Καρδιά στο κλουβί – Τσάρλς Μπουκόφσκι

00017EJ4CT3XJTI4-C322.jpg

.

Καρδιά στο κλουβί – Τσάρλς Μπουκόφσκι

.
Φρενίτις στην αγορά.
Πόλεις καίγονται.
Ο κόσμος κλονίζεται και απαιτεί δημοκρατία.
Η δημοκρατία δεν αποδίδει.
Ο χριστιανισμός δεν αποδίδει.
Ούτε η αθεΐα.
Τίποτα δεν αποδίδει.
Εκτός από το όπλο
κι εκείνον που το εξουσιάζει.
Τίποτα δεν αλλάζει.
Οι αιώνες αλλάζουν
κι ο άνθρωπος παραμένει ο ίδιος.
Η αγάπη λυγίζει και διαλύεται.
Το μίσος είναι η μοναδική πραγματικότητα
στις ηπείρους.
Στις ηπείρους και στα δωμάτια δυο ανθρώπων.
Τίποτα δεν αποδίδει εκτός από το όπλο
κι εκείνον που το εξουσιάζει.
‘Ολα τ’ άλλα είναι θεωρίες.
Φρενίτις στην αγορά.
Πόλεις καίγονται για να ξαναχτιστούν.
Για να ξανακαούν.
Η δημοκρατία δεν αποδίδει.
Ο χριστιανισμός;
Μόνο το όπλο.
Υπάρχει μόνο το όπλο.
Κι αυτός που το εξουσιάζει.

Advertisements

Λοστρέ – Λένος Χρηστίδης

143207-xristidis_lenos215

.
(ένα απόσπασμα)

Ποιοι είναι όλοι αυτοί που, όταν φεύγουν από το σαλόνι τους, μένει το βαθούλωμα στον καναπέ τους; Τι είναι όλοι αυτοί; Είναι αυτοί που πλημμυρίζει το σπίτι τους και αντί να το καθαρίσουν σκέφτονται μόνο να ρίξουν την κυβέρνηση. Μπορεί να βουλιάζω στη λάσπη, αλλά θα τους εκδικηθώ. Όλους. Ποιους; Κάποιους. Κάποιον. Γιατί; Έτσι. Είναι αυτοί που παρακολουθούν το βουλωμένο από φύλλα λούκι που αυτοί δεν καθάρισαν να πλημμυρίζει την περιουσία τους, το σπιτάκι τους, χωρίς να κάνουν τίποτα, μόνο «φορτώνουν» και «φορτώνουν»,
«Γαμημένε πρωθυπουργέ, θα σε γαμήσω να μάθεις, κι εσένα και τους Αμερικάνους και τους Παναθηναϊκούς, εσύ θα πληρώσεις για το κακό που με βρήκε γιατί εσύ φταις». Είναι αυτοί που στη χειρότερη χιονοθύελλα των τελευταίων εκατόν πενήντα ετών ξεκινούν για εκδρομούλα με την οικογένεια και χωρίς αντιολισθητικές αλυσίδες παρακάμπτοντας τις ικεσίες των μετεωρολόγων με το επιχείρημα «Γάμησέ τους, μωρέ, τι ξέρουν οι μαλάκες, εγώ έχω κανονίσει Σαββατοκύριακο κυνήγι και να πάν’ να γαμηθούν όλοι, κάνε αυτό που σου λέω, γυναίκα, μη σε πάρει κι εσένα ο διάολος» και μετά τους βρίσκουν παγωμένους σε υψόμετρο τριών χιλιάδων μέτρων να γαμοσταυρίζουν το γαμημένο Υπουργό Καιρού. Είναι αυτοί που θα κάνουν αυτό που θέλουν για να δείξουν σε όλους ότι τους γράφουν στ’ αρχίδια τους, ότι «Εγώ θα τους γράψω όλους γιατί εγώ γαμώ τον καιρό, τη φύση, τον κόσμο όλο και όλους όσοι δεν είναι Εγώ, δηλαδή όλους, γιατί Εγώ είμαι Εγώ». «Ε, Εσύ είσαι παγωμένος και πλημμυρισμένος, μαλάκα».

Είναι αυτοί που επιβεβαιώνονται γαμώντας τις γυναίκες των «κολλητών» τους, όχι γιατί τις ερωτεύτηκαν -πράγμα θεμιτό-, αλλά για να βλέπουν τον «κολλητό» από ψηλά, «καβάλα», για να βλέπουν τον κόσμο από ψηλά, λίγο πιο ψηλά. Είναι οι τσαμπουκάδες βαρύμαγκες που σε περίπτωση κινδύνου εξαφανίζονται ως διά μαγείας, οι «Κρατάτε με, μην τον σκίσω», είναι οι παιχταράδες με τα μπεγλέρια και τα κομπολόγια και τον φραπέ και το τάβλι και το ύφος ασήκωτου γαμιά, που αν τους αφαι-ρέσεις τα μπεγλέρια, τα κομπολόγια, τον φραπέ, το τάβλι και το ύφος ασήκωτου γαμιά δε θα μείνει τίποτα, «πουφ», αέρας, θα εξαφανιστούν σαν να μην υπήρξαν καθόλου και ποτέ και καθόλου. Είναι οι γκόμενες που δεν μπορούν να φανταστούν την ύπαρξή τους χωρίς τον γκόμενο-φαλλό, που δεν υπάρχουν καν χωρίς τον παιχταρά τους, που δεν έχουν φίλους, ζωή, ενδιαφέροντα, μόνο το ασαφές -γραμμένο στο DNA τους- όνειρο της κυρίας του κυρίου, που με το βαμμένο νύχι χτυπά νευρικά το δερμάτινο τιμόνι του Τσερόκι περιμένοντας στο φανάρι με τέρμα το λαϊκό ίνδαλμα στο πειρατικό σι-ντί ενώ με την άκρη του ματιού της προκαλεί το λεβέντη που μαρσάρει από δίπλα.

Είναι αυτοί που εξαντλούν τη μόρφωσή τους σε περισπούδαστα ιλουστρασιόν βιβλία του τύπου Πλατωνισμός-Μαρξισμός-Φροϋδισμός-Καπιταλισμός: Είκοσι αιώνες φιλοσοφία σε εκατό σελίδες, και που μετά την εμβριθή ανάγνωσή τους καταθέτουν α-πόψεις όπως: «Η φιλοσοφία είναι συστηματοποίηση ιδεών». Ναι, ε; Ε, ναι λοιπόν, είναι. Και; Μετά; Είναι οι γκόμενες που εξαντλούν την ευαισθησία τους στην αγορά σι-ντί κομψευάμενων λιμοκοντόρων τραγουδιστών-τραγουδοποιών οι οποίοι ψιλοχαριεντίζονται -χαλαρά- με μαλλί κομμωτηρίου ατημέλητο, γιατί «Στ’ αρχίδια μου η εμφάνιση, μωρέ, το ροκ είναι τρόπος ζωής», και με άσπρες πουκαμίσες ψιλοτσαλακωμένες τραγουδούν, ποθοκλείνοντας τα μάτια, στίχους όπως: «Η καρδία της ψυχής/κι η ψυχή της καρδιάς /σ’ αγαπώ /μ’ αγαπάς», χαμογελώντας αθώα και γλυκά και οδηγώντας τις ψαγμένες θαυμάστριες σε αισθαντικές ονειρώξεις.

Είναι αυτοί που χάνουν τον ουρανό με τ’ άστρα όταν εξαφανίζεται η περιουσία τους στο Χρηματιστήριο και φταίνε οι άλλοι, λες και δεν την έβαλαν οι ίδιοι με τα χεράκια τους και μάλιστα κομπάζοντας για την εμπνευσμένη κίνησή τους. Είναι αυτοί που διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους για το πόσο ξεφτίλα είναι η τηλεόραση και τους τρέχουνε τα σάλια όταν πετύχουνε καμιά στραβοδόντα σιλικονόβυζη σελέμπριτι στο τοπικό κωλάδικο, αυτοί που άμα βγει στο γυαλί ένας τυχαίος μαλάκας και πει ότι η μάνα τους είναι ένα αιμοσταγές κτήνος, θ’ αντιμετωπίζουν στο εξής τη μανούλα τους που τους μεγάλωσε με το γάλα της ως γαμημένο αιμοβόρο παλιόσκυλο, ως φορέα πανώλης, ως λυσσασμένο κομουνιστή, ομοφυλόφιλο, πρεζάκια, σατανιστή, τρομοκράτη, Σκοπιανό, αράπη, ότι τέλος πάντων επιλέξει ο ειδήμων στο γυαλί, αυτοί που γκρεμίζεται η γη κάτω από τα πόδια τους όταν η ποδοσφαιρική ανώνυμη εταιρεία ενός επιχειρηματία «τρώει μια πεντάρα» από την αντίστοιχη επιχείρηση ενός παρόμοιου επιχειρηματία και όλοι αυτοί οι επιχειρηματίες ζούνε καλά κι ευτυχισμένα μεταξύ τους ενώ οι οπαδοί των επιχειρήσεών τους αλληλοδέρνονται, αλληλοκαίγονται, αλληλοσφάζονται για μια ιδέα, για μια φανέλα, για μια σημαία με τον λογότυπο της εταιρείας, είναι αυτοί οι ωραίοι τύποι που δε χτίζουν συναισθηματικές σχέσεις αλλά «Μάνα των παιδιών μου, μαγείρισσα και υπηρέτρια», που δεν έχουν φίλους αλλά αυλικούς, κόλακες και ισοπαιχταράδες που στην καλύτερη περίπτωση μοιράζονται τις ίδιες απόψεις και μερικές φορές τις γυναίκες τους, αυτοί που δεν μπορούν να μείνουν μόνοι τους ούτε για ένα λεπτό, «οι άνθρωποι του πλήθους», που δεν έχουν να πουν τίποτα στον εαυτό τους, που δεν περνάνε καλά μαζί του, που δεν τον αντέχουν, που χρειάζονται πάντα κάποιον, κάποιαν ή κάποιους γύρω τους για να υπάρχουν.

Είναι αυτοί που «Δε μασάνε», «Δεν κωλώνουν», «Δεν ψαρώνουν», «Δεν καταλαβαίνουν Χριστό», αυτοί που «Τα παίρνουν στο κρανίο», αυτοί που «Άμα τους τη δώσει, γαμάνε και δέρνουνε», αυτοί που αγοράζουν το «καλύτερο και φθηνότερο», το «γρηγορότερο και οικονομικότερο», το «τελευταίας τεχνολογίας», αυτό που «Δεν υπάρχει», το ηλεκτρονικό πατατόμετρο, τον υδραυλικό καρπουζοκόφτη, τις αθόρυβες μασαζοπαντούφλες, αυτό που δεν έχει ο γείτονας, ο «κολλητός», αυτό που δεν έχει κανένας παρά μόνον αυτός. Αυτός και μερικά εκατομμύρια μαλάκες σαν κι αυτόν σκορπισμένοι σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του κόσμου τούτου.

Είναι αυτά τα πλάσματα γύρω μας που επικαλούνται τον Σωκράτη, τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη ως απόδειξη της δικής τους ανωτερότητας, απορρίπτοντας ακόμα και την αμυδρή πιθανότητα ύπαρξης -έστω ενεργητικής- ομοφυλοφιλίας στην Αρχαία Ελλάδα, οι ίδιοι που πραγματικά πιστεύουν ότι ο Μεγαλέξανδρος ήταν ο μόνος από τους μεγάλους κατακτητές της ιστορίας που έφτασε στην άκρη του κόσμου χωρίς να πειράξει ούτε μυρμήγκι απ’ όπου πέρασε, ιδρύοντας Πολιτιστικούς Συλλόγους και Μέγαρα Μουσικής στα πανευτυχή και αλαλάζοντα χωριά της Ασίας. Είναι αυτοί που «ξέρουν» από πολιτική, ποδόσφαιρο, τέχνη, οικονομία, οικολογία, φιλοσοφία, ιστορία, μπάσκετ και σεξ.

Ξέρουν τα πάντα, απόλυτα, εμπιστέψου τους. Ξέρουν τα πάντα «εκ των έσω», χωρίς να έχουν εμβαθύνει ούτε για μια στιγμή ακόμα και στο πιο ασήμαντο θέμα, απορροφώντας πληροφορίες από «ενημερωτικές» εκπομπές αναλφάβητων ειδικών που με τη σειρά τους απορροφούν πληροφορίες και γνώσεις από λάιφ στάιλ σούπερ γουάου περιοδικά και εφημερίδια όπως ακριβώς η μύγα ρουφάει τα σκατά.

Είναι οι «Μου αρέσει ο μαρξισμός, αλλά επί χούντας περνάγαμε ωραία», οι «Κοίτα, φίλε, η Τέχνη πέθανε μετά την Αρχαία Ελλάδα. Τότε φτιάχνανε γαμιστερά αγάλματα, όχι μαλακίες», οι «Έλα, μωρέ, δεν τα ξέρεις τώρα, τα ‘χουνε κάνει πλακάκια οι Αμερικάνοι με τους Εβραίους και τους Ρώσους και τους Κινέζους για να γαμήσουνε την Ελλαδίτσα, μια ζωή τα ίδια, μας φοβούνται, αλλά θα τους γαμήσουμε», οι «Η γυναίκα είναι ίση με τον άντρα, αλλά χωρίς τον πούτσο μου είναι ένα αρχίδι».

Είναι αυτοί. Κι από την άλλη είμαστε εμείς. Ποιοι είμαστε εμείς; Οι άλλοι….

Για το σύντροφο Mauricio Morales

111 (1)

.

“Από το 2009, η 22α Μαίου δε θα είναι ποτέ ξανά μια κανονική μέρα, δε μπορεί να είναι μια κανονική μέρα γι’αυτούς που έχουν κηρύξει μόνιμο πόλεμο στο σύστημα, δε μπορεί να είναι μια κανονική μέρα για εκείνους που νιώθουν κοντά σ’εκείνον που έδωσε στη ζωή του μια έκφραση με την ίδια επίθεση, την ίδια ακατάβλητη αντίθεση: στον MAURICIO MORALES DUARTE, στον Punki Mauri• ο οποίος –όπως και ο καθένας που διαπράττει επιθέσεις ενάντια στην εξουσία- ήξερε τη μοίρα που βρίσκετε κρυμμένη σ’αυτό, ότι δηλαδή εδώ υπάρχουν δύο συγκεκριμένοι τρόποι: Θάνατος ή Φυλακή. Και το δέχτηκε όπως είναι, το αναπόδραστο, χωρίς να χαμηλώσει τη θωριά του, χωρίς αμφιβολία, χωρίς πολλά λόγια. Με τον ίδιο τρόπο που κουβαλάμε τη ψυχή μας βαμμένη ολάκερη με τις αρχές μας.”

Πυρήνας Εικονοκλαστικών Ατομικοτήτων, ”Bruno Fillipi”/FAI-IRF

Τις πρώτες πρωινές ώρες της 22ας Μαίου, ο αναρχικός μαχητής Mauricio Morales πέφτει νεκρός, όταν ενεργοποιήται πρόωρα η βόμβα που μεταφέρει στο σακίδιο του, την οποία σκόπευε να τοποθετήσει σε σχολή δεσμοφυλάκων, στη Χιλή. Ανακούφιση για τον εχθρό, ευχαριστημένος που ακόμα ένας λύκος βρίσκει το θάνατο. Μα δε λογάριασε καλά. Τις εβδομάδες που ακολουθούν το θάνατό του, γίνονται δεκάδες επιθέσεις σε Χιλή, Μεξικό, Περού, Ισημερινό, Ελλάδα και αλλού από πυρήνες της FAI, υπενθυμίζοντας στην κυριαρχία ότι οι αγέλες μας είναι ανεξάντλητες και πως θα εκδικούνται πάντα τους νεκρούς τους.

Η φωτιά του Mauri και των άλλων νεκρών αδελφών μας δε θα σβήσει ποτέ. Θα καίει μέσα σε κάθε κείμενο, σε κάθε προκήρυξη, σε κάθε γράμμα αιχμαλώτου, σε κάθε μολότοφ, σε κάθε βόμβα, σε κάθε σφαίρα των αναρχικών της πράξης, των μηδενιστών, των εξεγερμένων. Θα καίει μέχρι να τυλιχθεί στις φλόγες κάθε πτυχή αυτού του σάπιου κόσμου. Μέχρι το θάνατο της Εξουσίας, της Κοινωνίας και του Πολιτισμού. Δε θρηνούμε λοιπόν, δεν αναδιπλωνόμαστε, ούτε και μυξοκλαίμε για την αγριότητα της κρατικής καταστολής. Έχουμε πόλεμο και περνάμε στην επίθεση. Μέχρι το τέλος.

.

actividad-mauri2

.

«Οπλιστείτε και γίνετε βίαιοι, όμορφα βίαιοι, μέχρι όλα να ανατιναχτούν. Γιατί να θυμάστε ότι οποιαδήποτε βίαιη ενέργεια εναντίον των προωθητών της ανισότητας, είναι απολύτως δικαιολογημένη μέσα στους αιώνες ατελείωτης βίας που έχουμε δεχθεί απ’ αυτούς. Οπλιστείτε και πολεμήστε τη κρατική τρομοκρατία–κάψτε, συνωμοτήστε, σαμποτάρετε, και να είστε βίαιοι, όμορφα βίαιοι, φυσικά βίαιοι, ηθελημένα βίαιοι»

Mauricio Morales

.

Μέτωπο Αναρχομηδενιστικής Συνείδησης για τη Διάχυση του Αρνητικού

.

ΠΗΓΗ: https://theparabellum.squat.gr/

– Πριν απο δύο μέρες η ΣΠΦ έβγαλε κείμενο με τίτλο “Κείμενο για καταλήψεις από ΣΠΦ-Πυρήνα Αντάρτικου Πόλης” και το αφιέρωσαν στην μνήμη του Μαουρίσιο… –

 

Αν περνιέσαι για τρελός κοίτα απλά έναν μικροαστό

1491586994387232

Τι είναι η απόδραση απ’το Δρομοκαΐτειο μπροστά στο διψήφιο ποσοστό επι τις εκατό, που κυκλοφορεί έξω, ελεύθερο και αμέριμνο με ποικίλα προσωνυμία όπως “κύριος, κυρία, νοικοκύρης, γείτονας, πάτερ, το παιδί της έβγα, κλπ”…

Διεστραμμένες προσωπικότητες, ρατσιστές, φασίστες, φαλλοκράτες, βολεψάκηδες, σταρχιδιστές, παρτάκιδες, με επιλεκτική ακοή και όραση-μα όμως σε κάθε δωμάτιο του σπιτιού απο μια έγχρωμη τηλεόραση…

Τα πιόνια στη μονόπολη, τα κτήνη στη μητρόπολη, που υπο τον μανδύα καποιας γαμημένης κανονικότητας απαλλάσσονται δια βίου απο κάθε κλινική εξέταση…και αποκτούν δικαίωμα στην κρίση και μη χειρότερα ακόμη και στη διαιώνιση του είδους.

Μη σε παραμυθιάζουνε τα κάγκελα γιατί απο το Δρομοκαίτειο δεν αποδράς… και δεν αποδράς γιατί δεν είσαι κάτι διαφορετικό απο αυτη την κοινωνία. Είναι σαν τον μπάτσο -χρυσαυγίτη ένα πράγμα που σχολάει απ’τη δουλειά και παει στην τοπική ΤΟ για να κάνει “δράσεις”…

Ψυχικά ασθενείς δεν υπάρχουν πραγματικά. Ψυχικά ασθενείς είναι όσοι “δεν είναι ασθενείς” και όμως φέρονται αλλά και κάνουν σαν να είναι….”Ψυχικά ασθενείς” είναι όσοι φέρουν “πλήρως λειτουργικά ανεπτυγμένη λογική” και όμως φέρονται σαν αυτή να σταμάτησε να αναπτύσσεται όταν οι ίδιοι ήταν 2 χρονών. Τολμώ να πω πως δεν υπάρχουν καν τρελοί…όλοι έχουμε τις διαφορετικότητές μας και για μένα αυτό που ορίζει τον “τρελό” είναι όταν οι διαφορετικότητες κάποιου τείνουν να καταπατούν έμμεσα η άμεσα τις ελευθερίες των άλλων.

Όπως η ιδιοκτησία παράγει την κλοπή, έτσι και η “αστική κανονικότητα” (ονόμασέ της αν θες λογική) γεννάει την τρέλα….

Άλφα Στερητικό

Ο χρωματικός καμβάς της αιωνιότητας (αποτύπωση ασήμαντων σκέψεων)

Το κράνος του Θόρν!

Ούτε τάξεις, ούτε έθνη, μήτε θρησκείες, αλλά ούτε και κανένα άλλο καθεστώς που διαχωρίζει η δημιουργεί νέες μάζες. Μόνος προορισμός εκείνο το μέρος που όλοι θα είναι ελεύθεροι και θα πεθαίνουν για την ελευθερία όλων.

Το μέρος εκείνο που το φύλο δεν θα αποτελεί τίποτα περισσότερο από έναν όρο στα βιβλία της βιολογίας με σκοπό να προσδιορίζει τη διαίρεση των έμβιων όντων, ανάλογα με τα αναπαραγωγικά τους όργανα.

Εκεί που ο καθένας θα δημιουργεί ενστικτωδώς και ελεύθερος, η εργασία θα είναι συνώνυμο της δολοφονίας και ο ορισμός της “εξουσίας” θα υφίσταται μονο σαν ένας παλιός θρύλος που θα χάνεται στα βάθη των αιώνων και τις αφηγήσεις.

Και οι μάζες; Τη μάζα αφήστε τη στο χάος και την νομοτελειακή ανάδυση μέσω του τυχαίου…Το χάος θα φροντίσει να μετατρέψει οτι ο άνθρωπος καπηλεύτηκε, καταχράστηκε και μετέτρεψε σε σκουπίδι…σε κάτι νέο μα πάνω απ’ ολα ελεύθερο.

Και εκεί πρέπει να είμαστε και εμείς, συνεπείς στο ραντεβού μας.

Υ.Γ: Τα άστρα συγκρούονται για να ξαναγεννηθούν απο την αρχή. Όμως για όσο διαρκεί η αναγέννηση αυτή ένας μεθυστικός χορός, μία αδιάκοπη έκσταση χρωμάτων λαμβάνει χώρα στο σημείο…ένα συναισθησιακό supernova, η αλλιώς…ο χρωματικός καμβάς της αιωνιότητας…

————-————-————-

Για την ιστορία στην εικόνα απεικονίζεται το “Κράνος του Thor”.

Ηρωικό μέγεθος ακόμη και για ένα Νορβηγό Θεό, το Κράνος του Thor είναι περίπου 30 έτη φωτός από τη μια άκρη στην άλλη. Στην πραγματικότητα, το κράνος μοιάζει περισσότερο με μια διαστρική φυσαλίδα, που το φυσάει ένας δυνατός άνεμος.

Γνωστό ως αστέρι Wolf-Rayet, το κεντρικό αστέρι είναι ένας εξαιρετικά καυτός γίγαντας που πιθανόν είναι σε σουπερνόβα σε πρώιμη φάση. Καταλογογραφημένο ως NGC 2359, το νεφέλωμα απέχει περίπου 15.000 έτη φωτός μακριά στον αστερισμό Canis Major.

Η εικόνα, δημιουργημένη χρησιμοποιώντας ευρέους και στενού πεδίου φίλτρα, καταγράφει τις έντονες λεπτομέρειες των δομών του νεφελώματος. Το γαλαζοπράσινο χρώμα οφείλεται στην ισχυρή εκπομπή ατόμων οξυγόνου.

Άλφα Στερητικό

ΥΓ2: Ηλιοβασίλεμα…στον πλανήτη Άρη…….:

Sunshine on Mars

Τάφ.Πί – Όλο και κάτι θα φταίει

1004562_748715905247563_7084538840892918897_n

Μοιραίες μεταφορικές έννοιες ανεμίζουν
χιλιάδες μερόνυχτα,γύρω από τους πρόχειρα
φτιαγμένους μύλους της ντροπής.
Καλοαλεσμένα συμβάντα μαστίζουν τις κορυφές
των ένστολων βούρκων.
Και εμείς ακόμα ξαπλώνουμε στα καταπράσινα
λιβάδια.

Αναζητώντας τις ξεθωριασμένες μάσκες περάσαμε
με τα βουβά κορμιά μας ανάμεσα στο κουρασμένο
πλήθος με τα αδιάκριτα βλέμματα.
Κανείς δεν νοιάστηκε για τις ματωμένες αναμνήσεις
στην μέση του δρόμου.
Όλοι εκτέλεσαν πιστά τις εντολές που πρόσταξε ο
φόβος.

Η ατελείωτη ευθεία της λεωφόρου σημάδεψε τα τοξικά
μας βήματα.
Αρνιόμαστε να βαδίσουμε σε όλα τα γνώριμα σοκάκια.
Αρνιόμαστε να κυλιστούμε στα σκοτεινά μονοπάτια
της φωτεινής νεανικοτητάς μας.

Κάτι θα φταίει που βλέπουμε ταυτόχρονες αινιγματικές
προβολές πάνω στο κενό διάζωμα του χωροχρόνου.
Κάτι θα φταίει που φερόμαστε σκληρά επειδή κάπως
πρέπει να συγκρατήσουμε την ευαισθησία μας.
Κάτι θα φταίει που αγωνιζόμαστε.
Κάτι θα φταίει που ακόμα περιμένουμε την μετάβαση
στο αποστειρωμένο βουνό της στερνής μας απόφασης.
Κάτι θα φταίει που μας φωνάζουν αλήτες.

Κάτι θα φταίει.
Γιατί εμείς όσες φορές και να μας ποδοπατήσουν θα
συνεχίσουμε να τα βλέπουμε όλα ρομαντικά.
Κάτι όμως φταίει.

Έ!Τελικά όλο και κάτι θα φταίει.
Για αυτό γίναμε ποιητές.
Επειδή μάλλον κάτι θα φταίει.

Όταν θα λυθεί η εξίσωση και η χερσαία ύλη θα
περιπλανιέται ανώνυμα και αυτόνομα πάνω στα βραχώδη
ψυχογραφήματα.
Τότε ναι θα σταματήσουμε να αυτοαποκαλούμαστε
ποιητές.

Μάλλον τότε δεν θα φταίει τίποτα και αυτό το μπερδεμένο
γραπτό ίσως να είναι μια σελίδα από κάποιο ξεχασμένο
βιβλίο στην κλειδωμένη αποθήκη της ανεξερεύνητης
εγκεφαλικής δομής μιας άγνωστης ομάδας περίεργων
ανθρώπων.
Που πίσω από την ουτοπικά πλασμένη νέα εξεγερμένη
χιλιετία τους αναζητούν στοιχεία για να καταφέρουν να
μάθουν τι είναι αυτό που μας συνέβει και δεν καταφέραμε
να πραγματώσουμε τα αγεφύρωτα λάθη μας.

Ξυπνήστε μας ωρέ σύντροφοι του μέλλοντος !
Ξυπνήστε μας από τα κρύα και βουβά ψυγεία της
αιωνιότητας.
Ξυπνήστε και αυτούς που μας έπιναν νωχελικά το
αίμα.
Ξυπνήστε τους !
Έφυγαν ικανοποιημένοι από τα ξεροκάμματα
ελευθερίας που μας πάσαραν.

Ελάτε να σας δείξουμε τα κόλπα.
Ελάτε να ζωστούμε εκρηκτικά και να δώσουμε
ένα ζουμερό φιλί στην παντοτινή μας απραξία.
Και να φύγουμε συντεταγμένα και ελεύθερα.

Και όλο και κάποιος θα βρεθεί να αναζητήσει
τους λόγους που επιστρέψαμε για να αποκαταστήσουμε
τα απατηλά μας λάθη.

Ας ορίσουμε λοιπόν τότε το οριακό μας ραντεβού περίεργοι
και ξέγνοιαστοι συνοδοιπόροι του εξεγερσιακού μας
χωροχρόνου.

Ραντεβού στις καθαρές ευχές τις πιο βρόμικης
και φαντασιακής μας ιστορίας.

Θα μαστε όλοι εκεί ψυχολογικά ανέπαφοι εχθροί
της πιο φθηνής μας αμαρτίας.

Τάφ.Πί
14/8/2014

10368398_661365030649318_1570155144228188562_n

Φωτογραφία : (από την πραγματωμένη μου συντροφική ευχή) 15/8/2014

 

Περισσότερα στην προσωπική σελίδα του Τάφ.Πί στο facebook.