι παρόλο που μπορεί να μην τολμούν να προβούν σε ηρωικές υπερβάσεις και να μπουν στη φωτιά της ιστορίας, εν τούτοις πολλές φορές όταν έχει χρειαστεί έχουν σταθεί ψυχικά αλλά και πρακτικά υπέρ όσων το κάνουν. Σε κρίσιμες στιγμές έχουν παράσχει καταφύγιο, έχουν διασώσει, έχουν αρνηθεί να καταδώσουν ακόμα και με κίνδυνο της ελευθερίας ή της ζωής τους. Αλλά αυτό βέβαια δε συμβαίνει τυχαία. Συμβαίνει γιατί μέσα τους γνωρίζουν με ποιο στρατόπεδο τάσσονται. Αναγνωρίζουν την πηγή της καταπίεσης και της καταδυνάστευσης που υφίστανται όπως και τους φυσικούς ή ηθικούς αυτουργούς αυτής. Περιττό να πούμε πως πλέον, στη δική μας εποχή, άνθρωποι σαν κι αυτούς βρίσκονται κυρίως στις σελίδες των βιβλίων.

Υπάρχει όμως και ένα άλλος είδος καταπιεσμένου που αφθονεί γύρω μας. Είναι αυτός που συμβιβάζεται , όχι αναγκαστικά γιατί νιώθει ότι είναι θύμα εκβιαστικών απαιτήσεων από την πλευρά της κυριαρχίας και ότι δεν μπορεί να κάνει αλλιώς, αλλά κυρίως γιατί “ΠΡΕΠΕΙ”. Όπου βρεθεί και όπου σταθεί διαρκώς φροντίζει να κάνει γνωστό σε όλους γύρω του, ακόμα και αν κανείς δεν τον έχει ρωτήσει, τι πρέπει και τι δεν πρέπει να κάνουμε. Πρέπει να υπακούμε τους ανώτερους μας, πρέπει να ακολουθούμε τους κανονισμούς, τους νόμους, τις διατάξεις ,πρέπει να είμαστε τίμιοι και να μη δίνουμε δικαιώματα περί του αντιθέτου, πρέπει να καθόμαστε στα αυγά μας όταν έχει φασαρίες, να μην μπλέκουμε, να μην ασχολούμαστε με πράγματα πέρα από τα πλαίσια που προβλέπει το άγραφο δίκαιο της οικογενείας ή το επίσημο γραμμένο δίκαιο της πολιτείας.

Τέτοιους ανθρώπους όλοι ξέρουμε, όλες έχουμε γνωρίσει και έχουμε δει. Για την ακρίβεια είναι παντού γύρω μας. Το είδος του καταπιεσμένου για τον οποίο μιλάμε, αυτός ο homo conformer έχει έναν ιδιαίτερο τρόπο να γίνεται αντιληπτός και να δίνει το στίγμα του. Έχει μια αστείρευτη διάθεση για γκρίνια, μια ξινίλα μόνιμα χαραγμένη στα μούτρα του και του φταίνε διαρκώς όλα όσα γίνονται εκτός πλαισίων. Θα τον δούμε ας πούμε σε κάποιο μέσο μεταφοράς να δυσφορεί με όσους δεν κόβουν εισιτήριο στα ΜΜΜ γιατί “αν λειτουργούσαν όλοι έτσι τι νόημα έχουν οι κανονισμοί, μαλάκες είμαστε οι υπόλοιποι που κόβουμε εισιτήριο κανονικά;” Το ίδιο μοτίβο γκρίνιας μπορεί να επαναληφθεί σε άπειρες παραλλαγές καθώς τα πράγματα που ενοχλούν το homo conformer δεν έχουν τελειωμό.

Βασικά είναι το ίδιο άτομο που πάντα θέλει να κάνει μάθημα όταν γίνονται καταλήψεις σε σχολεία και σχολές ( “μαλάκες είμαστε εμείς δηλαδή που έχουμε κάνει τόση προετοιμασία και μελέτη;”) , που πάντα ενοχλείται όταν κάποια κοινωνική κινητοποίηση μπλοκάρει κάτι, είτε είναι κάποια διαδήλωση στο κέντρο της πόλης, είτε κάποια απεργία που βραχυκυκλώνει κοινωφελής υπηρεσίες όπως ΔΕΗ, ΕΥΔΑΠ, τομέας καθαριότητας, ΜΜΜ, αεροδρόμια, λιμάνια, εθνικές οδοί, τελωνεία, νοσοκομεία, (“δηλαδή εμείς τι φταίμε να ταλαιπωριόμαστε σα μαλάκες”) ή που πάντα θέλει να εργαστεί στη δουλειά του όταν γίνεται κάποια απεργία (“μαλάκας είμαι δηλαδή εγώ να ρισκάρω να με απολύσουν;”)Φυσικά ο homo conformer δεν είναι μαλάκας όπως κάτι άλλα χάπατα να παρασέρνεται σαν πρόβατο από ιδεολογίες, κόμματα και παρατάξεις ωστόσο δηλώνει ενεργός πολίτης και ψηφίζει κάθε τετραετία φροντίζοντας να δείξει σε όλους τους τόνους την δυσφορία του για επιλογές τύπου άκυρα/λευκά (“ εγώ γιατί πάω σα μαλάκας και ψηφίζω”).

Τον homo conformer βέβαια τον ενοχλούν και πολλά άλλα πράγματα. Τον ενοχλούν όσοι άλλοι δεν κάθονται στα αυγά τους όπως αυτός αλλά αντιδρούν με διάφορους τρόπους απέναντι σε εκφάνσεις της καταπίεσης και της εξουσίας ειδικά αν μια τέτοια αντίδραση εμπεριέχει και ένα ποσοστό βίας (“ δηλαδή τι, μαλάκες είμαστε εμείς; δε ξέραμε και εμείς άμα είναι να το κάναμε αυτό, ;”). Μολονότι βέβαια δεν αντιδρά σχεδόν ποτέ για το οτιδήποτε , και παρά το γεγονός ότι πάντα είναι κατά της βίας απ’ όπου κι αν προέρχεται, έχει παρόλα αυτά άποψη και για το επιχειρησιακό κομμάτι δράσεων ή ακόμα και για τη στοχοθεσία (“ σιγά μην ήμουν μαλάκας να παίξω τον κώλο μου για κάτι τέτοιο” ή “ εγώ αν ήταν να κάνω κάτι δε θα πήγαινα σα το μαλάκα σε κάτι τόσο εύκολο θα χτυπούσα κάτι πολύ πιο δυνατό” ). Τον ενοχλούν επίσης, και τον ενοχλούν πολύ τα συνθήματα στους τοίχους, ότι  κι αν γράφουν. Είναι από αυτούς που συχνά αν δουν κάποιον να γράφει στη γειτονιά τους ή κάτω από το σπίτι τους θα αρχίσουν αμέσως τα “γιατί δε τα γράφεις αυτά στο σπίτι σου ρε;”

O homo conformer μπορεί να μην ξεσηκώνεται ποτέ αλλά ξέρει ότι αν θέλει μπορεί (παρόλο που δε θέλει) να τα κάνει όλα όπα. Μόνιμη επωδός του όταν βλέπει στις ειδήσεις μια σπασιματική ή έναν εμπρησμό είναι το “ε καλά αυτή τη μαλακία θα μπορούσε να την κάνει οποιοσδήποτε, γιατί δεν πάνε σε καμιά βουλή να τους παραδεχτώ;”. Φυσικά ακόμα κι αν γίνει αυτό πάλι θα έχουν μια απάντηση , θα γυρίσουν και θα πουν “ μπράβο ρε, καλοί μαλάκες είστε, κάνατε μια τρύπα στο νερό , ρίξατε το κράτος”.
Αυτό το συμβιβασμένο ανθρωπάκι, παρά το γεγονός ότι αρκετά συχνά βλέπει ταινίες ή σειρές με κυριλέ τύπους που κλέβουν με θεαματικούς τρόπους καζίνο, γκαλερί, τράπεζες κτλ. και καραγουστάρει, αν στην πραγματική ζωή μάθει ότι ληστεύτηκε κάποια τράπεζα, ειδικά αν οι δράστες είναι αναρχικοί, θίγεται κατάφωρα, η αξιοπρέπεια του και βγαίνει από τα ρούχα του (να τους μπαγλαρώσουν να μάθουν, μαλάκες είμαστε εμείς που δουλεύουμε μια ζωή, δεν ξέραμε να κλέψουμε άμα θέλαμε;)

Όπως θα έχει γίνει μάλλον σαφές μέχρι τώρα, ο συγκεκριμένος τύπος συμβιβασμένου ανθρώπου δεν είναι και πολύ συμπαθητικός. Για την ακρίβεια είναι ακριβώς αυτό που αναρωτιέται διαρκώς: μαλάκας, και μάλιστα τιτανοτεράστιος. Κάθε φορά που μπορεί να μας τύχει μια απρογραμμάτιστη συζήτηση με κάποιον του είδους τους μετά έχουμε τόσα νεύρα που νιώθουμε ότι θα μπορούσαμε να πέσουμε με αμάξι σε μια στάση λεωφορείου γεμάτη κόσμο. Ακόμα και οι πλέον επίμονοι μέσα στο κίνημα που είναι κατά των εύκολων αφορισμών γιατί πιστεύουν ότι οι πάντες θα μπορούσαν να μεταστραφούν, αν κάτσουν να συνομιλήσουν 5 λεπτά με έναν τέτοιο άνθρωπο θα θέλουν να τον πατήσουν με τρακτέρ. Και θα έχουν δίκιο.

Οι ανθρώπινες ιδιοσυγκρασίες δεν διαμορφώνονται μόνο βάση ορθολογικών κριτηρίων και ψυχρών υπολογισμών. Από μια τέτοια άποψη δεν θα μπορούσε να υπάρχει καμιά απολύτως εξήγηση για το πώς άτομα από την τάξη των καταπιεσμένων και των εκμεταλλευόμενων θα μπορούσαν να διαμορφώσουν μια τόσο lawful προσωπικότητα, υποτακτική πέρα ως πέρα και ικανή να προκαλεί μια απαξία και μια αποστροφή όχι μόνο με πολιτικά και ηθικά κριτήρια αλλά ακόμα και με αισθητικά.
Είτε ένα άτομο αντιδρά σε όλες τις περιπτώσεις με τους παραπάνω τρόπους , ή σε ορισμένες από αυτές, το ψυχολογικό του υπόβαθρο παραμένει κάπως ίδιο. Κατά βάση πρόκειται για άτομα, που αν και νομιμόφρονα και υποτακτικά, ενίοτε έχουν κρίσεις συνείδησης και ηθικών αμφιβολιών ως προς τη ζωή και τις επιλογές τους. Αντί όμως να στραφούν σε μια, έστω μερική, ρήξη με όσα τους καταπιέζουν, αναπτύσσουν ένα σύνδρομο τρομερής μικρόψυχης ζήλιας απέναντι σε όσους και όσες τολμούν κάποια υπέρβαση στη ζωή τους. Αυτή η αντιδραστική ζήλια μετατρέπεται σε έναν δηλητηριώδη φθόνο που κατατρώει τον εσωτερικό τους ψυχισμό με την μεθοδικότητα που ένας καρκίνος καταστρέφει το σώμα ενός οργανισμού, οδηγώντας τους στο να μισούν και να εχθρεύονται πλέον όλα εκείνα τα οποία θεωρούν ή νιώθουν ότι δε μπορούν να κάνουν. Έτσι , αντί να μισούν και να εχθρεύονται όσους τους αναγκάζουν να ζουν σε συνθήκες αναξιοπρέπειας, όσους τους καταπιέζουν και τους εκμεταλλεύονται, όσους παίρνουν αποφάσεις για τις δικές τους ζωές, μισούν μέσα από τα βάθη της ψυχής τους, τους εξεγερμένους, τους αρνητές, τις ιερόσυλες και απείθαρχες αυτού του κόσμου.

Αυτού του τύπου η αντίδραση είναι το τελευταίο ψυχολογικό αποκούμπι, ένα ultimum refugium ή αλλιώς η έσχατη καταφυγή των ανθρώπων που δε μπορούν να υποφέρουν την ίδια τους την αναξιοπρέπεια και δουλοπρέπεια. Διαρκώς πρέπει να φταίνε οι άλλοι, όσοι και όσες κινητοποιούνται, καταλαμβάνουν δημόσιους χώρους, συμμετέχουν σε διαδηλώσεις, συγκρούονται με τις δυνάμεις καταστολής, προβαίνουν σε οργανωμένα σαμποτάζ, λεηλατούν τους ναούς του πλούτου ή βγάζουν από τη μέση καθάρματα που υπηρετούν τον κόσμο της εξουσίας, της βαρβαρότητας και της εκμετάλευσης. Για αυτά τα άτομα εχθρός είναι κάθε άνθρωπος που τολμά να υψώνει το ανάστημα του απέναντι στη μπότα της εξουσίας ενώ εκείνος που κάθεται να τον τσαλαπατούν σαν το σκουλήκι μέσα στη λάσπη, είναι υπόδειγμα ανθρώπου στην κοινωνία, ένας καθώς πρέπει πολίτης με πρόσωπο στον κόσμο.

Τα επιχειρήματα δε με τα οποία στρέφονται ενάντια σε κάθε μικρή ή μεγάλη πράξη ανταρσίας, έχουν την τάση να παραλλάσσονται ανάλογα την περίσταση και τη συγκυρία. Μπορεί να κάνουν επίκληση στον πολιτισμό, τον ανθρωπισμό, τον αντί-φανατισμό ή ακόμα και στο ρίσκο επιδείνωσης των όρων επιβολής και καταστολής μιας εξουσίας. Έτσι διαμορφώνεται διαρκώς ένα πλαίσιο στο οποίο τα υποκείμενα κάποιας ανταρσίας να καθίστανται απολίτιστοι, βάρβαροι, φανατικοί ή στη χειρότερη άτομα ανεύθυνα χωρίς να υπολογίζουν τις συνέπειες των πράξεων τους, τις οποίες θα πληρώσουν όσοι κάθονται στα αυγά τους και δεν προκαλούν. Η ποικιλία αυτών των αιτιάσεων ενάντια σε εκφάνσεις ανταρσίας υποδηλώνουν σε πολλές περιπτώσεις και διαφορά προέλευσης. Μπορεί να προέρχονται από συντηρητικά ή προοδευτικά χείλη, από δεξιά ή αριστερά, μερικές (ελάχιστες είναι η αλήθεια) φορές ακόμα και αναρχικά.

Ωστόσο αυτό το σώμα των νομιμοφρόνων δεν είναι διόλου αμελητέο. Τουναντίον είναι πολύ υπολογίσιμο μέγεθος και δυναμική εντός της κοινωνίας, από τη στιγμή κιόλας ειδικά που καταλαμβάνουν ολοένα και περισσότερο κοινωνικό χώρο. Είναι σημαντικό να αντιληφθούμε πως το κοινωνικό corpus των ζηλόφθονων συμβιβασμένων αποτελεί την Πέμπτη φάλαγγα της ψυχολογικής καταστολής των εξεγερμένων. Κι αυτό γιατί η ψυχολογική επίδραση που μπορεί να προκαλούν στα εξεγερμένα υποκείμενα είναι καταλυτική. Είναι δυνατόν έτσι η ίδια η ζωτική θέληση για εξέγερση, αντίσταση και επίθεση στον κόσμο της εξουσίας να στραγγαλίζεται από συνεχόμενες τύψεις, υπαρξιακές κρίσεις για το ποιοι είμαστε, που πάμε, τι θέλουμε, σε ποιους απευθυνόμαστε ως και τύψεις ή ενοχές για ενδεχόμενα αντίποινα της εξουσίας ή κάποια δυσχέρεια των όρων κρατικής τρομοκρατίας και καταστολής. Αρχίζουν να παρουσιάζονται διαρκείς προβληματισμοί γύρω από το πώς φανούμε αν κάνουμε το Α ή το Β , ή αν γράψουμε την τάδε αντί της δείνα πρότασης. Μπορεί να μας καταλάβει ένα τεράστιο άγχος για το πώς δε θα φανούμε βάρβαροι, απολίτιστοι , φανατικοί, ανεύθυνοι και χίλια άλλα δύο που μπορεί να μας επισύρουν και στη συνέχεια αρχίζει ο αυτό- περιορισμός. Περιορισμός στην κλίμακα της δράσης, περιορισμός στην κλίμακα του ριζοσπαστικού λόγου και προταγμάτων και εν συνεχεία μια πλήρη διολίσθηση στην αποριζοσπαστικοποίηση, το συντηρητισμό , την αυτό- λογοκρισία και την ηττοπάθεια. Πολλές φορές είναι τέτοια η αμυντική θέση που νιώθουν ότι πρέπει να πάρουν άτομα του κόσμου του αγώνα, ώστε συχνά όταν κατά τη διάρκεια δημόσιων παρεμβάσεων τους κράζουν διερχόμενοι περαστικοί , απαντούν ως άλλοι Ιωβ “μα εμείς για εσάς το κάνουμε, για σας αγωνιζόμαστε” .

Ε όχι λοιπόν. Δεν το κάνουμε για αυτούς και δεν αγωνιζόμαστε για λογαριασμό κανενός και καμίας που δε θέλει να αγωνιστεί. Το σύνθημα “ Το δίκιο το έχουν οι εξεγερμένοι και όχι οι ρουφιάνοι και οι προσκυνημένοι” δεν έχει βγει τυχαία. Αποτελεί πρώτα και κύρια το πρώτο και σημαντικότερο ψυχολογικό ανάχωμα μας απέναντι σε αυτήν την αυτό-καταστολή των τύψεων, των ενοχών και των υπαρξιακών αγχών που έρχεται να μας υποβάλει το corpus της νομιμοφροσύνης. Δεν είμαστε εμείς, όσοι και όσες πνιγόμαστε από την υπάρχουσα πραγματικότητα και εξεγειρόμαστε, απολογούμενοι για κάτι. Σε ποιον και γιατί θα απολογηθούμε; Δεν έχουμε να δώσουμε λογαριασμό σε κανέναν. Σε κανέναν δε χρωστάμε κάτι. Πόσο μάλλον σε άτομα που αισθάνονται διαρκώς ανώτερα και πιο έξυπνα από όλους μας ενώ είναι πρωταθλητές στην γονυκλισία και την υποτακτικότητα.

Όταν αντιληφθούμε πως αυτό το κοινωνικό κομμάτι δεν είναι φίλα προσκείμενο σε μια προοπτική κοινωνικής σύγκρουσης και πως δε μπορούμε, και ούτε θα έπρεπε να θέλαμε εξαρχής, να το κατευνάσουμε ή να το πάρουμε με το μέρος μας , θα νιώσουμε πραγματικά τόσο απελευθερωμένοι/ες που θα αντιληφθούμε ότι η πραγματική μας δυναμική σαν χώρος, σαν κίνημα, σαν κόσμος της εξέγερσης και της ρήξης με το υπάρχον βρίσκεται πολύ πιο πάνω από όσο πιστεύαμε και ότι κατά βάση εμείς οι ίδιοι την περιορίζαμε μην τυχόν και δυσαρεστήσουμε τον συμβιβασμένο που φθονεί…..

.

ΠΗΓΗ:  https://the-blast.espivblogs.net/2019/06/21/o-fthonos-toy-symvivasmenoy/

Ή Γουρούνι ή Άνθρωπος

tumblr_mfdvk6AFJj1r3klffo2_r3_1280_639

.

Το απόσπασμα παρακάτω έχει παρθεί από το βιβλίο του Emile Marenssin «ΦΡΑΞΙΑ ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΣΤΡΑΤΟΣ – η «συμμορία» Μπάαντερ-Μάινχοφ», έκδοση της Διεθνούς Βιβλιοθήκης σε μετάφραση Γιάννη Πικρού. Δεν έχει διατηρηθεί η ορθογραφία ούτε το πολυτονικό του πρωτότυπου, ενώ το εξωτικό «γκουερίλλα» αντικαταστάθηκε με το «αντάρτης».

.

Το μόνο που μετράει είναι ο αγώνας, τώρα, σήμερα, αύριο, χορτάτος ή όχι. Το μόνο που ενδιαφέρει είναι τι βγάζεις εσύ απ’ αυτόν. Ένα βήμα μπροστά. Γίνεσαι καλύτερος. Μαθαίνεις από την πείρα. Αυτό πρέπει να βγάλει κανείς σαν συμπέρασμα. Μαθαίνεις από την πείρα. Αυτό πρέπει να βγάλει κανείς σαν συμπέρασμα. Όλα τα άλλα βρωμάνε. Ο αγώνας συνεχίζεται. Κάθε νέα δράση, κάθε αψιμαχία, φέρνει καινούρια άγνωστη πείρα, και αυτό αποτελεί ανάπτυξη του αγώνα. Μόνο έτσι εξελίσσεται.

Η αντικειμενική πλευρά της επανάστασης και της αντεπανάστασης: το αποφασιστικό είναι το ότι ξέρει κανείς να μαθαίνει.

Μέσω του αγώνα. Για τον αγώνα. Από τις νίκες, αλλά περισσότερο από τα λάθη, από τις αδυναμίες, από της ήττες. Αυτό είναι ένας νόμος του μαρξισμού.

Αγώνας, ήττα, πάλι αγώνας, ξανά ήττα και πάλι αγώνας κτλ. Ως την τελική νίκη, αυτή είναι η λογική του λαού. Λέει ο γέρος. Πάντως «ύλη». Ο άνθρωπος δεν είναι τιποτ’ άλλο από ύλη όπως τα πάντα. Ολόκληρος ο άνθρωπος. Σώμα και Συνείδηση είναι «υλιστική» ύλη και ό,τι ο άνθρωπος είναι, ό,τι αυτός είναι, ή ελευθερία του είναι ό,τι η συνείδηση της φύσης επιτάσσει – αυτός ο ίδιος και η εξωτερική του φύση και πάνω απ’ όλα: το Είναι του. Αυτό είναι μια πλευρά του Ένγκελς: κρυστάλλινη.

Ο αντάρτης υλοποιείται στον αγώνα, στην επαναστατική δράση και μάλιστα: χωρίς τέλος – δηλαδή: Αγώνας ως το θάνατο και φυσικά: συλλογικός.

Αυτό δεν είναι υπόθεση της ύλης αλλά της πολιτικής, της Πράξης. Το τι είσαι – τώρα – εναπόκειται πρωταρχικά σε σένα.

Η απεργία πείνας δεν θα τελειώσει ακόμα.

Και ο αγώνας δεν σταματά,

Αλλά.

Δώσε σημασία σ’ αυτό το σημείο:

Αν ξέρεις, ότι με κάθε γουρουνίσια νίκη η συγκεκριμένη όψη του θανάτου γίνεται πιο συγκεκριμένη, και εσύ δεν συμμετέχεις πλέον, δηλ. ασφαλίζεις τον εαυτό σου, δίνεις στα γουρούνια μια νίκη, δηλ. μας εγκαταλείπεις, είσαι τότε εσύ το γουρούνι, αυτό διαιρεί και απομονώνει, με σκοπό να επιζήσεις ο ίδιος, και μετά σκασμός, τίποτε για την Πράξη. «Ζήτω ο ΡΑΦ. Θάνατος στο γουρουνίσιο σύστημα». Μετά – όταν δηλαδή δεν συμμετέχεις πλέον μαζί μας στην πείνα – ή καλύτερα ειπωμένο (αν εσύ ξέρεις τι είναι Τιμή), τότε όπως είπα: Ζώ, Κάτω ο ΡΑΦ, Ζήτω το γουρουνίσιο σύστημα.

Ή γουρούνι ή άνθρωπος.

Ή θα ζήσεις με οποιοδήποτε τίμημα

Ή αγώνας ως το θάνατο

Ή πρόβλημα ή λύση.

Στη μέση δεν υπάρχει τίποτε.

Νίκη ή θάνατο λένε παντού και αυτή είναι η γλώσσα του αντάρτη, και εδώ ακόμα στην μικροσκοπική διάσταση: Με τη ζωή δηλ. τον αγώνα, ή νικούν ή πεθαίνουν αντί να χάσουν και να πεθάνουν.

Αρκετά λυπηρό, να μην μπορεί ακόμη κάτι να γράψεις. Δεν ξέρεις, φυσικά, πως είναι όταν ένας πεθαίνει ή όταν σκοτώνουν κάποιο. Από πού αυτό; Για μια στιγμή, κάποιο πρωινό, μου είναι η αλήθεια σκοτωμένη μέσα στο κεφάλι: Έτσι είναι λοιπόν (δεν το ήξερα κι εγώ ακόμη) και μετά (πριν από τον πυροβολισμό να σκοπεύει στα μάτια): Ε δεν βαριέσαι, αυτό ήταν. Σε κάθε περίπτωση στη σωστή πλευρά.

Θα έπρεπε κάτι να γνωρίζεις ακόμη. Μα δεν βαριέσαι! Πεθαίνει πάντως κάποιος. Το ζήτημα είναι πώς και πώς εσύ έζησες και η Πράξη είναι πολύ κρυστάλλινη:

Να αγωνίζεσαι εναντίον των γουρουνιών σαν άνθρωπος για την απελευθέρωση των ανθρώπων. Επαναστάτης στον αγώνα – πάνω απ’ όλα αγάπη για τη Ζωή – περιφρονώντας τον θάνατο. Αυτό μετράει για μέσα – Να υπηρετείς τον λαό – ΡΑΦ.

Το παραπάνω γράμμα γράφτηκε στις 31/10/74. Ο Χόλγκερ Μάινς πέθανε στις φυλακές στις 9/11/74 ύστερα από 57 ημέρες απεργίας πείνας, ζυγίζοντας λιγότερο από 42 κιλά (αν και είχε ύψος 1,80). Στις 11/11/74 το «Κίνημα 2 Ιουνίου» εκτελεί για αντίποινα τον Πρόεδρο του Ανωτάτου Δικαστηρίου του Βερολίνου Γκούντερ Φον Ντρέκμαν.

 

***

 

ανακατασκευή της μικρού μήκους ταινίας του Μάινς από την Ναόμι Κλάιν:

 

ΠΗΓΗ: http://rioters.espivblogs.net/2009/08/23/%CE%AE-%CE%B3%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%BF%CF%85%CE%BD%CE%B9-%CE%AE-%CE%B1%CE%BD%CE%B8%CF%81%CF%89%CF%80%CE%BF%CF%83-holger-meins/

Ο λαός σας γνωρίζει…και θα σας τσακίσει και πάλι!

oafi
.
Πάντα γούσταρα τον Παφίλη όταν έπαιρνε θέση ενάντια στους φασίστες, όσο και ας βρισκόμαστε (κακά τα ψέμματα) σε αντίπαλα στρατόπεδα…Οι βασικοί λόγοι που αρχικά συμπάθησα τον Παφίλη είναι γιατί όλη του αυτή η εμπάθεια και το αντιφασιστικό μένος που βγάζει κάθε φορά που απευθύνεται προς το μέρος κάποιου φασίστα, εκτός του οτι φαίνεται στα μάτια πως εκείνη την ώρα το ζεί ο άνθρωπος και οτι αρρωσταίνει…παράλληλα νομίζω πως είναι και ολοφάνερο οτι δεν κρύβεται κανέναν ίχνος σκοπιμότητας πίσω απ’ολο αυτό, αλλά ούτε και να να πρόκειται για κάποιο “επικοινωνιακό τρίκ”.
.
Νομίζω πως είναι αρκετά σημαντικοί λόγοι για να συμπαθείς κάποιον, που όπως και πολλούς άλλους δεν τον γνωρίζεις προσωπικά…παρα μόνο μέσω του βήματος του αστικού κοινοβουλίου, με το τελευταίο να φαντάζει εντελώς περιττό να αναλυθεί, για όλους τους λόγους του κόσμου! Άλλοι τοσοι λόγοι λοιπόν καθιστούν τον Θανάση Παφίλη του ΚΚΕ, εαν όχι αξιοπρεπή τουλάχιστον συμπαθητικό και είναι πραγματικά απίστευτο το γεγονός του να βλέπεις έναν άνθρωπο που όπως και να το κάνουμε ενώ είναι κομμάτι της εξουσίας…απο την άλλη να έχει αυθόρμητες αντιδράσεις όταν εχει να κάνει με φασίστες, να κινείται ενστικτωδώς πολλές φορές η να υψώνει ανάστημα, όπως και το να σχηματίζεται στα μάτια του πάντα το ΙΔΙΟ αντιφασιστικό βλέμμα!
.
Όταν λοιπόν ο Παφίλης βγάζει έξω τον αντιφα Παφίλη κλειδώνει πραγματικά…σκαλώνει το κεφάλι του πως το λένε. Δεν έχω κανένα λόγο να μην πιστεύω οτι πάνω σε μια τέτοια μανούρα πως δεν θα τον ένοιαζε καθόλου να χάσει ακόμη και τη θέση του απο το κόμμα, και γιατί όχι και σε μια πιο “πριβέ” περίπτωση να εκτελέσει ακόμη και κάποιο φασιστικό σκουπίδι. Πραγματικά πεθαίνω κάθε φορά που ξεκινάει να τα χώνει και η ηδη κάπως “ιδιαίτερη” (και με αρκετές δώσεις “μαγκιάς”) προφορά του…ξεφεύγει τελείως και λέξη με την λέξη γίνεται όλο και πιο “πεζοδρομιακή” ;-ρ
.
…εν κατακλείδι, απο τη στιγμή που θα υποπέσει στην αντίληψη του Παφίλη κάποιος φασίστας και πολύ περισσότερο απο τη στιγμή που θα του απευθύνει τον λόγο και για όσο χρονικό διάστημα διαρκέσει αυτή η “επικοινωνία”…όλο εκείνο το διάστημα ο Παφίλης πάβει να είναι ΚΚΕς! Αν κάποιοι το βρίσκουν υπερβολικό…εντάξει…ίσως και να συνεχίζει ακόμη να είναι ΚΚΕς ο Παφίλης, όμως ξεκάθαρα είναι απο εκείνη την Κυβέρνηση βουνού (;-ρ) ….και οχι απο αυτό το αστικό έκτρωμα που ασελγεί εδώ και δεκαετίες ανενόχλητο πάνω στην έννοια του κομμουνισμού.
.
Εδώ το απολαυστικό και τελευταίο του ξεβράκωμα στο νεοναζιστικό μόρφωμα της χρυσής αυγής:
.
.
.
και ένα λίγο πιο παλιό…
.
.
.
ΥΓ: Παρόλα αυτά δεν μπορώ να μη σχολιάσω το γεγονός οτι το ξεβράκωμα του Παφίλη προς τους νεοναζί της ΧΑ, συνέβει παραμονές Αγ. Βαλεντίνου….η αλλιώς αν προτιμάτε τρεις μέρες πριν απο την επέτειο των 71 χρόνων απο τότε που το ΚΚΕ…έριχνε “χυλόπιτα” στους εξεγερμένους όλης της χώρας…εκτελώντας την ίδία μερα παράλληλα σε δημόσια θέα την αξιοπρέπεια….στη Βάρκιζα.
.
.
Άλφα Στερητικό

Για τη φωτιά νωρίτερα στην οδό Θεμιστοκλέους

exarheia-660x300

Φωτιά νωρίτερα σε κατάστημα ρούχων στην όδο Θεμιστοκλέους στα Εξάρχεια. Τραγική φιγούρα η κυρία Μαρία ιδιοκτήτρια του καταστήματος, η οποία ετοιμαζόταν να βγεί του χρόνου (2016) στη σύνταξη. Το κατάστημα καταστράφηκε ολοσχερώς ενώ κινδύνεψαν ανθρώπινες (και όχι μόνο) ζωές ενοίκων οι οποίοι άργησαν να αντιληφθούν και σε κάποιες περιπτώσεις δεν αντιλήφθηκαν καθόλου την πυρκαγιά.

Ως εδώ μολονότι δυσάρεστα τα γεγονότα τουλάχιστον παραμένουν στο φάσμα της λογικής…

Στα κάπως παράξενα τώρα, η πυροσβεστική η οποία ενώ υποτίθεται οτι βρισκόταν σε επιφυλακή σήμερα και όχι σε όλη την Ελλάδα, αλλά συγκεκριμένα για το κέντρο και ΤΑ ΕΞΑΡΧΕΙΑ, άργησε περισσότερο και απο μέρες που ίσως υπολειτουργεί. Περιμένανε λεει διμοιρίες για κάλυψη απο την ΕΛ.ΑΣ για να επέμβουν…
Απο την ΕΛ.ΑΣ η οποία βρισκόταν επίσης σε επιφυλακή για το κέντρο και ΤΑ ΕΞΑΡΧΕΙΑ και στα οποία Εξάρχεια για πρώτη φορά ύστερα απο πολλούς μήνες, είχε ήδη τη στιγμή της πυρκαγιάς παραπεταγμένες διμοιρίες επι της Στουρνάρη, Σολωμού και την Πατησίων. (Με τα πόδια απ’το σημείο της πυρκαγιάς 2 λεπτά, με μεσαιωνική πανοπλία).

Πριν σκεφτεί κάποιος πως μπορεί να κόλλησαν στην κίνηση τα οχήματα της πυροσβεστικής, να επισημάνω πως οι δρόμοι σε όλο το κέντρο λόγο του φόβου επεισοδίων αλλά και της λήψης μέτρων για τα συλλαλητήρια, είναι πιο έρημοι και απο δεκαπενταύγουστο με μουντιάλ!

2423240

Το κερασάκι στην τούρτα, η πληροφορία πως η φωτιά προήλθε απο μολότοφ την οποία πέταξε άτομο-η ομάδα ατόμων που είχα καλυμμένα τα χαρακτηριστικά τους προσώπου τους…
Σενάριο το οποίο μονο συνωμοσία και κακές σκέψεις για τα σώματα (αν)ασφαλείας μπορεί να γεννήσει και πως αλλιώς αφού σαν σενάριο είναι περα για πέρα υπερβολικό ακόμη και για την πιο ακραία καφρίλα της Εξαρχειώτικης πραγματικότητας…
Απο την αλλη βέβαια είναι και υπερβολικά ηλίθιο σαν αφορμή για προβοκάτσια…εκ πρώτης όψεως φυσικά…
Γιατί αν το βάλουμε κάτω και το ξανασκεφτούμε και κυρίως οτι μιλάμε για προβοκάτσια που κατα πάσα πιθανότητα προέρχεται απο τα σαΐνια της ΕΛ.ΑΣ…τότε όλα αποκτούν λογική και τίποτα πια δεν φαντάζει ακραίο σαν σενάριο…

Είναι το ΚΡΑΤΟΣ ηλίθιε…το ίδιο κράτος που πρίν 7 χρόνια σήκωσε το όπλο και δολοφόνησε τον Αλέξη λίγα μέτρα πιο πάνω απ’το κατάστημα της κυρίας Μαρίας. Όπως όλα τα θηρία έτσι και το κρατικό κτήνος όταν φοβάται δείχνει τα δόντια του για να τρομάξει και να αποπροσανατολίσει…
Όμως τα δόντια του είναι σάπια όπως και οι προβοκάτσιες του άλλωστε…και εφόσον δεν κατάφερε να μας αποπροσανατολίσει, πλησιάζει η στιγμή που θα το αναγκάσουμε εμείς να ΔΥΣΕΙ.

Για τον Αλέξη και για όλους τους λόγους του κόσμου, ραντεβού στους φραγμένους δρόμους που ανοίγουν μονοπάτια…

-Άλφα Στερητικό

.

EDIT: Την ώρα που έγραφα αυτό το κείμενο, στην σελίδα των Εξαρχείων στο Facebook (Τα Εξάρχειά μας) αναρτήθηκε το παρακάτω κειμενάκι:

ejar

Αναλαμβάνω την ευθύνη, βάζεις τη βενζίνη;

IMG35992

.

«σε ό,τι αφορά την πολιτική ευθύνη για τη δολοφονία στο Κερατσίνι την αναλαμβάνουμε, αλλά ποινική ευθύνη δεν υπάρχει»
-Ν. Μιχαλολιάκος, πρόεδρος της Χρυσής Αυγής, μία μέρα πριν την επέτειο δύο χρόνων απο την δολοφονία του Παύλου Φύσσα.

.

Εκτελέστε κάθε νεοναζιστικό σκουπίδι, ξυλοφορτώστε κάθε εξουσιαστικό παραπέτασμα, καταστήστε ανίκανο κάθε μισάνθρωπο που γνωρίζετε.

Στείλτε στην εντατική πατριώτες, ρίξτε σε κώμα εθνικιστές, ανοίξτε φασιστικά κεφάλια, εξασκηθείτε στην ανατομία ζωτικών οργάνων πάνω σε κουφάρια κρατικών σκυλιών, βάλτε βόμβες, προκαλέστε δολιοφθορές, διαδώστε ψεύτικες ειδήσεις, θρυμματίστε με βαριοπούλα πόδια πολιτικών, κωλυσιεργείστε και παραιτηθείτε απ’τη δουλειά, σαμποτάρετε ακυρωτικά μηχανήματα, ανατινάξτε τράπεζες, λερώστε καθαρούς τοίχους, αντιμιλήστε σε ματσό τύπους, ελέγξτε ελεγκτές και κατόπιν χτυπήστε τους, παραμορφώστε κάθε πατριαρχική μουτσούνα, βανδαλίστε κάθε καπιταλιστικό είδωλο και πυρπολείστε οτι συμβολίζει το κράτος.

Ισοπεδώστε κάθε σύνορο και κάθε εξουσιαστική σχέση, ληστέψτε, βάλτε φωτιά σε κάδους, βιαιοπραγήστε και χλευάστε κομματόσκυλα, τουμπάρετε κομματικά περίπτερα, συνωμοτήστε, καταστρέψτε, ξεφτιλίστε συνεργεία τηλεοπτικών σταθμών, βεβηλώστε εκκλησίες, ξηλώστε κάμερες ασφαλείας, φτύστε γέρους και γριές που δυσανασχετούν με τους μετανάστες, απαλλοτριώστε και κατόπιν μοιράστε, σπάστε και ξεσπάστε, γίνετε όλοι οι λόγοι εκείνοι ώστε η σαπίλα του υπάρχοντος και η μικροαστίλα, να περάσουν στο πάνθεον της ιστορίας.

Όσο για την ευθύνη, απλά δεν υπάρχει. Στον κοινωνικό βοθρολυμένα οπου νεοναζί για λόγους τακτικής και image αναλαμβάνουν την ευθύνη για τον χαμό αθώων ανθρώπων, την ευθύνη φέρει αποκλειστικά και μόνο όποιος σωπαίνει η κλείνει τα αφτιά του, αλλα και όποιος συμβιβάζεται χτίζοντας την ασφάλεια του πανω στην υποταγή και την απάθεια.

Ο χρόνος είναι τώρα και ο τόπος είναι εδώ…

.

“δεν είχαμε σκοπό να πάμε τόσο βαθιά
μα κάποιος από μας στο δρόμο πέταξε τη λέξη φωτιά, τη λέξη φωτιά”

.

-Άλφα Στερητικό

Έρως ανίκατε μπάχαλαν

1415297800957_wps_57_BRUSSELS_BELGIUM_NOVEMBER

Ο έρωτας πνίγεται εκεί που κυριαρχεί η υποταγή και εκεί που η κανονικότητα ασφυκτιά, ο ίδιος ανασαίνει..

.

Ισως να γελάσεις, όμως θα ήθελα να γνωριστούμε πάνω στο σώμα ενός φασίστα…! Ναι, τη στιγμή μιας ενέδρας…και εκεί, πανω στο κουφάρι του, να ακουμπήσει το κράνος μου με το παλούκι σου, σαν δυο παλάμες που πλέκονται τα δάκτυλα

Να κοιταχτούμε κάτω από τις κουκούλες βαθιά μέσα στα μάτια επιβεβαιώνοντας έτσι για μια φορά ακόμη τον θείο Αλβέρτο, σταματώντας τον χρόνο για όση ώρα τα βλέμματα μας θα παραμένουν ευθυγραμμισμένα το ένα πάνω στο άλλο, σαν μία επίγεια έκλειψη ηλίου
Είναι η στιγμή που η ύλη μας θα γίνει άπειρη, όσοι και οι ηλίθιοι…όμως τι σημασία μπορεί να εχουν όλα αυτά, αφού κάθε φορά που κοιτιόμαστε, τα πάντα γύρω είναι ψεύτικα…και μόνο εμείς αληθινοί…;

Κι όταν βρούμε τη δύναμη να ξεκολλήσουμε τα βλέμματα, θα είμαστε ακόμη μέρος εκείνου του “μαγικού” τοκετού…πού γεννάει ελευθερία μεσα απ’τη διαδικασία της αφαίρεσης ζωής ενός φασίστα. Κάπου ανάμεσα σε μαινόμενους συντρόφους και ξώφαλτσα κλωτσομπουνίδια…εμείς να αγνοήσουμε τους πάντες και αφού πιαστούμε ο ένας απ’τον άλλο να πέσουμε στο πάτωμα και να κυλήσουμε παρέα με τον χρόνο…

Να πέσουμε στο πάτωμα και να παλέψουμε το ίδιο ΒΙΑΙΑ όπως πιο πρίν που λιντσάραμε εκείνο το μισανθρωπικό σκουπίδι. Να χτυπάμε ο ένας τον άλλο με καύλα, να στριφογυρνάμε στην άσφαλτο νευρικά, με το ίδιο άσβεστο ΜΙΣΟΣ που όμως ξέρουμε καλά και οι δυο πως σε εκείνη την περίπτωση θα πηγάζει απο ΕΡΩΤΑ

Έτσι, χωρίς να μπορεί κανείς απο τους γύρω μας να διακρίνει αν τσακωνόμαστε η όχι. Εμείς εκεί να παραμένουμε στο πάτωμα καμπουριασμένοι, ατσούμπαλοι και άγαρμποι. Μια άμορφη μάζα απο κρέας, δυο πρωτόγονοι με παντελή έλλειψη στυλδύο ζώα που απλά ικανοποιούν τα αρχέγονα ένστικτά τους…εκεί λοιπόν εμείς να κάνουμε έρωτα…δίπλα στον νεκρό φασίστα!

Άλφα Στερητικό

1907507_10206956058401020_8216808594124445696_n

Ο τάφοι σας αυθαίρετοι η μή θα είναι σίγουρα ομαδικοί…

Untitled-1

.

Το lifestyle έχασε την αίγλη του. Εδώ και καιρό το προνόμιο της μαγείας ανήκει αποκλειστικά και μόνο στο μαγικό ραβδάκι της ανάθεσης αλλά και το πανίσχυρο εκείνο ξόρκι που ονομάζεται “εξουσία“. Γιατί μπορεί το lifestyle απο μηδενικό να σε κάνει νούμερο, όμως η ανάθεση και η εξουσιαστική μαρμίτα με το μέλι κατάφεραν να μετατρέψουν τη “Villa Amalias” σε “Κένταυρο” και απο “χώρο ελευθερίας έκφρασης και έναν πολιτικό χώρο κέντρο αντίστασης” (που όποτε οι συνθήκες του αγώνα το απαιτούσαν μεταμορφωνόταν με αστραπιαία αντανακλαστικά, σε αντιφασιστικό κάστρο)… σε ένα “επ ουδενί κοινωνικό κέντρο” παρα μόνο ενα “αυθαίρετο κτήριο παράνομο τελεσίδικα κατεδαφιστέο μέσα σε δάσος κατειλημμένο απο αργόσχολους ψευτοεπαναστατες“…

Φυσικά μπροστά σ’αυτή την ολική μεταμόρφωση μικρή σημασία έχει αν είσαι μηδενικό η όχι. Αφενός γιατί κάποιοι μηδενίζοντας στη ζωή τους, ίσα ίσα που έμαθαν και να μετράνε, αφετέρου γιατί εχουμε να κάνουμε με εξισώσεις που δεν απαρτίζονται απο αριθμούς…αλλά εξισώσεις που αποτελούνται απο “νούμερα“… Τιποτένια υποκείμενα που αποσκοπούν μονο σε ενα αποτέλεσμα και δεν είναι άλλο απο οσο το δυνατών μεγαλύτερο εξουσιαστικό άθροισμα.
Γιατί όπως και να το κάνεις άλλο πράγμα οι αριθμοί και άλλο πράγμα τα “νούμερα“, νούμερα που σκάρωναν προεκλογικά παιχνίδια αποπατώντας και εκμηδενίζοντας τα μέχρι χθες “ιδανικά” τους και που πάνω στις αξίες τους χτίσανε την τωρινή τους αίγλη, την υπεροψία και την αλαζονεία.

Τέλος όσον αφορά για το τι ήταν πραγματικά η Villa, η ο Κένταυρος, αυτό και αν δεν εχει σημασία να το αναλύσουμε…

Εστίες ανομίας η μή, κοινωνική χώροι η οχι, απλώς αυθαίρετα κτήρια η προεικονίσεις απο ένα μακρινό ελεύθερο μέλλον…γι’αυτούς που διψούν για δύναμη και εξουσία και που όπως αποδείχτηκε είναι έτοιμοι να κάνουν τα πάντα για το εύκολο κέρδος ενός αέρα κοπανιστού που αβίαστα σε θέτει ισχυρό έναντι των άλλων, είναι ηταν και θα είναι απλώς άψυχα τσιμέντα και ντουβάρια, που κατέλειξαν σε μπάζα. (αυτό το τελευταίο και κυριολεκτικά και μεταφορικά)
Ενώ για τους ασυμβίβαστους τους ανήσυχους και τους αμοραλιστές, τους αντιρρησίες συνείδησης τους απροσάρμοστους και τους συνωμότες ενάντια στο κράτος, τους μόνιμα ερωτευμένους με τη ζωη για τους επαναστάτες και τους εξεγερμένους, ήταν είναι και θα παραμείνουν για πάντα ιδέες και παν απ’ όλα ΖΩΝΤΑΝΕΣ.

Η Κατερίνα Γώγου έλεγε “Ξέρω πως ποτέ δε σημαδεύουνε στα πόδια. Στο μυαλό είναι ο στόχος” και αυτός είναι ένας παρα πολύ σημαντικός λόγος για μη να μας τρομάζει τίποτα, αφού οι ιδέες είναι ΑΛΕΞΙΣΦΑΙΡΕΣ. Η Villa Amalias ήταν και θα παραμένει κατάληψη για πάντα, ενώ το Κατελλημένο Κοινωνικό Κέντρο Κένταυρος μέσα απο το σύντομο αλλά εφιαλτικό για τους εξουσιαστές ταξίδι του, θα συνεχίσει να μας οδηγεί για πάντα και να μας εμπνέει για δέκα, εκατό χιλιάδες καταλήψεις.

Το μόνο ορθολογιστικά βέβαιο για όλες τις πλευρές είναι πως οι πέτρες κάποια στιγμή θα επιστρέψουν στα κεφάλια αυτών που τις ιδέες μετέτρεψαν σε μπάζα, η γιατί όχι μπορεί και να κοσμήσουν τους τάφους των ίδιων, που αυθαίρετοι η μη θα είναι σίγουρα ομαδικοί.

Άλφα Στερητικό

Μαλβίνα Κάραλη – Των εν ασκήσει λαμψάντων

ScreenShot994

.

Υπάρχει λοιπόν, ομορφιά μου, κάτι πολύ πιο επιδέξιο και ειλικρινές από το να είσαι ο εαυτός σου: το να είσαι ο ρόλος σου. Τελικά, μάλλον ψέματα λέω όταν κλαίγομαι πως τάχα θέλω να μάθω ποια είμαι στην πραγματικότητα. Στα τσακίδια το εδιζησάμην εμεωυτόν. Αφού το βλέπω τόσα χρόνια στην πράξη: Χωρίς τον εαυτό μου, υπάρχω. Χωρίς το ρόλο μου, δεν είμαι τίποτα. Μόνο αυτός με εξάπτει, με πληροί, με αποκαθιστά. Παίζω λοιπόν, χαρά μου – παίζω και πλέκω εγκώμια μιας ζωής που δεν καταλαβαίνει τίποτα έξω από την Τέχνη της. Γιατί δεν μπορώ να εννοήσω και να εννοηθώ παρά σαν αυτουργός της κατασκευής μου. Γιατί ο κόσμος δεν ορίζεται εν τέλει παρά μόνο από τον τρόπο που ο ρόλος μου επινοεί τον εαυτό μου. Στον έρωτα, για παράδειγμα. Όποτε μπαίνω στον ολέθριο χώρο χωρίς το δραματουργικό μου οπλοστάσιο, καταλήγω ένας Δον Κιχώτης σε λαϊκή έκδοση τσέπης. Ο ήρωάς μου, αν θυμάσαι, δεν μπορεί να εστιάσει στο θέμα του, δεν δύναται να εκφραστεί, του αρκεί η απλή αναφορά του ανόητου ονόματός της – Δουλτσινέα – για να γίνει γελοίος. Πόσο την αγαπάει, δεν ξέρει να το πει. Για να δηλώσει την αγάπη του, κάνει μια τούμπα στον αέρα, η πουκαμίσα του σηκώνεται, ο κώλος του μένει έκθετος μπροστά στα μάτια του υπηρέτη του. Ο Δον Κιχώτης εκείνη τη στιγμή είναι ο εαυτός του, αν με εννοείς. Μεγαλειώδες, θα πεις. Θα έκλαιγες μπροστά σε μια τέτοια σκηνή, ναι, είμαι σίγουρη, θα έκλαιγες. Μεγαλειώδες, αλλά και πάλι. Άχαρο. Διόλου δεν το θέλω.

Γιατί λοιπόν να είμαι ο εαυτός μου, αφού μάλιστα αγαπώ τόσο τη μίμηση; Αφού συντάσσομαι με αυτό που λέει ο Τόμας Μαν: “Ο άνθρωπος δεν είναι δυνατόν παρά να μιμείται πάντοτε κάτι που ήδη συνέβη”. Εκ γενετής σμίλευσα ένα και μόνο ρόλο, συρραφή από αγαπημένους θεατρικούς εαυτούς μου. Ξεκίνησα σαν Νίνα – έλεγα μονόλογο πηδώντας σκοινάκι – “Όταν τον δείτε, μην του πείτε τίποτα. Τον αγαπώ περισσότερο από πριν”. Μετά πρόσθεσα λίγη ιψενική Νόρα. Άνοιξα υπάκουα το στόμα μου, “για να δω μήπως το κοριτσάκι μου έφαγε σοκολατάκι και θα καταστρέψει τα δόντια του; Είπαμε. Όχι σοκολάτα”. Άλλες θεατρικές σεζόν ήμουν μια τέλεια θλιμμένη Μελισσάνθη – τι να τον κάνω τον ασαφή σου μακρόκοσμο, θα μείνω στον τιποτένιο κήπο μου, μωρό μου. Και πόσο τέλεια Άλκηστις υπήρξα… Μόνο εγώ από όλες τις τραγικές ηρωίδες θα γινόμουν εκουσίως Χείρωνας, θα κατέβαινα στον Κάτω Κόσμο για να ζήσει ο Αδαής. (Για να μη μάθει ποτέ πώς έζησε.) Μετά βαρέθηκα και έγινα η Λαβίνια. Όχι η μουγγή από τον Τίτο Ανδρόνικο – τότε ακόμα, μουγγή με τίποτα. Η άλλη, του Τόμας Έλιοτ. Αυτή, του Κοκτέιλ πάρτυ. Που φεύγει και κανείς δεν ξέρει πού πάει, αλλά πάντα επιστρέφει. Ό,τι ρόλο όμως και αν έπαιζα, ένα μυστήριο πράμα, προς το φινάλε το γύριζα πάντα σε νύφη. Εκεί επινοούσα τον πραγματικό εαυτό μου. Νύφη που κακοπάθησε – σε όλες τις παραλογές του δημώδους – νύφη από την Κούλουρη (α λα très Gaultier), μα πάνω από όλα νύφη από το Ματωμένο γάμο… “Και με όλα τα παιδιά του γιου σου κρεμασμένα πάνω από τα μαλλιά μου, εγώ πάλι θα έφευγα με τον άλλον, αν μου το ζητούσε”. Και πάει να εγκατασταθεί στο βασίλειο της δοκιμασίας.

Γι’ αυτό παντρεύτηκα με μαύρο νυφικό. Γιατί είχα παράσταση και ήθελα να είμαι μια μικρή Νουρία Εσπέρτ – και έτσι τη σκηνοθέτησα ανδαλουσιάνικα και της φόρεσα μαύρα της νύφης μου. Να αλλάξω λες διανομή; Μπα. Το αποκλείω. Δεν ξέρω να παίζω Μις Τζούλιες. Είμαι σαν τους ηθοποιούς του θεάτρου Νο, που ασκούνται σε ένα και μοναδικό ρόλο – μια ζωή. Γεννήθηκα νύφη, λέω σαν νύφη να συνεχίσω να κάνω καριέρα. Και είμαι τόσο γεννημένη νύφη που ποτέ δεν κατάλαβα πως χώρισα. Απλώς ξαναπαντρευόμουν. Έτσι το θέτω εγώ. Αυτή είναι η περίπτωσή μου. Όλη μου η ψυχανάλυση σε τρεις λέξεις. Οτιδήποτε άλλο (φλερτ, ραντεβού, διαθεσιμότητες, συμβιώσεις, δεσμοί, τηλεφωνήματα και ένας που δεν είναι άντρας μου), όλα αυτά τα επίπονα με κάνουν καρδιακή. Με βγάζουν από το οικοσύστημά μου.

Δεχτείτε με λοιπόν, ω περιπέτειες της αρετής μου εσείς, έκθαμβοι αναγνώστες, με την αβλαβή (;) τρέλα μου. Έτσι θα πάω να κάνω οντισιόν στο Βασιλικό Θέατρο της Σουηδίας. Σαν τον Άντονι Πέρκινς – τελευταία σκηνή του Ψυχώ. Που καθόταν τυλιγμένος στην κουβέρτα του και δεν πείραζε τη μύγα – και αν με δει ο δεσμοφύλακας, θα καταλάβει πόσο άκακος είμαι. Πως ούτε μια μύγα πειράζω, θα κάθομαι στη σκηνή σιωπηλή – ένας κάθετος, εξπρεσιονίστικος φωτισμός θα πέφτει -, δεν χρειάζεται να κάνω τίποτα, όλοι ξέρουν ότι συνέχεια παντρεύομαι, θα καταλάβουν. Πως αυτός ο ρόλος γράφτηκε πάνω μου. Πως καμιά δεν θα τον παίξει καλύτερα…

Ø

l_-3-

Αποσπάσματα από το βιβλίο Σαββατογεννημένη – Τα τελευταία κείμενα της Μαλβίνας Κάραλη 2000-2001

Προσοχή στο κενό ανάμεσα στην Άννυ και την αδρΆννυα

11238965_446992532124667_7490832556231898195_n

της Κ. Fullmoon:

.

Ένας στους τέσσερεις Έλληνες αγοράζουν σεξ με θύματα τράφικινγκ, ή με ανήλικα κορίτσια που τα εκμεταλλεύονται ξένες και εγχώριες μαφίες. Kορίτσια που καταλήγουν με Aids είτε γιατί το κολλάνε απ’ τη σύριγγα της πρέζας -που μπαίνει στη φλέβα τους ακόμα και παρά τη θέλησή τους για να μετατρέπονται σε άβουλα κομμάτια κρέας- είτε γιατί το κολλάνε από τα σάπια κομμάτια κρέας που αδειάζουν πάνω στο κορμί τους τα βίτσια τους χωρίς προφύλαξη.

Ένας στους τέσσερεις Έλληνες έχει αγοράσει σεξ, με κοπέλα που μπορεί να κλαίει σιωπηρά τη νύχτα απ’ το μαρτύριό της τρέμοντας μην ακουστεί και τη χτυπήσουν κι άλλο, ή που εύχεται με ματωμένη μύτη απ’ το ξύλο να πεθάνει, αλλά δεν μπορεί να κάνει ούτε αυτό, γιατί τόσο πολύ δεν ελέγχει τη ζωή της.

Τέσσερεις στους τέσσερεις Έλληνες καταδίκασαν χτες με φρίκη και αποτροπιασμό το έγκλημα σε βάρος της μικρούλας, ζητώντας να χορέψουν, να φτύσουν, να χέσουν, να κατουρήσουν πάνω στον τάφο του φονιά, πρεζάκια, πούστη, πατέρα, και κανιβαλίζοντας την πουτάνα, χασικλού μάνα. Ανάμεσά τους κράυγαζε κι ο ένας στους τέσσερεις, αυτός που ίσως θα γαμούσε την Άννυ στα δεκάξι της, στο κέντρο της Αθήνας ή όποιας άλλης πόλης της επιφύλασσε το μέλλον της αθλιότητας που αποκαλούνταν «ζωή» γι’ αυτό το κοριτσάκι, κι αφού εξελισσόταν σήμερα μέσα σε τέτοιες συνθήκες, μπορεί εύκολα να κατέληγε στα χέρια των εμπόρων της σάρκας, ή και της παιδικής πορνογραφίας αύριο.

Ο φονιάς πατέρας λίγο με ενδιαφέρει, γιατί η ψυχοπαθολογία του είναι τόσο βαθιά, που παροπλίστηκε από μόνος του στα 27 του και δόθηκε από μόνος του βορά στις αρένες του Καίσαρα. Θα καεί τώρα στην πυρά των μαγισσών που στήνονται για να μπορεί να αποστασιοποιείται από τις δικές του ευθύνες, ο νοικοκυραίος της διπλανής πόρτας -αυτός που τις νύχτες βολτάρει στην Αθηνάς στις ανήλικες πόρνες- να λυτρώνεται από τη δική του σαπίλα, να παίρνει άφεση για τη δική του συνενοχή με την ευλογία μιας κοινωνίας άρτου και θεαμάτων, που τον απαλλάσσει από οποιαδήποτε σχέση με τέτοιους φονιάδες, έτσι ώστε να μουδιάζει τελικά χορτασμένος κι αυτοκατεσταλμένος μέσα στο παραιτημένο, νοσηρό τίποτα που δέχεται να έχει για ζωή.

Κι αφού πια αποδοθεί η δικαιοσύνη του όχλου στο φονιά, κι αφού χορτάσει τιμωρία ο ατιμώτητος τιμωρός, αυτός που γαμούσε προχτές την δεκαεξάχρονη Άννυ,Τερέζα, Αμίνα, Μαρία, Νιέβες, θα πέσει για ύπνο, παίζοντας πρώτα τη μαλακία που τον χαλαρώνει, και με τα μάτια κλειστά θα θυμάται τη φρέσκια προχτεσινή δεκαεξάχρονη σάρκα, και καθώς θα τρέμει στα σκοτεινά, θα προσέχει μην ακουμπήσει κατά λάθος τη γυναίκα του, και για να μη την ξυπνήσει, αλλά και για να μην τον ξενερώσει ο κώλος της, ο γεμάτος κυτταρίτιδα, και του πέσει. Αφού τελειώσει στα πνιχτά, λερώνοντας το μοσχομυριστό σώβρακο που του’χε η γυναίκα του σιδερωμένο, και καλά μπαλωμένο να μη φαίνεται, θα ροχαλίσει.

Το πρωί θα αφήσει λεφτά στη γυναίκα του για τη λαϊκή, για το φροντιστήριο των παιδιών και τη ΔΕΗ γαμωσταυρίζοντας για την ακρίβεια, θα φωνάξει στην κόρη του που φεύγει κι εκείνη για το σχολείο πως αν την ξαναδεί με τέτοιο μπλουζάκι σαν αυτό τις προάλλες που ήταν τα μισά βυζιά της έξω για θα την πατήσει κάτω, και θα φύγει για το μαγαζί.

Η γυναίκα του -η μία στις τέσσερεις Ελληνίδες που έχει για στεφάνι της και για κορώνα στο κεφάλι της κάποιον που γαμάει δεκαεξάχρονες για λεφτά- και που μεγαλώνει τα παιδιά για να γίνουν «σωστοί αθρώποι κι όχι ζωάδια», θα κάνει τις δουλειές του σπιτιού, και τινάζοντας τα χαλιά, θα μιλήσει απ’ το μπαλκόνι με τη γειτόνισσα γι’ αυτή τη μαύρη με τα χαϊμαλιά και τις τζίβες, που μας έχει κουβαλήθεί εδώ και νοικιάζει στο υπόγειο, κι επειδή είναι βρωμιάρα έχουμε γεμίσει κατσαρίδες, και κυκλοφοράει με τον κώλο έξω όλη μέρα, και τη βλέπει κι ο γέρος του τρίτου και του τρέχουν τα σάλια, που δεν ντρέπεται δηλαδή κι αυτός εκατό χρόνων άνθρωπος, αλλά τι να πεις τώρα αυτός γέρος είναι, χαμένα τα’χει, το ξέκωλο φταίει.

Ύστερα θα πάει στη λαϊκή και γυρνώντας σπίτι να μαγειρέψει, θα περάσει από την εκκλησία -δεν πειράζει που είναι φορτωμένη σα μουλάρι και θα της φύγει ο πάτος- πρέπει ν’ ανάψει ένα κερί, είναι των Ταξιαρχών σήμερα.

Γυρίζοντας θα διασταυρωθεί στην εξώπορτα με τη φοιτήτρια με τα μωβ μαλλιά και τα σκουλαρίκια στη μύτη αυτή που είναι σαν μαϊμού, γι’ αυτό ταίριαξε με την αράπω – δεν ντρέπεται, και άραγε το ξέρουν οι γονείς της που της στέλουν λεφτά για να σπουδάσει ότι είναι όλο όλο σούξου μούξου με τη βρωμιάρα και της πάει το μούλικο βόλτα όταν πλένει τα σκαλιά αυτή, για να καλοπερνάνε και να μας κουβαληθούνε κι άλλοι!

Μετά μόλις μπει στο σπίτι, θα βάλει γρήγορα-γρήγορα το φαϊ και θα ανοίξει τηλεόραση μη χάσει τα νέα για τη συνέχεια μ’ αυτόν που έβρασε το παιδάκι, που να το βράσουν το τέρας αφού το παλουκώσουν και το γδάρουν ζωντανό πρώτα

Προσωπικά χέστηκα για το φονιά. Τον ξέρω κι εγώ όπως τον ξέρουν και τον δείχνουν όλοι. Το πρόβλημά μου είναι αυτό το απαλλαγμένο από κάθε κατηγορία, θανατηφόρο ζευγάρι, που μεγαλώνει τις αυριανές συνειδήσεις, και που όσο γλαφυρά κι αν το σκιαγραφώ πάνω στο χαρτί, όταν διασταυρώνομαι μαζί τους εκεί έξω, επειδή έχουν την ασυλία του όχλου στον οποίο ανήκουν και δεν τους αναγνωρίζω με τη μία, αν τους σκουντήσω στο δρόμο κατά λάθος, τους ζητάω συγνώμη, κι όταν τους πέφτουν τα ψώνια απ’ τη λαϊκή σκύβω να τους βοηθήσω να τα μαζέψουν.

.

ΠΗΓΗ: K. Fullmoon