Τάσος Θεοφίλου – Ο Νίκο.

niko

 

Ο Νίκο δεν ξέρει πότε γεννήθηκε. Υπολογίζει ότι είναι 28 χρονών. Ο Αλβανός συγκάτοικος μου βεβαιώνει ότι έτσι είναι η ράτσα του. Κανείς τους δεν ξέρει πότε έχει γεννηθεί. Τι ράτσα είναι του λέω, αφήνοντας να μου ξεφύγει ένα μειδίαμα όταν άρθρωσα την λέξη ράτσα. Γύφτος μου απαντάει. Μάλιστα. Και Αλβανός και γύφτος. Το μόνο που μένει είναι να είναι και gay Εβραίος. Ο Νίκο είναι 28 χρονών και μοιάζει τουλάχιστον 38. Κοντός ,γεροδεμένος, ασχημούλης, μαυριδερός, γεμάτος φυλακίστικα ταττού εξαιρετικά χαμηλής ,ακόμα και για φυλακή, ποιότητας.

Στην πλάγια πλευρά της οδοντοστοιχίας του έχει ένα κενό .Κάποια απώλεια δοντιού κάνει το χαμόγελο του διαδραστικό… Ο Νίκο τρώει την πρώτη συλλαβή από τις μεγάλες λέξεις. Δεν λέει: «πότε θα αποφυλακιστώ;» αλλά «πότε θα φυλακιστώ;». Εμείς του απαντάμε «μα φυλακισμένος είσαι, μην ανησυχείς» και εκείνος δεν καταλαβαίνει. Βλέπει πως χαμογελάμε και χαμογελάει και εκείνος. Εμείς βλέπουμε το δόντι που λείπει και χαμογελάμε περισσότερο. Ο Αλβανός συγκάτοικος, σε ρόλο ανταποκριτή national geographic, μας ενημερώνει πώς και τα αλβανικά έτσι τα μιλάει. Έτσι είναι η ράτσα του επιμένει!

Ο Νίκο πίστευε ότι είναι άδικα φυλακή γιατί όταν πριν λίγες μέρες αποφυλακίστηκε ο αδερφός του, το αποφυλακιστήριο από κάποιο γραφειοκρατικό λάθος βγήκε στο δικό του όνομα. Τι και αν έχει είκοσι χρόνια ποινή από την οποία έχει βγάλει έναν, αυτός επιμένει ότι πρέπει να βγει. Το αποφυλακιστήριο γράφει το όνομα του. Ο Νίκο άδικα μέσα! Το δίκαιο και το άδικο στο μυαλό του καθορίζεται από κάποιο τυπογραφικό λάθος.

Ο Νίκο όποτε με βλέπει, με κοιτάζει με θαυμασμό και μου λέει: Μάφια εσύ, μεγκάλο μάφια! Μπράβο! μπράβο! Μια φορά δεν κρατήθηκα και του απάντησα. Του λέω: γιατί μπράβο; Μου λέει: Εσύ δεν είσαι που έδειχνε δέκα μέρες το τηλεόραση; Το ¨δέκα μέρες¨ το τόνισε ιδιαίτερα . Εγώ είμαι του λέω αλλά δεν έκανα αυτά που λένε. Έχει γίνει κάποιου είδους παρεξήγηση πασχίζω να του εξηγήσω, διακινδυνεύοντας να χάσω την εκτίμηση του, οι περιγραφές της τηλεόρασης του λέω στο μεγαλύτερο μέρος τους δεν αντιστοιχούν στο πρόσωπο μου. Έκανες-δεν έκανες, εμείς μια φορά σε είδαμε στην τηλεόραση, μου απαντάει, ποδοπατώντας όλα μου τα επιχειρήματα. Όμως μέσα σε αυτήν του τη φράση, πιστεύω, κρύβεται όλη η θεαματική δεισιδαιμονία του υποπρολεταριάτου.

Δεν τον νοιάζει καν αν οι κατηγορίες που μου αποδίδονται μου αντιστοιχούν πραγματικά. Τον νοιάζει μόνο ότι είμαι κάποιος που έχει καταφέρει τον ιερό σκοπό της εξάντλησης των δεκαπέντε λεπτών δημοσιότητας που μου αναλογούν. Και μάλιστα με το παραπάνω. Για αυτόν, είμαι ένας τηλεοπτικός αστέρας. Ένας άγιος του θεάματος.

Ο Νίκο έχει προβλήματα. Φυσάει και ξεφυσάει. Υπολογίζει πόσο έχει να βγάλει ακόμα. Κάποια στιγμή μου λέει: Δεν είμαι μόνο εγκώ. Είναι και το οικογένεια μου, μπαμπάς και δύο αδέρφια .Στεναχωριούνται που είσαι φυλακή; τον ρωτάω. Φυλακή και αυτοί, μου απαντάει. Τι;! Είναι στη φυλακή και ο μπαμπάς σου και τα δύο αδέρφια σου; Προσπαθώ να επιβεβαιώσω. Ναι, μου λέει. Μα καλά δεν μου είπες ότι ο αδερφός σου αποφυλακίστηκε με το όνομα σου; Ναι, μου λέει, ο μικρός. Στην Αυλώνα ήταν. Δηλαδή είχες και τρίτο αδερφό στη φυλακή; Ναι!, μου λέει. Και η μάνα σου τι λέει για όλα αυτά;, τον ρωτάω. Και η μάνα έχει κάνει μέσα τρείς μήνες, μου λέει. Όλη η οικογένεια φυλακή;! Του ξαναλέω. Ναι ναι, μου λέει με την σειρά του. Και καλά, δεν σας κάνανε κάνα σκόντο στο δικαστήριο, καμιά οικογενειακή τιμή; Εεεε, μου απαντάει σοβαρά, είμαστε για διαφορετικές υποθέσεις.!!Ε, πες έτσι του λέω και κλείνω την κουβέντα.

Με τα πολλά κάπως φτάνει η κουβέντα και τον ρωτάω αν είναι μουσουλμάνος. Μου λέει οοοχι. Εγώ καρτολικός(sic), καρτολικός(sic). Δεν είσαι ορθόδοξος; Ορθόδοξος, μου λέει. -Καθολικός;-Καθολικός.-Ορθόδοξος;.-Ορθόδοξος. Αρχίζω να χάνω την υπομονή μου και τον ρωτάω αυστηρά: Καθολικός ή ορθόδοξος; Δεν μου απαντάει και με κοιτάζει τρομαγμένος λες και τον ανακρίνω. Του λέω: Ποία είναι η άποψη σου για το filioque; Ποία είναι η θέση της ορθοδόξου Ανατολικής Εκκλησίας σε σχέση με αυτό το πρόβλημα; Ποία είναι η άποψη σου σε σχέση με το πρωτείο του Πάπα; Ποία θεωρείς ότι είναι τα βαθύτερα πολιτικά αίτια για το σχίσμα του 1054; Με κοιτάζει τρομαγμένος. Μαλακώνω το ύφος μου και ρωτάω: Από που εν πάση περιπτώσει εκπορεύεται το Άγιο Πνεύμα; Διακρίνω μια λάμψη στα μάτια του που συνοδεύεται από τη δήλωση: Εκ του Πατρός. -Και όχι εκ του Υιού; -Όχι, επιμένει με σταθερή φωνή. Άρα είσαι ορθόδοξος τον διαβεβαιώνω. Ορθόδοξος ,μου λέει.

Μπαίνει ο Νίκο στο κελί. Μου λέει: Τι διαβάζεις; Τον Οθέλλο του λέω, σίγουρος ότι δεν θα καταλάβει. Με κοιτάζει απορημένος. Σαίξπηρ του διευκρινίζω με την ελπίδα ότι πέντε αιώνες, κάπου θα τον είχε πάρει το αυτί του. Αααα! Σεξ ,μου λέει πονηρά. Όχι, δεν ήταν ένα αστείο που αντιστοιχεί σε παιδί δέκα χρονών. Ήταν πραγματικό συμπέρασμα. Νίκο! του λέω αυστηρά. Τι μαχαιριά στον πολιτισμό ήταν αυτή; Μαζεύεται σαν δαρμένο κουτάβι. Εγκώ δεν ξέρει ,απολογείται.

Πηγαίος αλβανικός ντανταϊσμός, σκέφτομαι και τον συγχωρώ.

 

ΠΗΓΗ: http://astop.espivblogs.net/?p=116

Ο μικρός βομβιστής

Athens-Christmas

Μου ‘παν έλα να φάμε ναζί
Αντίφα δράση ως την άκρη της γης
Κι εγώ γυρίζω απόψε για να τους βρω
Τα πόδια τους να σπάσω μ’ ένα λοστό

κρακ – κρακ – κρακ — κρααακ
κρακ – κρακ – κρακ — κρααακ

Μες στη νύχτα γαμώ το Χριστό
Τι βόμβα να τους βάλω που’ μαι φτωχό
Φέρνω τα γκάζια μου που τόσο αγαπώ
Στην πόρτα θα τους βάλω μηχανισμό

μπαμ – μπαμ – μπαμ — μπαααμ
μπαμ – μπαμ – μπαμ — μπαααμ

Μες στη νύχτα φασίστες θρηνούν
Για τα γραφεία τους που ψάχνουν να βρουν
Με τη φωτιά κρυμμένη μες στην καρδιά
Τη σβάστιγκα θα καίμε παντοτινά

αντιφά – φα – φα — φααα
αντιφά – φα – φα — φααα

.

ΠΗΓΗ: Κρυμμένα Indymedia!

Τάφ.Πί – Όλο και κάτι θα φταίει

1004562_748715905247563_7084538840892918897_n

Μοιραίες μεταφορικές έννοιες ανεμίζουν
χιλιάδες μερόνυχτα,γύρω από τους πρόχειρα
φτιαγμένους μύλους της ντροπής.
Καλοαλεσμένα συμβάντα μαστίζουν τις κορυφές
των ένστολων βούρκων.
Και εμείς ακόμα ξαπλώνουμε στα καταπράσινα
λιβάδια.

Αναζητώντας τις ξεθωριασμένες μάσκες περάσαμε
με τα βουβά κορμιά μας ανάμεσα στο κουρασμένο
πλήθος με τα αδιάκριτα βλέμματα.
Κανείς δεν νοιάστηκε για τις ματωμένες αναμνήσεις
στην μέση του δρόμου.
Όλοι εκτέλεσαν πιστά τις εντολές που πρόσταξε ο
φόβος.

Η ατελείωτη ευθεία της λεωφόρου σημάδεψε τα τοξικά
μας βήματα.
Αρνιόμαστε να βαδίσουμε σε όλα τα γνώριμα σοκάκια.
Αρνιόμαστε να κυλιστούμε στα σκοτεινά μονοπάτια
της φωτεινής νεανικοτητάς μας.

Κάτι θα φταίει που βλέπουμε ταυτόχρονες αινιγματικές
προβολές πάνω στο κενό διάζωμα του χωροχρόνου.
Κάτι θα φταίει που φερόμαστε σκληρά επειδή κάπως
πρέπει να συγκρατήσουμε την ευαισθησία μας.
Κάτι θα φταίει που αγωνιζόμαστε.
Κάτι θα φταίει που ακόμα περιμένουμε την μετάβαση
στο αποστειρωμένο βουνό της στερνής μας απόφασης.
Κάτι θα φταίει που μας φωνάζουν αλήτες.

Κάτι θα φταίει.
Γιατί εμείς όσες φορές και να μας ποδοπατήσουν θα
συνεχίσουμε να τα βλέπουμε όλα ρομαντικά.
Κάτι όμως φταίει.

Έ!Τελικά όλο και κάτι θα φταίει.
Για αυτό γίναμε ποιητές.
Επειδή μάλλον κάτι θα φταίει.

Όταν θα λυθεί η εξίσωση και η χερσαία ύλη θα
περιπλανιέται ανώνυμα και αυτόνομα πάνω στα βραχώδη
ψυχογραφήματα.
Τότε ναι θα σταματήσουμε να αυτοαποκαλούμαστε
ποιητές.

Μάλλον τότε δεν θα φταίει τίποτα και αυτό το μπερδεμένο
γραπτό ίσως να είναι μια σελίδα από κάποιο ξεχασμένο
βιβλίο στην κλειδωμένη αποθήκη της ανεξερεύνητης
εγκεφαλικής δομής μιας άγνωστης ομάδας περίεργων
ανθρώπων.
Που πίσω από την ουτοπικά πλασμένη νέα εξεγερμένη
χιλιετία τους αναζητούν στοιχεία για να καταφέρουν να
μάθουν τι είναι αυτό που μας συνέβει και δεν καταφέραμε
να πραγματώσουμε τα αγεφύρωτα λάθη μας.

Ξυπνήστε μας ωρέ σύντροφοι του μέλλοντος !
Ξυπνήστε μας από τα κρύα και βουβά ψυγεία της
αιωνιότητας.
Ξυπνήστε και αυτούς που μας έπιναν νωχελικά το
αίμα.
Ξυπνήστε τους !
Έφυγαν ικανοποιημένοι από τα ξεροκάμματα
ελευθερίας που μας πάσαραν.

Ελάτε να σας δείξουμε τα κόλπα.
Ελάτε να ζωστούμε εκρηκτικά και να δώσουμε
ένα ζουμερό φιλί στην παντοτινή μας απραξία.
Και να φύγουμε συντεταγμένα και ελεύθερα.

Και όλο και κάποιος θα βρεθεί να αναζητήσει
τους λόγους που επιστρέψαμε για να αποκαταστήσουμε
τα απατηλά μας λάθη.

Ας ορίσουμε λοιπόν τότε το οριακό μας ραντεβού περίεργοι
και ξέγνοιαστοι συνοδοιπόροι του εξεγερσιακού μας
χωροχρόνου.

Ραντεβού στις καθαρές ευχές τις πιο βρόμικης
και φαντασιακής μας ιστορίας.

Θα μαστε όλοι εκεί ψυχολογικά ανέπαφοι εχθροί
της πιο φθηνής μας αμαρτίας.

Τάφ.Πί
14/8/2014

10368398_661365030649318_1570155144228188562_n

Φωτογραφία : (από την πραγματωμένη μου συντροφική ευχή) 15/8/2014

 

Περισσότερα στην προσωπική σελίδα του Τάφ.Πί στο facebook.

Προς το μηδέν του απείρου.

1476076_1392028211093912_3867882125531380689_n

 

Το να είσαι μισάνθρωπος όχι απλά δεν είναι ότι χειρότερο μπορεί να σου συμβεί, αλλά αντιθέτως προσωπικά το κατατάσσω στα “χαρίσματα” ενός ανθρώπου. Ο απόπατος είναι το να ΑΓΑΠΑΣ μισά τους ανθρώπους, χωρίς να ξέρεις το γιατί η χωρίς να τους επιλέγεις.

Είναι ένας βούρκος που κολλάς μέσα του για πάντα και που τα απόνερα του απλώνονται μέχρι τα πόδια αυτών που τον προσπερνούν, για να γίνουν ο καταλύτης ώστε να χαράξει ο ίδιος εναν δρόμο σχεδόν μοναχικό. Αυτό που σήμερα όλοι αναμασάνε σαν καραμέλα και που επισυνάπτουν σαν κουσούρι, δηλαδή: Μισάνθρωπος!

Οι ημίμετρες αυτές συναισθηματικά καταστάσεις είναι και οι τελευταίες αναμνήσεις που έχει να θυμάται ένας “μισάνθρωπος” τον ημερών μας, τη στιγμή που απομακρύνετε απ’ τον αστραφτερό κόσμο του τίποτα και αυτό που τον διαχωρίζει από την κυριολεκτική σημασία της λέξης μισάνθρωπος, είναι αυτοί οι ένας, δύο-τρείς ανθρώποι που ο ίδιος ο “μισάνθρωπος” συνειδητά επέλεξε να είναι στη ζωή. Γιατι αν ο μισάνθρωπος “πουλεψε” απο μία κοινωνία συναισθηματικά ανεπαρκών, είναι επειδή ο ίδιος επιθυμούσε ακόμη και αν συνέβαινε για ΜΙΑ μόνο φορά στη ζωή του, τότε να αγαπούσε και να δινόταν ολοκληρωτικά.

Εγώ το περιγράφω ως ένα πρώιμο στάδιο ανιδιοτέλειας και δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι λιγότερο για κάποιον που αρνήθηκε στεγνά την ασφάλεια του πλήθους, όντας ο ίδιος έτοιμος να σταθεί ακόμη και μπροστά σε σφαίρα για αυτούς που αγαπάει.

 

Άλφα Στερητικό
26/12/2014

Ο Τσάρλς Μπουκόφσκι για την μοναξιά.

Bukowski-Banner2

 

Ποτέ δεν υπήρξα μόνος. Ήμουν σ’ένα δωμάτιο. Έφτασα στα πρόθυρα της αυτοκτονίας. Υπήρξα καταθλιπτικός. Αισθάνθηκα κατά καιρούς φριχτά- φριχτά για τα πάντα -, όμως ποτέ δεν ένιωσα ότι κάποιο άλλο πρόσωπο θα μπορούσε μπαίνοντας στο δωμάτιο να γιατρέψει τις αναποδιές μου…Ή ένα πλήθος ανθρώπων θα μπορούσε να μπει στο δωμάτιο και να κάνει το ίδιο. Με άλλα λόγια, η μοναξιά είναι κάτι που ποτέ δεν μ’ενόχλησε κι ούτε με απασχόλησε ως ζήτημα, αφού ανέκαθεν είχα αυτήν την τρομερή επιθυμία για απομόνωση.

Υπήρξαν στιγμές που βρισκόμουν σε κάποιο πάρτι σ’ένα στάδιο γεμάτο ανθρώπους που ζητωκραύγαζαν για κάτι, κι εγώ, μέσα σε τόσο κόσμο, ένιωθα την μοναξιά. Αντιγράφω τον Ίψεν:” Οι δυνατότεροι άντρες είναι και οι πιο μοναχικοί…”. Ποτέ δεν σκέφτηκα: “Λοιπόν, μια όμορφη ξανθιά θα έρθει εδώ, θα μου κάνει ένα καλό γαμήσι, θα μου χαϊδέψει λίγο τ’αρχίδια μου και θα αισθανθώ καλά…” Όχι αυτό δεν βοηθάει…

Ξέρεις έρχεται το βράδυ της Παρασκευής και τα πλήθη ξεχύνονται στους δρόμους και στα μπαρ. “Είναι Παρασκευή βράδυ, τι θα κάνεις απόψε; Απλώς θα μείνεις μέσα;” Λοιπόν, ναι. Γιατί δεν υπάρχει τίποτα εκεί έξω. Είναι μια ηλιθιότητα. Ηλίθιοι άνθρωποι, συναναστρέφονται με ηλίθιους ανθρώπους. Άφησε τους να ηλιθιοποιούνται μόνοι τους. Ποτέ δεν αγχώθηκα μ’αυτό το ζήτημα. Να τρέχω έξω μες στη νύχτα. Κρυβόμουν σε μπαρ, γιατί δεν ήθελα να κρύβομαι σε εργοστάσια. Αυτό είναι όλο. Συγγνώμη για τα εκατομμύρια ανθρώπων, όμως ποτέ δεν υπήρξα μόνος. Μου αρέσει ο εαυτός μου. Είναι ο καλύτερος δυνατός τρόπος διασκέδασης που έχω. Ας πιούμε περισσότερο κρασί.

 

Χώρος η χορός θα το δείξει ο καιρός

IMG_20140717_194100

 

Δεν υφίσταται ελευθεριακός χώρος παρά μόνο προσωρινές ζώνες ελευθερίας που εκεί μέσα ελισσόμαστε, αναπνέουμε, ζούμε και ενίοτε ενωνόμαστε.

Δεν νοείτε ελευθεριακός χώρος απο την στιγμή που συμπεριφέρεται σε κάποιον αναλόγως το φύλο η τον τρόπο που εχει επιλέξει ο ίδιος να αυτοκαταστρέφει τον εαυτό του.

Δεν νοείτε ελευθεριακός χώρος που μέσα σε καταλήψεις (την μέγιστη κατ’ εμε πράξη συμβολισμού της αντιεξουσίας της άρνησης του συστήματος και των αρχών σε αυτήν την κοινωνία) συμπεριφέρεται και κινείτε, τηρώντας κατά γράμμα αστικούς νόμους.

Δεν νοείτε ελευθεριακός χώρος οταν δημιουργεί σύγχρονα τοτέμ όπως το πολίτικαλ κορέκτ, η πόσο μάλλον όταν φέρει ανελλιπώς μαζί του “άτυπα απουσιολόγια” συγκεντρώσεων και συνελεύσεων.

Δεν μπορεί να θεωρείται ελευθεριακός χώρος, ένας χώρος που κάνει χρήση του χιούμορ όπως διαβάζει Τρότσκι κρυφά ένας άνθρωπος σε κάποιο σκοτεινό δωμάτιο στα βάθη της Αντιόχειας.

Η ελευθερία είναι ιδέα και παραμένει ιδέα ακόμη και όταν γίνεται πράξη…και θα μετανάστευε όπως τα χελιδόνια αφού ασφυκτιεί σε χώρους που υιοθετούν “το να φαίνεστε παρά να είστε”.

Γι’αυτό δεν υπάρχει ελευθεριακός χώρος, παρα μόνο εκείνες οι προσωρινές ζώνες ελευθερίας, που μέσα τους ζούμε και για εκείνες θα πεθάνουμε.

 

Άλφα Στερητικό
25/12/2014

Όποιος φιλοξενεί φασίστες…θα πληρώνει και τα…”ναύλα”!

883496_610958342295606_1196166687_o

Λάβαμε την εξής δημοσίευση:

“Αυτή την εβδομάδα πληροφορηθήκαμε ότι το Σάββατο 20 Δεκεμβρίου, επρόκειτο να πραγματοποιηθεί στην αίθουσα της “Province of Via Corridoni” μια συνάντηση νεοφασίστων που κατέφθασαν από όλη την Ευρώπη, συμπεριλαμβανομένης και της Χρυσής Αυγής. Μετά την άμεση αντίδραση των αντιφασιστών Milanesi το ξενοδοχείο απέσυρε τις κρατήσεις απο τα δωμάτια και η συνάντηση μετατέθηκε για το ξενοδοχείο “Best Western Milton”, σε μια περιοχή στην άκρη της πόλης. Πιστεύουμε ότι αυτοί που φιλοξενούν τέτοιους θεσμούς δεν μπορούν παρα να είναι συνεργοί τους, γι’αυτό λοιπόν το επόμενο βράδυ…

 

Αντιφασίστες Milanesi, με Dax και Παύλο στην καρδιά.”

 

ΠΗΓΗ: http://milanoinmovimento.com/milano/chi-ospita-i-fascisti