Εργατική τάξη – ένα φάντασμα που πλανάται ακόμα

huesos

Ποιός μπορεί να αρνηθεί ότι η κοινωνία όπου ζούμε είναι ταξικά διαστρωματωμένη; Υπάρχουν διακρίσεις και είναι βαθιές και θεσμοθετημένες, καθορίζοντας τους όρους διαβίωσης και πρόσβασης στα υλικά και πνευματικά αγαθά που ο καθένας επιθυμεί. Πλούσιοι-φτωχοί, εκμεταλλευτές-εκμεταλλευόμενοι, κυρίαρχοι-κυριαρχούμενοι, δυνατοί και αδύναμοι και πάει λέγοντας.

Πώς γεννιούνται οι διακρίσεις/ταυτότητες αυτές όμως, πώς εδραιώνονται και αναπαράγονται; Και πάνω απ’ όλα, πώς θα μπορέσουν να καταστραφούν αποτελεσματικά; Ποιά είναι αυτά τα μονοπάτια σκέψης, ανάλυσης και δράσης που θα μπορέσουν οριστικά να τις καταστήσουν παρελθόν;

Κύριος στόχος επομένως του κειμένου, είναι να καταστεί σαφές γιατί είμαστε μακριά από το πλέγμα των εργατίστικων αντιλήψεων, που εκφράζονται στα ανατρεπτικά κινήματα. Ποιοί είναι οι λόγοι που μας κάνουν να πιστεύουμε ότι το αναρχικό κίνημα πρέπει να αποτινάξει τα βαρίδια αυτά του…”ρεαλισμού”, που κάνουν κομμάτια του να ηχούν και να φέρονται εν μέρει, ως μια ριζοσπαστική εκδοχή κομματιών της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς.

 

Γεια σου περήφανη κι αθάνατη εργατιά

Φυσικά δεν θεωρούμε ότι όλες αυτές οι απόψεις αποτελούν μια ενιαία θεώρηση, κι αναγνωρίζουμε ότι υπάρχουν αρκετές διαφορές μεταξύ τους. Για κάποιες από τις απόψεις αυτές π.χ. η εργατική τάξη είναι αντικειμενικά επαναστατική, αφού βρίσκεται σε άμεση επαφή με τα μέσα παραγωγής, οπότε μπορεί να νεκρώσει την οικονομία, και κατακτώντας τα, να τα στρέψει προς όφελος της επανάστασης . Ενώ για κάποιες άλλες αποτελεί απλά το κατάλληλο όχημα ενοποίησης των καταπιεσμένων. Μάλιστα, τα πιο ορθόδοξα μαρξιστικά κομμάτια τους υποστηρίζουν ότι ο καπιταλισμός είναι “απαραίτητο στάδιο προς την επανάσταση και την αταξική κοινωνία”. Κι αυτό επειδή μέσω της ανάπτυξης βαριάς βιομηχανίας, αναπτύσσεται η εργατική/προλεταριακή συνείδηση, οπότε “γεννιούνται οι νεκροθάφτες του καπιταλισμού”…

Σαν φυσικό επακόλουθο, όσο μιλούν για την κεντρικότητα της “τάξης” αυτής και θεοποιούν αυτήν και τους όποιους εργατικούς αγώνες, άλλο τόσο υποτιμούν στη μεγάλη πλειοψηφία τους, αγώνες που δεν αφορούν εργασιακούς χώρους και τους μή εργάτες αγωνιζόμενους. Τοπικοί αγώνες για περιβαλλοντικά ζητήματα π.χ., ή αγώνες ενάντια στην καταστολή, για την πλειοψηφία τέτοιων οργανώσεων και ομάδων, μπήκαν στην…ατζέντα μετά τις “ευρωπορείες” ενάντια σε G8, δ.ν.τ., κτλ. Όταν δηλαδή φάνηκε ότι έχει ψωμί η υπόθεση..

Αν επομένως, ο βασικός κινητήριος μηχανισμός μιας θεώρησης για τη ζωή και τους αγώνες δεν είναι οικονομικός, τότε θεωρούν ότι δεν μπορεί να συγκινήσει τις.. μάζες, αφού μόνο η οικονομική πτυχή της καταπίεσης θεωρείται ως ικανή να προκαλέσει -νομοτελειακά για τους περισσότερους- την επανάσταση. Και χαρακτηρίζουν ως ανώριμη, τυχοδιωκτική ή και σεχταριστική τη λογική όσων αναγνωρίζουμε μεν ως εκμεταλλευτική την υπάρχουσα οικονομική συνθήκη, αρνούμαστε δε το ότι εκεί πρέπει να επικεντρώσουμε τον αγώνα μας.

[Χωρίς να παραγνωρίζουμε τη θεμελιώδη σημασία της εργασίας για τη διατήρηση και αναπαραγωγή της υπάρχουσας κοινωνικής οργάνωσης, οφείλουμε να αναγνωρίσουμε ότι πλέον έχουν διαφοροποιηθεί κάποιες ισορροπίες. Πολύ μεγάλο ειδικό βάρος για την επιβίωσή της, έχει αναλάβει μια σχετικά πρόσφατη πτυχή των κυρίαρχων σχεδιασμών: να μας καταστήσουν μή δημιουργικούς, χωρίς πρωτοβουλίες, με περιορσμένες δεξιότητες και γεμάτους φόβο. Κι αυτό δεν αλλάζει απλά τις αποφάσεις αναφορικά με τα ζητήματα εργασίας˙ αναδιαρθρώνει τις δομές της εξουσίας, επαναπροσδιορίζει τις κεντρικές στρατηγικές της, και γεννά αμηχανία -μπροστά στις νέες συνθήκες- για τα όποια κινήματα.]

Μήπως όμως εδώ κάτι δεν πάει καλά; Μήπως οι εκφραστές απόψεων σαν αυτές αναπαράγουν -όχι απαραίτητα συνειδητά- τους ρόλους που η Κυριαρχία έχει τόσο έντεχνα και αποτελεσματικά μοιράσει; Μήπως έτσι στερούμαστε ενός πλούτου αναζητήσεων, επιχειρημάτων, δράσεων;
Ούτε η γενικότητα της αφαίρεσης που ονομάζεται “λαός”, ούτε καν το φάντασμα της κατα-κερματισμένης εργατικής τάξης μπορεί να είναι το όχημά μας προς την ατομική και συλλογική ελευθερία.

Το να βρίσκουμε στοιχεία που μας ενοποιούν απέναντι στην εξουσία είναι θεμιτό και απαραίτητο. Κι είναι επίσης απαραίτητο να υπάρχουν αυτές οι βάσεις που δημιουργούν δεσμούς και συνθήκες που δίνουν δύναμη και προοπτική σε όσους επιλέγουν να αγωνίζονται. Πάνω σε ποια βάση όμως γίνεται αυτό και με ποιό σκεπτικό; Ποιά είναι τα κριτήρια με τα οποία αναζητούμε την ενότητα, τις συμμαχίες και αντίστοιχα πού και πώς, θέλουμε να φτάσουμε;

Φυσικά και είναι γεγονός ότι όλο και περισσότεροι άνθρωποι “προλεταριοποιούνται” – στην ουσία περιθωριοποιούνται- με την έννοια ότι οδηγούνται σε μια οικονομική εξαθλίωση, την οποία συχνά δεν μπορούν να αντιπαλέψουν ούτε καν …πουλώντας την εργατική τους δύναμη. Και είναι επίσης πασιφανές ότι οι εξαθλιωνόμενοι εργάτες δεν αποκτούν νομοτελειακά αντίστοιχη ριζοσπαστική συνείδηση ώστε να γίνουν…προλετάριοι.

 

Το “σφάξε με αγά μου να εξεγερθώ”, δεν ισχύει!

Με το να αυτοκαθοριζόμαστε ως εργάτες-προλετάριοι, υιοθετούμε ένα ρόλο που δεν έχουμε θελήσει. Ενσωματώνουμε μια ταυτότητα που ομαδοποιεί και ομογενοποιεί βασιζόμενη στο τί μας στερούν και όχι στο τι συνειδητά επιλέγουμε. Ουσιαστικά, παλεύουμε για την αυτοκατάργηση μας ως προλετάριοι- που σαφώς είναι θεμιτό- το κάνουμε όμως χρησιμοποιώντας ως μέσο αυτό που θέλουμε να καταργήσουμε!!!

Κι επιπλέον, με τον τρόπο αυτό, ερμηνεύουμε την πραγματικότητα χρησιμοποιώντας αναλυτικά εργαλεία που έχουν προ πολλού σκουριάσει κι είναι πλέον αναποτελεσματικά, χάνοντας την ουσία της σημερινής εποχής όπου η εξουσία είναι πια διάχυτη στον κοινωνικό ιστό. Κλείνουμε τα μάτια μπροστά σε μια πραγματικότητα πολύ διαφορετική από εκείνη της βιομηχανικής επανάστασης και των μετέπειτα κοινωνιών. Διαφορετική κι από τις πρόσφατες καταναλωτικές κοινωνίες της δανεικής καλοπέρασης. Η υπεραπλουστευμένη θέση, ότι η κοινωνία αποτελείται από καλούς και κακούς, από εργάτες με τους συμμάχους τους και αφεντικά με τους τσάτσους τους, απέχει πολύ από το να κατανοεί και να αντιμετωπίζει την πολυπλοκότητα της καπιταλιστικής μεταβιομηχανικής κοινωνίας.

 

Παλιέ κόσμε, υφαίνουμε ένα σάβανο για ‘σένα.

Ποιο είναι επομένως το βασικό θεμελιακό μας κοινό, αυτό που μπορεί πιο αποτελεσματικά αλλά και ουσιαστικά να μας κρατήσει όρθιους στη μάχη για την ελευθερία; Το ότι μας έχουν αποστερήσει τη δυνατότητα καθορισμού των όρων και συνθηκών της ύπαρξής μας. Ότι σε κάθε επίπεδο της ζωής κυριαρχεί η διαμεσολάβηση, το εμπόρευμα και η μαζοποίηση. Το ότι οι βιτρίνες με τα τσιμεντένια δέντρα της παραίτησης και της υποταγής μας κρύβουν τη μαγεία του δάσους της ελευθερίας.
Το επόμενο και απαραίτητο βήμα όμως μετά τη συνειδητοποίηση της κατάστασης που βιώνουμε, οφείλει να μην φέρει μέσα του τον κόσμο που θέλουμε να καταστρέψουμε, αλλά αυτόν που ψήγματα του ήδη καθημερινά δημιουργούμε ή ανακαλύπτουμε στη ζωή και τους αγώνες μας. Να σπάει τους δεσμούς με την ψυχολογική συνήθεια – βάση της εθελοδουλείας. Να αφαιρέσει επιτέλους από το λεξιλόγιό μας κάθε ίχνος από την ιδεολογία και τη γλώσσα της κυριαρχίας. Να θρυμματίσει τις αυταπάτες που δημιουργούν οι “ριζοσπαστικές” εκδοχές της για να οδηγούν το ανεξέλεγκτο, ως έννοια και πρακτική, βαθιά στο χωνευτήρι των θεσμών.

Και αυτό το βήμα δεν μπορεί παρά να είναι η οργάνωση και η δράση, σε όποιους χώρους κινούμαστε: παρέα, γειτονιά, σχολή, εργασία. Οργάνωση που εξαφανίζει την δυνατότητα δημιουργίας ηγεσιών και γραφειοκρατείας και πολεμά τις ήδη υπάρχουσες. Που σπάει την ηθική της εργασίας και προχωρά πέρα από τις αμυντικές μορφές αγώνα, σε μια μαχητική και σταθερή εναντίωση στις επιβολές των κυρίαρχων.
Ναι, οι μισθοί μειώνονται δραματικά παράλληλα με τα “εργασιακά δικαιώματα”. Ναι, η ανέχεια κι η εξαθλίωση παρέα με τις συνέπειές τους εξαπλώνονται πολύ γρήγορα, τόσο όσο κι ο εκφασισμός της κοινωνίας. Κι ακόμη, ναι, η επίθεση των κυρίαρχων δυναμώνει σταθερά, σε κάθε επίπεδο.

Η αντίθεσή μας όμως δεν έχει παρά μερικό αποτέλεσμα αν στοχεύει μονίμως στις συνέπειες και όχι στα αίτια αυτής της κατάστασης. Αν δεν αντιμάχεται την πίστη σε κόμματα και συνδικάτα. Δεν μπορεί να παραβλέπει την αλλοτρίωση, τον καταναλωτισμό, τη μαζοποίηση, το θέαμα και το εμπόρευμα. Ούτε να υποβαθμίζει τη σημασία της πατριωτικής πανούκλας, της πατριαρχίας, της ομοφοβίας, του μεσαιωνικού σκοταδισμού και της καταστροφής της φύσης. Δεν μπορεί να αγνοεί τους αμέτρητους αποκλεισμένους από την παραγωγική διαδικασία αλλά και από κάθε απόλαυση.
Οφείλει να επιτίθεται με το λόγο και την πράξη στις συνθήκες και τις νοοτροπίες που δημιουργούν και συντηρούν τον κατακερματισμό, που τσακίζουν τη μοναδικότητα και τη δημιουργικότητά μας στέλνοντάς τις στο περιθώριο.

Γιατί πλέον, για τις διάφορες πολιτικές και οικονομικές εξουσίες, ο μεγαλύτερος εχθρός είναι πιο πολύ από ποτέ ο εσωτερικός. Είναι εκείνοι που συνειδητοποιούν όχι απλά ότι πρέπει να μπει ένα φρένο στην βαρβαρότητα της αστικής και κάθε άλλης εξουσίας, αλλά ότι πρέπει πλέον να είμαστε σταθερά, φορείς της καταστροφής της.
Όσοι δεν πιστεύουν σε de facto επαναστατικά υποκείμενα, αλλά βασίζονται σε συνειδητές επιλογές. Εκείνοι που μιλώντας τη γλώσσα της εξέγερσης, ξεκινούν από τον εαυτό τους και συνεχίζουν να τη μεταδίδουν σε αυτιά που επιμένουν να μη μαγεύονται από τις σειρήνες της ευκαιριακής ευμάρειας. Επιμένουν να μάχονται για μια αναρχική επανάσταση χωρίς ιδεολογικές αγκυλώσεις, με μνήμη, σχέδιο και προοπτική· για να καταστούν οι καταλύτες των ανατρεπτικών αγώνων, οι πυροκροτητές των εκρήξεων που θα ισοπεδώσουν τον κόσμο του θανάτου των επιθυμιών.

Οι ορδές των βαρβάρων που σπάνε τις αλυσίδες του πολιτισμού της υποταγής.

 

υ.γ: απολύομαι μωρό μου και τρελαίνομαι.

Οι ενδιάμεσοι αιτηματικοί εργατικοί αγώνες είναι σαφώς μερικοί, και ως τέτοιοι δεν φέρουν πολλά από τα επαναστατικά στοιχεία που ζητάμε και προσδοκούμε από έναν αγώνα. Παρ’ όλη όμως την κριτική μας δεν είναι κάτι που μας αφήνει αδιάφορους, καθώς είναι ενδεικτικοί από τη μία των εξουσιαστικών σχεδιασμών κι από την άλλη των προθέσεων και της συνειδητοποίησης των αγωνιζόμενων ανθρώπων. Αποτελούν ένα κομμάτι της πολύμορφης αντίστασης κι είναι επιβεβλημένο πια να περάσουν στην επίθεση. Όταν διεξάγονται με αξιοπρέπεια και δυναμικότητα, με πάθος και ριζοσπαστικό πνεύμα, όπως ο αγώνας των εργατών της ΒΙΟ.ΜΕ. δεν μπορούμε παρά τις όποιες διαφωνίες να ανγνωρίζουμε σε αυτούς ένα μικρό ή μεγάλο κομμάτι μας.

Όταν όμως γίνονται με όρους όπως αυτοί των χαλυβουργών του βόλου, που αφού αδιαφόρησαν για τον αγώνα των συναδέλφων τους στην αθήνα και γαντζώθηκαν στο όποιο “βόλεμα” της έστω και κακοπληρωμένης δουλειάς τους, έρχονται τώρα να κλαφτούν για τις περαιτέρω πιέσεις κι απειλές της εργοδοσίας, τότε συγκρατούμε το σαδιστικό μας χαμόγελο από το να εκφραστεί, και εκφράζουμε απλά τη θέση μας : “η αλληλεγγύη δε χαρίζεται – κατακτιέται¨.

 

ΠΗΓΗ: http://diskordia.squat.gr/2013/03/15/%CE%B5%CF%81%CE%B3%CE%B1%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CF%84%CE%AC%CE%BE%CE%B7-%CE%AD%CE%BD%CE%B1-%CF%86%CE%AC%CE%BD%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%BC%CE%B1-%CF%80%CE%BF%CF%85-%CF%80%CE%BB%CE%B1%CE%BD%CE%AC%CF%84/

 

 

Advertisements

εγώ είμαι τζάμπα πράμα

oscar_wilde_quote.

.

του Σωτήρη Θεοχάρη

 

Αναρχικός, οπωσδήποτε αναρχικός είσαι εσύ!
Ή μήπως αντεξουσιαστής;
Και αμφισεξουαλικός, έλα πες την αλήθεια, αφού κάνει κρα το πράμα!
Ρε μπας και είσαι μηδενιστής;
Σατανιστής σίγουρα θα είσαι και από αυτό, δεν εξηγείται αλλιώς, μα να μην πιστεύεις σε θεό, αντίχριστος!
Εγώ πάλι λέω πως είσαι της τρομοκρατίας φανατικός υποστηριχτής και οπαδός, αλλιώς να καταδικάσεις ρε!
Χουλιγκάνος, ναι χουλιγκάνος, άσε τη λένε οι άλλοι, εγώ σε ξέρω καλά, είσαι επιπέδου χούλιγκαν, δε έχεις διαβάσει ούτε καν Καστοριάδη!
Εξωκοινοβουλευτική αριστερά ρε, αφού κάνει μπάμ να ούμ, μ αυτά που λες!
Άσε ρε κουλτουριάρη, πας να το παίξεις εργατική τάξη, μεγαλοαστός είσαι και κουλτουριάρης, δε με ξεγελάς εμένα ρε, όλο φούμαρα!
Αντιδραστικός, είσαι αντιδραστικός, εγώ σε κόβω και για φασιστάκι!
Είσαι προβοκάτορας που εξυπηρετεί τα συμφέροντα της πλουτοκρατίας …
Σεξιστή θα σου κόψουμε τ αρχίδια ! σεξιστής είσαι ρε, πολυγαμικό αρσενικό γουρούνι, η διείσδυση είναι επιβολή παλιοκαριόλη  !
Έλα τώρα αφού είσαι τιούτος, μην ντρέπεσαι πες την αλήθεια, κρυφοσυκιά είσαι και το παίζεις μάτσο, βγάλτο φερετζέ ρεεεεε πουστράκι !
Σίγουρα είσαι χαοτικός μπαχαλάκιας, σε κόβω εγώ, σε ξέρω εγώ ρε τι είσαι, κουκουλοφόρος κάτι σαν και σένα κάψανε τη μαρφίν !
Καλά τώρα, είναι φως φανάρι, ψωνάρα και ποζέρι είσαι, που το παίζεις καλλιτεχνάρα, ψωνάααααααρα !
Άσε τι λένε οι άλλοι, εγώ ξέρω ρε τι πραγματικά είσαι, είσαι ψυχάκι μεγάλο μιλάμε, το χεις κάψει εντελώς, το τερμάτισες λέμε !
Μουνόδουλος, δεν τίθεται θέμα, είναι προφανές, τσ τσ κατάντια, σε σέρνει το μουνί, ξεφτίλα και υπάρχουν γκόμενες που σου κάθονται ε ; κατάντια !
Τροτσκιστής ! χωριό που φαίνεται κολαούζο δε θέλει !
Εγωκεντρικός, δε με νοιάζει τι λες εσύ για σένα, εγώ σε ξέρω καλύτερα απ ότι σε ξέρεις εσύ. Εγωκεντρικός τελεία και παύλα, δε θα μου πεις εσύ για σένα.
Ναρκομανής, εσύ πρέπει να έχεις πιει τα πάντα ε ; γυαλίζει το μάτι σου, έχεις κάνει πρεζάκι ;
Βίαιος, πρέπει να την λατρεύεις τη βία, είσαι από αυτούς του τσαμπουκάδες που την ψάχνουν, το χω καταλάβει, μπραβιλίκια κι έτσι !
Μοναχικός τύπος ε ; πσσσσ δικός μου είσαι ρε φιλάρα σε κατάλαβα με τη μία, άστα να πάν ρε φίλε δε μας νιώθει κανείς εμάς, κέρνα μια μπιρίτσα  …
Αναρχοαυτόνομος, αυτό είσαι το βρήκα !
Ευαίσθητος, έλα ρε χαζούλι τα άστρα δε κάνουν ποτέ λάθος, καρκινάκι είσαι είπαμε ; ε είδες μέσα έπεσα ευαίσθητος και οικογενειακός τύπος …
Παρτάκιας ! παραδέξου το, σε γνωρίζω 23 ολόκληρα λεπτά, δε με ξεγελάει κανείς εμένα, με μια ματιά και δυο κουβέντες ψυχολαγάω τους πάντες εγώ !
Ομοφοβικός, κατά βάθος φοβάσαι μη σ αρέσει και για αυτό δε μου κάθεσαι, παραδέξου το, φοβάσαι και σ αρέσω !
Αλλά … και για αναρχοσυνδικαλιστής μου κάνεις, με όλα αυτά που γράφεις, ρε μήπως είσαι τέτοιος ;
Φλώρος !
Τυχοδιώκτης, καθαρός τυχοδιώκτης !
Προικοθήρας, για τα λεφτά μου θες μόνο !
Νάρκισσος, τη βρίσκεις με την πάρτη σου μόνο !
Χριστιανός Ορθόδοξος ! τι θα πει όχι ; αφού σε βαφτίσανε είσαι Χριστιανός Ορθόδοξος, παλιά το έγραφε και η ταυτότητα !
Επαναστατικός τύπος, πρώτη φορά γνωρίζω τέτοιον, μμμμ ξέρεις … με εξιτάρει αυτό !
Ρεμάλι, άι σιχτίρ, να πεθάνεις !
Αμπελοφιλόσοφος του κώλου, βολεμένος !
Μανιοκαταθλιπτικός, όλοι είμαστε, εγώ πάω σε μια φοβερή ψυχολόγο χρόνια τώρα, να πας και σύ,  θα σου βρει και σένα κάτι !
Παίζει να είσαι και πράκτορας …
Κωλόπαιδο, καλομαθημένο κωλόπαιδο !
Σεχταριστής !
Ύαινα, στην προηγούμενη ζωή σου ήσουν ύαινα και στην επόμενη θα γίνεις γυμνοσάλιαγκας, γιατί δε μ αγάπησες αληθινά και το κάρμα σου είναι χάλια !
Κρυψίνους, κάποιο μεγάλο μυστικό μας κρύβεις, δε μπορεί …
Χαζοβιολης, τα επιχειρήματα σου δε αντέχουν σε σοβαρή κριτική !
Μίζερος, το ένα σου βρωμάει το άλλο σου ξινίζει, τι έχει δηλαδή το ορθάδικο και δε σ αρέσει ;
Πεσιμιστής, όλο μαύρα ρούχα …
Ακοινώνητος, γιατί δε καταδέχεσαι τους συγγενείς σου ε ;
Πλακατζής, όλα στη πλάκα τα αντιμετωπίζεις, μα καλά δε παίρνεις τίποτα στα σοβαρά ;
Αναίσθητος, είσαι παντελώς αναίσθητος, α ναί σθη τος, γαϊδούρι !
Πολύ λούμπεν τύπος, απαπα, πεζοδρόμιο, πλέμπα …
Χλιαρός.-

 

Ετικέτα !
Ετικέτα !
Ετικέτα !

 

Ετικέτα …
κι άλλη Ετικέτα
και ακόμα μία Ετικέτα
πρέπει να έχεις μια Ετικέτα
πρέπει κάτι να δηλώνεις τυποποιημένο
μια Ετικέτα, έστω μία, έστω μία !
αν δε σ αρέσει αυτή που σου κολλάμε εμείς, διάλεξε μια δικιά σου, αλλά προς θεού μην κυκλοφορείς εκεί έξω χωρίς Ετικέτα
πρέπει να έχεις Ετικέτα, όλοι έχουμε Ετικέτα, να διάλεξε μια …
μια ετικέτα να γράφει το περιεχόμενο, να σε προσδιορίζει, μια ετικέτα για να αγαπιέσαι, για να μισιέσαι, για να μας ελκύει, για να μας απωθεί, για να μας αρέσει, για να μας φοβίζει.
βάλε μια Ετικέτα
η Ετικέτα είναι η αξία σου, πρέπει να ξέρουμε πόσο κοστίζεις και πόσο στοιχίζεις !

 

Ευχαριστώ παιδιά αλλά δε θα πάρω, εγώ είμαι τζάμπα πράμα.
Ετικέτα θα κολλήσετε πάνω μου, μόνο όταν γίνω ληγμένη κονσέρβα …

 

Μαλάκες; Όχι ευχαριστώ, ξεκίνησα δίαιτα.

Εμείς είμαστε εύθυμοι άνθρωποι, αυθόρμητοι, αληθινοί και χαμογελαστοί. Σε σημείο τέτοιο, που η ασφυξία απο την κανονικότητα αυτού του κόσμου, μας αναγκάζει να καταφεύγουμε πολλές φορές για ανάσες στον παλιμπαιδισμό.

Τι τους θέλουμε ρε τους κακομούτσουνους στη ζωή μας; Τους μίζερους και τους μη εξελίξιμους; Ο μόνος αγέλαστος και μονίμως στραβωμένος που είναι αποδεκτός στη ζωή μου, είναι ο Χατζηστεφάνου, τον οποίο θεωρώ ιδιοφυΐα.

Κάποτε σε έναν παρόμοιο διάλογο περί των βασανιστών μας, η πάλαι άλλοτε  ψυχολόγος μου (μια μικροαστή συν δύο πτυχία) μου είχε πει ένα -κατ’ αυτήν- απόφθεγμα και μάλιστα με ύφος ρήτορα σαν δεύτερος Νίτσε, ότι “αυτοί οι άνθρωποι (οι βασανισταί, ντε) έχουν μια παράξενη γοητεία“…

!!!

Φοβερή επιστημονική διαπίστωση με εμφανείς επιρροές απο Φρόιντ που κάνει το εκκλησιαστικό ρητό του “πίστευε και μη έρευνα”  να φαντάζει με προϊόν ορθολογιστικής σκέψης…
Το μόνο μου αναπάντητο ερώτημα ύστερα απο τόσα χρόνια είναι, γιατί η μάνα μου έδινε χρήματα σε αυτό το “πράγμα“…

Χμ μάνα;

Οικογένεια…!

Ναι..αυτό είναι!

Ελληνική Οικογένεια υπο το καθεστώς πατριαρχίας. (και όχι μόνο)

 

Τα πράγματα είναι απλά:

Η “παράξενη γοητεία” που ένας “επιστήμονας-ειδήμονας” του καπιταλισμού αναγνωρίζει, ονοματίζει και αποδέχεται αφιλτράριστα, οφείλεται ξεκάθαρα στην Ελληνίδα μάνα που ανεχόταν εφ’ όρου ζωής τον grand-μαλάκα Ελληναρα πατέρα. Τον οποίο φυσικά και δεν διάλεξε, μόνο της τον επέβαλαν.

Φυσικά σε μία πατριαρχική (άρα και φασιστική) κοινωνία, αυτό είναι το “ελευθεριακό” κομμάτι…γιατί τα ήθη, τα πρέπει, η χριστιανική ηθική, οι δεσμοί αίματος, η κοινωνική κατακραυγή και ένα κάρο ακόμη άχρηστες μαλακίες (επινοήματα των εξουσιαστών) που απαρτίζουν ένα συζυγικό πακέτο, δεν αφήνουν περιθώριο επιλογών και εκεί σε συνάθροιση με το πέρας των χρόνων εγένετο η “παράξενη γοητεία“.

Παράξενα γοητευτικός είναι ο Γιώργος Κιμούλης, η ο Jeremy Irons, όχι ένας μαλάκας που αγαπάει μόνο τον εαυτούλη του και που χρεώνει τους άλλους με φανταστικές καταστάσεις που υπάρχουν μόνο στο μυαλό του και πηγάζουν απο εσωτερικές και πάλι ΔΙΚΕΣ ΤΟΥ φοβίες.
Αυτοί οι άνθρωποι δεν αγαπάνε τίποτα, παρά μόνο γίνονται για λίγο ανεκτοί όταν οι ανασφάλειες τους υποχωρούν, εως ότου να νιώσουν αδύναμοι και πάλι, για να θερίσουνε κεφάλια.

*Από τον καιρό που σταμάτησα να συμβουλεύομαι τα ζώδια και ξεκίνησα να ρίχνω πόρτα στους εγωπαθής, τους εγωκεντρικούς, κοινώς τους ΜΑΛΑΚΕΣ. Παρατήρησα καλυτέρευση στην ποιότητα της ζωής μου πιο άμεσα ακόμη και απο το βραχιολάκι του bios balance. (χιουμοράκι με αιχμές)

 

Υ.Γ: Λανθασμένα από πολύ κόσμο χρησιμοποιείται συνήθως για να χαρακτηρίσουν τους ΜΑΛΑΚΕΣ, η λέξη “εγωισμός“.
Ο εγωισμός είναι μια αρκετά παρεξηγημένη έννοια, και σαν κατάσταση όταν τα όριά του δεν υπερβαίνουν τις ατομικές ελευθερίες άλλων (έμμεσα η άμεσα), τότε θεωρώ ότι είναι μια υγιέστατη κατάσταση, που αν αναλυθεί σε βάθος χρόνου αποδεδειγμένα δρα προς κοινό όφελος.

 

Άλφα Στερητικό

(Αφιερωμένο στη Χαρά, που όσα χρόνια την γνωρίζω δεν υπήρξε το ελάχιστο του χρόνου που να συνυπήρξαμε και να μην ήμουν ο εαυτός μου)

Τι σημαίνει εξε-λύσσομαι..

Έτσι είναι…κάποιοι επιλέγουν το “η ζωή συνεχίζεται”, και κάποιοι χάνοντας τον αδερφό τους μπροστά στα μάτια τους στην οδό Μεσολογγίου, χάνονται από προσώπου γης για να γυρίσουν οργισμένοι, ορκισμένοι εχθροί του υπάρχοντος και οπλισμένοι μέχρι τα νύχια…

Δεν αναφέρομαι φυσικά στα υλικά μέταλλα στα χέρια…αλλά για αυτές τις εύφλεκτες σκέψεις που όποτε απέκτησαν το ελάχιστο της μάζας και μετατράπηκαν σε λέξεις, δημιούργησαν αλυσιδωτές εκρήξεις.

Είναι αναπόφευκτο αυτό…γιατί οτιδήποτε δεν σκοτώνει έναν άνθρωπο ΜΕ ΑΝΤΙΛΗΨΗ, έτσι και κάθε άσχημη βιωματική εμπειρία όπως ο πόνος, η οργή, η θλίψη και το μίσος, ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ να μην τον κάνει καλύτερο.

Απαγορεύεται να μην βγει απο τα αδιέξοδα και τους λαβυρίνθους του μυαλού του, με μια σκέψη διάφανη και κοφτερή σαν ξυράφι. Αν είσαι άνθρωπος και παραμείνεις μετά απ’ολα αυτά….η απόφαση είναι μία και νομοτελέστατη: ΕΚΔΙΚΗΣΗ.

Αυτό θεωρώ εγώ εξέλιξη.

 

Άλφα Στερητικό

Ενα rap για τον Killah P!

«Το μίσος»: Ελληνογαλλική συνεργασία για ένα κομμάτι αφιερωμένο στη μνήμη του Παύλου Φύσσα. Συμμετέχουν οι Diapo, Rudako και TLBM.

«Oι μολότοφ σα χελιδόνια ανακοινώνουν την άνοιξη 
στις δυνάμεις καταστολής.
Με θόρυβο ίδιο με αυτόν της ρουκέτας στην Αμερικάνικη πρεσβεία.
Το μίσος φέρνει μίσος.
Η εκεχειρία τον πόλεμο.
Ο πόνος φέρνει πόνο.
Δεν θα υπάρχει όπισθεν.
Σε σένα Παύλο, η δύναμη των λέξεων,
το τραγούδι των νεκρών…
Τι! Κι άλλος θάνατος…οο..Σκατά…!
Το δίλημμα είναι σαφές, ή πόλεμος ή κόλαση,
κόντρα στα χέρια μας, το σιδηρούν χέρι του νόμου, οι αστυνόμοι
έχουν σκυλιά που όταν μυρίζουν το θάρρος, ορμάν σα τρελά…
Είν’ η ίδια ιστορία, η ιστορία επαναλαμβάνεται,
το αίμα στο πεζοδρόμιο είναι φρέσκο, αλλά αδελφέ μου μην ανησυχείς,
γιατί το χέλι βρωμά απ΄τα αυγά κι απ’το κεφάλι,
και σαν μπούμερανγκ, ένα Στάλινγκραντ δημιουργείται στο 2013…

1o Refrain:
(Diapo & Rudako)
H Ευρώπη γεμάτη μπάτσους, σε κάθε γωνιά 100,
ατιμώρητοι σκοτώνουν για την τάξη…
(Mague & Therj)
Κάθε γωνιά και τόσοι μπάτσοι για την τάξη,
τρομοκρατούν και δεν τους νοιάζει.

Τουλούζη, Παρίσι, Αθήνα, Θεσσαλονίκη…
Με λόγια δεν θα σταματήσεις το μίσος και το φασισμό.
Δεν έχουν πολλή σημασία οι εποχές και το μέγεθος του πόνου,
όταν στον ορίζοντα φαίνονται μόνο κηδείες…
Υπό την καταπίεση, τα αδέλφια μου πεθαίνουν στη φυλακή.
Υπό τη δικιά μας πίεση, τα κάγκελα θα σπάσουν.
Φίλε μου, είναι συναγερμός!
Απόψε, ο εχθρός θα γνωρίσει την τιμή του αίματος και των δακρύων.
(Mague)
Δεν είναι οι σπατάλες, το lifestyle, η πολιτική κουφάλες,
μάγκα, out of time,
δεν βλέπουμε την τύφλα μας, για να ξυπνήσουν κάποιοι,
χάσαμε άνθρωπο από δίπλα μας, δεν είναι μόνο ο φασισμός 
η απειλή, μα και αυτός που τον χρησιμοποιεί,
κι ευθύνη βαραίνει τον καθένα,
όχι δε γνώριζα, έχε τα αρχίδια και πες 
απλά το αγνόησα…
3o Verse
(Mague)
Όχι δεν δέχομαι τη θεωρία των δύο άκρων,
τον πατέρα των πάντων, το μεταφυσικό,
και είν’ αφύσικο να ψάχνει κάποιος αίμα αγνό,
ένα πολιτικό βαμπίρ, στο πυρ, στο πυρ το εξώτερο,
και δεν ξέρω τί είναι χειρότερο, η κατάντια μιας κοινωνίας,
ότι όλοι είναι φοβισμένοι μπρος της αδικίας,
ό,τι μας χωρίζει, δεν μας ορίζει, όλοι μαζί….

Σύντροφε Κοιμάσαι – Μ. Γρηγορίου – Α. Αλέξανδρου

Από τον δίσκο Ανεπίδοτα Γραμματα του Μιχάλη Γρηγορίου σε ποιηση Άρη Αλεξάνδρου.  Τραγουδουν Αφροδίτη Μάνου – Σάκης Μπουλάς

Σύντροφε, κοιμάσαι;
Ήθελα να μου πεις, ξέρεις καμιά σελίδα μαρξισμού
που να βουλιάζουνε οι λέξεις στο χαρτί
σαν τη σιωπή μου
στις κόρες των ματιών της;

Ο Πέτρος που κοιμάται στο τσιμέντο
Δίχως φόδρα στο σακάκι
Κάθε πρωί μου έκανε τράκα μια καλημέρα στα κλεφτά
Γιατί τον είχαν για προδότη

Βάλαμε τις στάμνες
εκεί που έστρωνε την τρύπια κουρελού
μιλάμε για τη δήλωση
τις ώρες που έμενε σκυφτός
διαβάζοντας μια περσινή εφημερίδα.
Τότε θάπρεπε νάταν που μας έπιασε βροχή…

Ανάβοντας τσιγάρο είδα το πρόσωπο σου
στο τζάμι της βιτρίνας.
Κάτι ψιχάλες πέσαν στα μαλλιά σου και το σβήσανε.
Δίπλα στις στάμνες που κρυώνουν το νερό
λέω πως αν ήταν να διαλέξω
θα γύριζα κοντά σου.
Αν τα κατάφερνα να βρω το σπίτι μου
θα σε έπαιρνα μαζί μου.
Στο θάλαμο κρυώνουν.
Με τα πόδια στις κουβέρτες
με το παλτό στην πλάτη
παίζουν σκάκι.

Ο Νικόλας στη γωνιά
ξαναδιαβάζει το γράμμα του Σεπτέμβρη.
Σκαλίζει μες στις λέξεις
μετράει τα γρατσουνίσματα της πέννας
τούτο το σίγμα το πάτησε πολύ
και σε φιλώ – αχ θεέ μου
άλλοτες έγραφε πολύ
τόσο μικρό δελτάριο δε χώρεσε στην άκρη.

Έκανε το γράμμα της χωνάκι
ρίχνει μέσα τη στάχτη
μη λερωθεί ο θάλαμος

θέλω να σου γράψω
μα τι σε νοιάζει εσένα η σιωπή του
κάτω απ’ τη βροχή;

Κατερίνα Γώγου – Συνέλευση

Κατερίνα Γώγου – Συνέλευση
ø

Που λες, γυρίζω ξυπόλυτη σ’έναν κόσμο
που θέλω ν’αλλάξω, αφήνοντας
ματωμένα χνάρια στο πέρασμά μου.
Χάνω δυνάμεις αργά και σταθερά
και σήμερα Τρίτη , ώρα 5 ξανα νυχτώνει.
Οι δικλείδες ασφαλίας στο μυαλό μου
λασκάρισαν, άστα. Νομίζω πως είμαι ακόμα 8 χρονών
και ταξιδεύω με τη σκούνα στην Τήνο
για το θαύμα.
.
.
Ορθογώνια σίδερα, μπετά και φλοκάτες
κλείνουν στεγανά ανθρώπους που φοβούνται
να ελπίσουν και κλείνονται στους καμπινέδες
και κλαίνε. Πρέπει ν’αντέξω.
.
.
Κι αυτά που θέλεις να πεις κάθεσαι και τα μετράς
λέξη-λέξη, και φτάνεις ωχρός
κι αποφασισμένος στη συνέλευση
περιμένοντας την κατάλληλη ευκαιρία,
και φτάνεις σου λέω αδερφέ μου,
κι οι ευκαιρίες τέλος – χάνεις την ψυχραιμία
κι ακούς τον εαυτό σου να ουρλιάζει:
 .
Προλετάριοι όλου του κόσμου ενωθείτε!
– και όλοι σε κοιτάνε, όπως κοιτάνε
στα γουέστερν, το καπέλο του καουμπόι
που δεν πέφτει με τίποτα, και συ τρακαρισμένος
να προσπαθείς να το βγάλεις ξέροντας πως ποτέ
δεν αγόρασες καπέλο κι έπειτα να σκύβεις
και να κοιτάς ντροπιασμένος τις μύτες των παπουτσιών σου
χαμένος στην αποτρόπαιη μοναξιά
της γενικής συνέλευσης.
.
.
Έτσι που λες. Έστω κι ένας…