Ο λαός σας γνωρίζει…και θα σας τσακίσει και πάλι!

oafi
.
Πάντα γούσταρα τον Παφίλη όταν έπαιρνε θέση ενάντια στους φασίστες, όσο και ας βρισκόμαστε (κακά τα ψέμματα) σε αντίπαλα στρατόπεδα…Οι βασικοί λόγοι που αρχικά συμπάθησα τον Παφίλη είναι γιατί όλη του αυτή η εμπάθεια και το αντιφασιστικό μένος που βγάζει κάθε φορά που απευθύνεται προς το μέρος κάποιου φασίστα, εκτός του οτι φαίνεται στα μάτια πως εκείνη την ώρα το ζεί ο άνθρωπος και οτι αρρωσταίνει…παράλληλα νομίζω πως είναι και ολοφάνερο οτι δεν κρύβεται κανέναν ίχνος σκοπιμότητας πίσω απ’ολο αυτό, αλλά ούτε και να να πρόκειται για κάποιο “επικοινωνιακό τρίκ”.
.
Νομίζω πως είναι αρκετά σημαντικοί λόγοι για να συμπαθείς κάποιον, που όπως και πολλούς άλλους δεν τον γνωρίζεις προσωπικά…παρα μόνο μέσω του βήματος του αστικού κοινοβουλίου, με το τελευταίο να φαντάζει εντελώς περιττό να αναλυθεί, για όλους τους λόγους του κόσμου! Άλλοι τοσοι λόγοι λοιπόν καθιστούν τον Θανάση Παφίλη του ΚΚΕ, εαν όχι αξιοπρεπή τουλάχιστον συμπαθητικό και είναι πραγματικά απίστευτο το γεγονός του να βλέπεις έναν άνθρωπο που όπως και να το κάνουμε ενώ είναι κομμάτι της εξουσίας…απο την άλλη να έχει αυθόρμητες αντιδράσεις όταν εχει να κάνει με φασίστες, να κινείται ενστικτωδώς πολλές φορές η να υψώνει ανάστημα, όπως και το να σχηματίζεται στα μάτια του πάντα το ΙΔΙΟ αντιφασιστικό βλέμμα!
.
Όταν λοιπόν ο Παφίλης βγάζει έξω τον αντιφα Παφίλη κλειδώνει πραγματικά…σκαλώνει το κεφάλι του πως το λένε. Δεν έχω κανένα λόγο να μην πιστεύω οτι πάνω σε μια τέτοια μανούρα πως δεν θα τον ένοιαζε καθόλου να χάσει ακόμη και τη θέση του απο το κόμμα, και γιατί όχι και σε μια πιο “πριβέ” περίπτωση να εκτελέσει ακόμη και κάποιο φασιστικό σκουπίδι. Πραγματικά πεθαίνω κάθε φορά που ξεκινάει να τα χώνει και η ηδη κάπως “ιδιαίτερη” (και με αρκετές δώσεις “μαγκιάς”) προφορά του…ξεφεύγει τελείως και λέξη με την λέξη γίνεται όλο και πιο “πεζοδρομιακή” ;-ρ
.
…εν κατακλείδι, απο τη στιγμή που θα υποπέσει στην αντίληψη του Παφίλη κάποιος φασίστας και πολύ περισσότερο απο τη στιγμή που θα του απευθύνει τον λόγο και για όσο χρονικό διάστημα διαρκέσει αυτή η “επικοινωνία”…όλο εκείνο το διάστημα ο Παφίλης πάβει να είναι ΚΚΕς! Αν κάποιοι το βρίσκουν υπερβολικό…εντάξει…ίσως και να συνεχίζει ακόμη να είναι ΚΚΕς ο Παφίλης, όμως ξεκάθαρα είναι απο εκείνη την Κυβέρνηση βουνού (;-ρ) ….και οχι απο αυτό το αστικό έκτρωμα που ασελγεί εδώ και δεκαετίες ανενόχλητο πάνω στην έννοια του κομμουνισμού.
.
Εδώ το απολαυστικό και τελευταίο του ξεβράκωμα στο νεοναζιστικό μόρφωμα της χρυσής αυγής:
.
.
.
και ένα λίγο πιο παλιό…
.
.
.
ΥΓ: Παρόλα αυτά δεν μπορώ να μη σχολιάσω το γεγονός οτι το ξεβράκωμα του Παφίλη προς τους νεοναζί της ΧΑ, συνέβει παραμονές Αγ. Βαλεντίνου….η αλλιώς αν προτιμάτε τρεις μέρες πριν απο την επέτειο των 71 χρόνων απο τότε που το ΚΚΕ…έριχνε “χυλόπιτα” στους εξεγερμένους όλης της χώρας…εκτελώντας την ίδία μερα παράλληλα σε δημόσια θέα την αξιοπρέπεια….στη Βάρκιζα.
.
.
Άλφα Στερητικό
Advertisements

Για τη φωτιά νωρίτερα στην οδό Θεμιστοκλέους

exarheia-660x300

Φωτιά νωρίτερα σε κατάστημα ρούχων στην όδο Θεμιστοκλέους στα Εξάρχεια. Τραγική φιγούρα η κυρία Μαρία ιδιοκτήτρια του καταστήματος, η οποία ετοιμαζόταν να βγεί του χρόνου (2016) στη σύνταξη. Το κατάστημα καταστράφηκε ολοσχερώς ενώ κινδύνεψαν ανθρώπινες (και όχι μόνο) ζωές ενοίκων οι οποίοι άργησαν να αντιληφθούν και σε κάποιες περιπτώσεις δεν αντιλήφθηκαν καθόλου την πυρκαγιά.

Ως εδώ μολονότι δυσάρεστα τα γεγονότα τουλάχιστον παραμένουν στο φάσμα της λογικής…

Στα κάπως παράξενα τώρα, η πυροσβεστική η οποία ενώ υποτίθεται οτι βρισκόταν σε επιφυλακή σήμερα και όχι σε όλη την Ελλάδα, αλλά συγκεκριμένα για το κέντρο και ΤΑ ΕΞΑΡΧΕΙΑ, άργησε περισσότερο και απο μέρες που ίσως υπολειτουργεί. Περιμένανε λεει διμοιρίες για κάλυψη απο την ΕΛ.ΑΣ για να επέμβουν…
Απο την ΕΛ.ΑΣ η οποία βρισκόταν επίσης σε επιφυλακή για το κέντρο και ΤΑ ΕΞΑΡΧΕΙΑ και στα οποία Εξάρχεια για πρώτη φορά ύστερα απο πολλούς μήνες, είχε ήδη τη στιγμή της πυρκαγιάς παραπεταγμένες διμοιρίες επι της Στουρνάρη, Σολωμού και την Πατησίων. (Με τα πόδια απ’το σημείο της πυρκαγιάς 2 λεπτά, με μεσαιωνική πανοπλία).

Πριν σκεφτεί κάποιος πως μπορεί να κόλλησαν στην κίνηση τα οχήματα της πυροσβεστικής, να επισημάνω πως οι δρόμοι σε όλο το κέντρο λόγο του φόβου επεισοδίων αλλά και της λήψης μέτρων για τα συλλαλητήρια, είναι πιο έρημοι και απο δεκαπενταύγουστο με μουντιάλ!

2423240

Το κερασάκι στην τούρτα, η πληροφορία πως η φωτιά προήλθε απο μολότοφ την οποία πέταξε άτομο-η ομάδα ατόμων που είχα καλυμμένα τα χαρακτηριστικά τους προσώπου τους…
Σενάριο το οποίο μονο συνωμοσία και κακές σκέψεις για τα σώματα (αν)ασφαλείας μπορεί να γεννήσει και πως αλλιώς αφού σαν σενάριο είναι περα για πέρα υπερβολικό ακόμη και για την πιο ακραία καφρίλα της Εξαρχειώτικης πραγματικότητας…
Απο την αλλη βέβαια είναι και υπερβολικά ηλίθιο σαν αφορμή για προβοκάτσια…εκ πρώτης όψεως φυσικά…
Γιατί αν το βάλουμε κάτω και το ξανασκεφτούμε και κυρίως οτι μιλάμε για προβοκάτσια που κατα πάσα πιθανότητα προέρχεται απο τα σαΐνια της ΕΛ.ΑΣ…τότε όλα αποκτούν λογική και τίποτα πια δεν φαντάζει ακραίο σαν σενάριο…

Είναι το ΚΡΑΤΟΣ ηλίθιε…το ίδιο κράτος που πρίν 7 χρόνια σήκωσε το όπλο και δολοφόνησε τον Αλέξη λίγα μέτρα πιο πάνω απ’το κατάστημα της κυρίας Μαρίας. Όπως όλα τα θηρία έτσι και το κρατικό κτήνος όταν φοβάται δείχνει τα δόντια του για να τρομάξει και να αποπροσανατολίσει…
Όμως τα δόντια του είναι σάπια όπως και οι προβοκάτσιες του άλλωστε…και εφόσον δεν κατάφερε να μας αποπροσανατολίσει, πλησιάζει η στιγμή που θα το αναγκάσουμε εμείς να ΔΥΣΕΙ.

Για τον Αλέξη και για όλους τους λόγους του κόσμου, ραντεβού στους φραγμένους δρόμους που ανοίγουν μονοπάτια…

-Άλφα Στερητικό

.

EDIT: Την ώρα που έγραφα αυτό το κείμενο, στην σελίδα των Εξαρχείων στο Facebook (Τα Εξάρχειά μας) αναρτήθηκε το παρακάτω κειμενάκι:

ejar

Αναλαμβάνω την ευθύνη, βάζεις τη βενζίνη;

IMG35992

.

«σε ό,τι αφορά την πολιτική ευθύνη για τη δολοφονία στο Κερατσίνι την αναλαμβάνουμε, αλλά ποινική ευθύνη δεν υπάρχει»
-Ν. Μιχαλολιάκος, πρόεδρος της Χρυσής Αυγής, μία μέρα πριν την επέτειο δύο χρόνων απο την δολοφονία του Παύλου Φύσσα.

.

Εκτελέστε κάθε νεοναζιστικό σκουπίδι, ξυλοφορτώστε κάθε εξουσιαστικό παραπέτασμα, καταστήστε ανίκανο κάθε μισάνθρωπο που γνωρίζετε.

Στείλτε στην εντατική πατριώτες, ρίξτε σε κώμα εθνικιστές, ανοίξτε φασιστικά κεφάλια, εξασκηθείτε στην ανατομία ζωτικών οργάνων πάνω σε κουφάρια κρατικών σκυλιών, βάλτε βόμβες, προκαλέστε δολιοφθορές, διαδώστε ψεύτικες ειδήσεις, θρυμματίστε με βαριοπούλα πόδια πολιτικών, κωλυσιεργείστε και παραιτηθείτε απ’τη δουλειά, σαμποτάρετε ακυρωτικά μηχανήματα, ανατινάξτε τράπεζες, λερώστε καθαρούς τοίχους, αντιμιλήστε σε ματσό τύπους, ελέγξτε ελεγκτές και κατόπιν χτυπήστε τους, παραμορφώστε κάθε πατριαρχική μουτσούνα, βανδαλίστε κάθε καπιταλιστικό είδωλο και πυρπολείστε οτι συμβολίζει το κράτος.

Ισοπεδώστε κάθε σύνορο και κάθε εξουσιαστική σχέση, ληστέψτε, βάλτε φωτιά σε κάδους, βιαιοπραγήστε και χλευάστε κομματόσκυλα, τουμπάρετε κομματικά περίπτερα, συνωμοτήστε, καταστρέψτε, ξεφτιλίστε συνεργεία τηλεοπτικών σταθμών, βεβηλώστε εκκλησίες, ξηλώστε κάμερες ασφαλείας, φτύστε γέρους και γριές που δυσανασχετούν με τους μετανάστες, απαλλοτριώστε και κατόπιν μοιράστε, σπάστε και ξεσπάστε, γίνετε όλοι οι λόγοι εκείνοι ώστε η σαπίλα του υπάρχοντος και η μικροαστίλα, να περάσουν στο πάνθεον της ιστορίας.

Όσο για την ευθύνη, απλά δεν υπάρχει. Στον κοινωνικό βοθρολυμένα οπου νεοναζί για λόγους τακτικής και image αναλαμβάνουν την ευθύνη για τον χαμό αθώων ανθρώπων, την ευθύνη φέρει αποκλειστικά και μόνο όποιος σωπαίνει η κλείνει τα αφτιά του, αλλα και όποιος συμβιβάζεται χτίζοντας την ασφάλεια του πανω στην υποταγή και την απάθεια.

Ο χρόνος είναι τώρα και ο τόπος είναι εδώ…

.

“δεν είχαμε σκοπό να πάμε τόσο βαθιά
μα κάποιος από μας στο δρόμο πέταξε τη λέξη φωτιά, τη λέξη φωτιά”

.

-Άλφα Στερητικό

Έρως ανίκατε μπάχαλαν

1415297800957_wps_57_BRUSSELS_BELGIUM_NOVEMBER

Ο έρωτας πνίγεται εκεί που κυριαρχεί η υποταγή και εκεί που η κανονικότητα ασφυκτιά, ο ίδιος ανασαίνει..

.

Ισως να γελάσεις, όμως θα ήθελα να γνωριστούμε πάνω στο σώμα ενός φασίστα…! Ναι, τη στιγμή μιας ενέδρας…και εκεί, πανω στο κουφάρι του, να ακουμπήσει το κράνος μου με το παλούκι σου, σαν δυο παλάμες που πλέκονται τα δάκτυλα

Να κοιταχτούμε κάτω από τις κουκούλες βαθιά μέσα στα μάτια επιβεβαιώνοντας έτσι για μια φορά ακόμη τον θείο Αλβέρτο, σταματώντας τον χρόνο για όση ώρα τα βλέμματα μας θα παραμένουν ευθυγραμμισμένα το ένα πάνω στο άλλο, σαν μία επίγεια έκλειψη ηλίου
Είναι η στιγμή που η ύλη μας θα γίνει άπειρη, όσοι και οι ηλίθιοι…όμως τι σημασία μπορεί να εχουν όλα αυτά, αφού κάθε φορά που κοιτιόμαστε, τα πάντα γύρω είναι ψεύτικα…και μόνο εμείς αληθινοί…;

Κι όταν βρούμε τη δύναμη να ξεκολλήσουμε τα βλέμματα, θα είμαστε ακόμη μέρος εκείνου του “μαγικού” τοκετού…πού γεννάει ελευθερία μεσα απ’τη διαδικασία της αφαίρεσης ζωής ενός φασίστα. Κάπου ανάμεσα σε μαινόμενους συντρόφους και ξώφαλτσα κλωτσομπουνίδια…εμείς να αγνοήσουμε τους πάντες και αφού πιαστούμε ο ένας απ’τον άλλο να πέσουμε στο πάτωμα και να κυλήσουμε παρέα με τον χρόνο…

Να πέσουμε στο πάτωμα και να παλέψουμε το ίδιο ΒΙΑΙΑ όπως πιο πρίν που λιντσάραμε εκείνο το μισανθρωπικό σκουπίδι. Να χτυπάμε ο ένας τον άλλο με καύλα, να στριφογυρνάμε στην άσφαλτο νευρικά, με το ίδιο άσβεστο ΜΙΣΟΣ που όμως ξέρουμε καλά και οι δυο πως σε εκείνη την περίπτωση θα πηγάζει απο ΕΡΩΤΑ

Έτσι, χωρίς να μπορεί κανείς απο τους γύρω μας να διακρίνει αν τσακωνόμαστε η όχι. Εμείς εκεί να παραμένουμε στο πάτωμα καμπουριασμένοι, ατσούμπαλοι και άγαρμποι. Μια άμορφη μάζα απο κρέας, δυο πρωτόγονοι με παντελή έλλειψη στυλδύο ζώα που απλά ικανοποιούν τα αρχέγονα ένστικτά τους…εκεί λοιπόν εμείς να κάνουμε έρωτα…δίπλα στον νεκρό φασίστα!

Άλφα Στερητικό

1907507_10206956058401020_8216808594124445696_n

Ο τάφοι σας αυθαίρετοι η μή θα είναι σίγουρα ομαδικοί…

Untitled-1

.

Το lifestyle έχασε την αίγλη του. Εδώ και καιρό το προνόμιο της μαγείας ανήκει αποκλειστικά και μόνο στο μαγικό ραβδάκι της ανάθεσης αλλά και το πανίσχυρο εκείνο ξόρκι που ονομάζεται “εξουσία“. Γιατί μπορεί το lifestyle απο μηδενικό να σε κάνει νούμερο, όμως η ανάθεση και η εξουσιαστική μαρμίτα με το μέλι κατάφεραν να μετατρέψουν τη “Villa Amalias” σε “Κένταυρο” και απο “χώρο ελευθερίας έκφρασης και έναν πολιτικό χώρο κέντρο αντίστασης” (που όποτε οι συνθήκες του αγώνα το απαιτούσαν μεταμορφωνόταν με αστραπιαία αντανακλαστικά, σε αντιφασιστικό κάστρο)… σε ένα “επ ουδενί κοινωνικό κέντρο” παρα μόνο ενα “αυθαίρετο κτήριο παράνομο τελεσίδικα κατεδαφιστέο μέσα σε δάσος κατειλημμένο απο αργόσχολους ψευτοεπαναστατες“…

Φυσικά μπροστά σ’αυτή την ολική μεταμόρφωση μικρή σημασία έχει αν είσαι μηδενικό η όχι. Αφενός γιατί κάποιοι μηδενίζοντας στη ζωή τους, ίσα ίσα που έμαθαν και να μετράνε, αφετέρου γιατί εχουμε να κάνουμε με εξισώσεις που δεν απαρτίζονται απο αριθμούς…αλλά εξισώσεις που αποτελούνται απο “νούμερα“… Τιποτένια υποκείμενα που αποσκοπούν μονο σε ενα αποτέλεσμα και δεν είναι άλλο απο οσο το δυνατών μεγαλύτερο εξουσιαστικό άθροισμα.
Γιατί όπως και να το κάνεις άλλο πράγμα οι αριθμοί και άλλο πράγμα τα “νούμερα“, νούμερα που σκάρωναν προεκλογικά παιχνίδια αποπατώντας και εκμηδενίζοντας τα μέχρι χθες “ιδανικά” τους και που πάνω στις αξίες τους χτίσανε την τωρινή τους αίγλη, την υπεροψία και την αλαζονεία.

Τέλος όσον αφορά για το τι ήταν πραγματικά η Villa, η ο Κένταυρος, αυτό και αν δεν εχει σημασία να το αναλύσουμε…

Εστίες ανομίας η μή, κοινωνική χώροι η οχι, απλώς αυθαίρετα κτήρια η προεικονίσεις απο ένα μακρινό ελεύθερο μέλλον…γι’αυτούς που διψούν για δύναμη και εξουσία και που όπως αποδείχτηκε είναι έτοιμοι να κάνουν τα πάντα για το εύκολο κέρδος ενός αέρα κοπανιστού που αβίαστα σε θέτει ισχυρό έναντι των άλλων, είναι ηταν και θα είναι απλώς άψυχα τσιμέντα και ντουβάρια, που κατέλειξαν σε μπάζα. (αυτό το τελευταίο και κυριολεκτικά και μεταφορικά)
Ενώ για τους ασυμβίβαστους τους ανήσυχους και τους αμοραλιστές, τους αντιρρησίες συνείδησης τους απροσάρμοστους και τους συνωμότες ενάντια στο κράτος, τους μόνιμα ερωτευμένους με τη ζωη για τους επαναστάτες και τους εξεγερμένους, ήταν είναι και θα παραμείνουν για πάντα ιδέες και παν απ’ όλα ΖΩΝΤΑΝΕΣ.

Η Κατερίνα Γώγου έλεγε “Ξέρω πως ποτέ δε σημαδεύουνε στα πόδια. Στο μυαλό είναι ο στόχος” και αυτός είναι ένας παρα πολύ σημαντικός λόγος για μη να μας τρομάζει τίποτα, αφού οι ιδέες είναι ΑΛΕΞΙΣΦΑΙΡΕΣ. Η Villa Amalias ήταν και θα παραμένει κατάληψη για πάντα, ενώ το Κατελλημένο Κοινωνικό Κέντρο Κένταυρος μέσα απο το σύντομο αλλά εφιαλτικό για τους εξουσιαστές ταξίδι του, θα συνεχίσει να μας οδηγεί για πάντα και να μας εμπνέει για δέκα, εκατό χιλιάδες καταλήψεις.

Το μόνο ορθολογιστικά βέβαιο για όλες τις πλευρές είναι πως οι πέτρες κάποια στιγμή θα επιστρέψουν στα κεφάλια αυτών που τις ιδέες μετέτρεψαν σε μπάζα, η γιατί όχι μπορεί και να κοσμήσουν τους τάφους των ίδιων, που αυθαίρετοι η μη θα είναι σίγουρα ομαδικοί.

Άλφα Στερητικό

Μαλβίνα Κάραλη – Των εν ασκήσει λαμψάντων

ScreenShot994

.

Υπάρχει λοιπόν, ομορφιά μου, κάτι πολύ πιο επιδέξιο και ειλικρινές από το να είσαι ο εαυτός σου: το να είσαι ο ρόλος σου. Τελικά, μάλλον ψέματα λέω όταν κλαίγομαι πως τάχα θέλω να μάθω ποια είμαι στην πραγματικότητα. Στα τσακίδια το εδιζησάμην εμεωυτόν. Αφού το βλέπω τόσα χρόνια στην πράξη: Χωρίς τον εαυτό μου, υπάρχω. Χωρίς το ρόλο μου, δεν είμαι τίποτα. Μόνο αυτός με εξάπτει, με πληροί, με αποκαθιστά. Παίζω λοιπόν, χαρά μου – παίζω και πλέκω εγκώμια μιας ζωής που δεν καταλαβαίνει τίποτα έξω από την Τέχνη της. Γιατί δεν μπορώ να εννοήσω και να εννοηθώ παρά σαν αυτουργός της κατασκευής μου. Γιατί ο κόσμος δεν ορίζεται εν τέλει παρά μόνο από τον τρόπο που ο ρόλος μου επινοεί τον εαυτό μου. Στον έρωτα, για παράδειγμα. Όποτε μπαίνω στον ολέθριο χώρο χωρίς το δραματουργικό μου οπλοστάσιο, καταλήγω ένας Δον Κιχώτης σε λαϊκή έκδοση τσέπης. Ο ήρωάς μου, αν θυμάσαι, δεν μπορεί να εστιάσει στο θέμα του, δεν δύναται να εκφραστεί, του αρκεί η απλή αναφορά του ανόητου ονόματός της – Δουλτσινέα – για να γίνει γελοίος. Πόσο την αγαπάει, δεν ξέρει να το πει. Για να δηλώσει την αγάπη του, κάνει μια τούμπα στον αέρα, η πουκαμίσα του σηκώνεται, ο κώλος του μένει έκθετος μπροστά στα μάτια του υπηρέτη του. Ο Δον Κιχώτης εκείνη τη στιγμή είναι ο εαυτός του, αν με εννοείς. Μεγαλειώδες, θα πεις. Θα έκλαιγες μπροστά σε μια τέτοια σκηνή, ναι, είμαι σίγουρη, θα έκλαιγες. Μεγαλειώδες, αλλά και πάλι. Άχαρο. Διόλου δεν το θέλω.

Γιατί λοιπόν να είμαι ο εαυτός μου, αφού μάλιστα αγαπώ τόσο τη μίμηση; Αφού συντάσσομαι με αυτό που λέει ο Τόμας Μαν: “Ο άνθρωπος δεν είναι δυνατόν παρά να μιμείται πάντοτε κάτι που ήδη συνέβη”. Εκ γενετής σμίλευσα ένα και μόνο ρόλο, συρραφή από αγαπημένους θεατρικούς εαυτούς μου. Ξεκίνησα σαν Νίνα – έλεγα μονόλογο πηδώντας σκοινάκι – “Όταν τον δείτε, μην του πείτε τίποτα. Τον αγαπώ περισσότερο από πριν”. Μετά πρόσθεσα λίγη ιψενική Νόρα. Άνοιξα υπάκουα το στόμα μου, “για να δω μήπως το κοριτσάκι μου έφαγε σοκολατάκι και θα καταστρέψει τα δόντια του; Είπαμε. Όχι σοκολάτα”. Άλλες θεατρικές σεζόν ήμουν μια τέλεια θλιμμένη Μελισσάνθη – τι να τον κάνω τον ασαφή σου μακρόκοσμο, θα μείνω στον τιποτένιο κήπο μου, μωρό μου. Και πόσο τέλεια Άλκηστις υπήρξα… Μόνο εγώ από όλες τις τραγικές ηρωίδες θα γινόμουν εκουσίως Χείρωνας, θα κατέβαινα στον Κάτω Κόσμο για να ζήσει ο Αδαής. (Για να μη μάθει ποτέ πώς έζησε.) Μετά βαρέθηκα και έγινα η Λαβίνια. Όχι η μουγγή από τον Τίτο Ανδρόνικο – τότε ακόμα, μουγγή με τίποτα. Η άλλη, του Τόμας Έλιοτ. Αυτή, του Κοκτέιλ πάρτυ. Που φεύγει και κανείς δεν ξέρει πού πάει, αλλά πάντα επιστρέφει. Ό,τι ρόλο όμως και αν έπαιζα, ένα μυστήριο πράμα, προς το φινάλε το γύριζα πάντα σε νύφη. Εκεί επινοούσα τον πραγματικό εαυτό μου. Νύφη που κακοπάθησε – σε όλες τις παραλογές του δημώδους – νύφη από την Κούλουρη (α λα très Gaultier), μα πάνω από όλα νύφη από το Ματωμένο γάμο… “Και με όλα τα παιδιά του γιου σου κρεμασμένα πάνω από τα μαλλιά μου, εγώ πάλι θα έφευγα με τον άλλον, αν μου το ζητούσε”. Και πάει να εγκατασταθεί στο βασίλειο της δοκιμασίας.

Γι’ αυτό παντρεύτηκα με μαύρο νυφικό. Γιατί είχα παράσταση και ήθελα να είμαι μια μικρή Νουρία Εσπέρτ – και έτσι τη σκηνοθέτησα ανδαλουσιάνικα και της φόρεσα μαύρα της νύφης μου. Να αλλάξω λες διανομή; Μπα. Το αποκλείω. Δεν ξέρω να παίζω Μις Τζούλιες. Είμαι σαν τους ηθοποιούς του θεάτρου Νο, που ασκούνται σε ένα και μοναδικό ρόλο – μια ζωή. Γεννήθηκα νύφη, λέω σαν νύφη να συνεχίσω να κάνω καριέρα. Και είμαι τόσο γεννημένη νύφη που ποτέ δεν κατάλαβα πως χώρισα. Απλώς ξαναπαντρευόμουν. Έτσι το θέτω εγώ. Αυτή είναι η περίπτωσή μου. Όλη μου η ψυχανάλυση σε τρεις λέξεις. Οτιδήποτε άλλο (φλερτ, ραντεβού, διαθεσιμότητες, συμβιώσεις, δεσμοί, τηλεφωνήματα και ένας που δεν είναι άντρας μου), όλα αυτά τα επίπονα με κάνουν καρδιακή. Με βγάζουν από το οικοσύστημά μου.

Δεχτείτε με λοιπόν, ω περιπέτειες της αρετής μου εσείς, έκθαμβοι αναγνώστες, με την αβλαβή (;) τρέλα μου. Έτσι θα πάω να κάνω οντισιόν στο Βασιλικό Θέατρο της Σουηδίας. Σαν τον Άντονι Πέρκινς – τελευταία σκηνή του Ψυχώ. Που καθόταν τυλιγμένος στην κουβέρτα του και δεν πείραζε τη μύγα – και αν με δει ο δεσμοφύλακας, θα καταλάβει πόσο άκακος είμαι. Πως ούτε μια μύγα πειράζω, θα κάθομαι στη σκηνή σιωπηλή – ένας κάθετος, εξπρεσιονίστικος φωτισμός θα πέφτει -, δεν χρειάζεται να κάνω τίποτα, όλοι ξέρουν ότι συνέχεια παντρεύομαι, θα καταλάβουν. Πως αυτός ο ρόλος γράφτηκε πάνω μου. Πως καμιά δεν θα τον παίξει καλύτερα…

Ø

l_-3-

Αποσπάσματα από το βιβλίο Σαββατογεννημένη – Τα τελευταία κείμενα της Μαλβίνας Κάραλη 2000-2001